Μουσική και Ψυχολογία έχουν για εκείνη µια κοινή συνισταµένη: την προσφορά στον άνθρωπο. Η Θωµαή Απέργη συνεχίζει την καλλιτεχνική καριέρα της και παράλληλα έχει στραφεί µε µεγάλη αφοσίωση και προσπάθεια για εξέλιξη στον τοµέα της ψυχικής επιστήµης, µε σπουδές, µεταπτυχιακά και επαγγελµατική απασχόληση σε κλινικό περιβάλλον. Απολαµβάνει τη συµµετοχή της στην εκποµπή «J2US», όπως λέει στο «S», συνεχίζει να βοηθά τους ανθρώπους και πλέον βρίσκεται σε καλύτερο σηµείο, αφού πέρασε µερικά χρόνια «αποφόρτισης» στην Τήνο.

Μιλήστε µας για τη συµµετοχή σας στο «Just the two of us» και για τη συνεργασία σας µε τον Ηλία Γκότση.

Η συµµετοχή µου στο «Just the two of us» είναι µια εµπειρία µε έντονο καλλιτεχνικό και προσωπικό ενδιαφέρον. Η συνεργασία µε τον Ηλία Γκότση έχει µια πολύ όµορφη δυναµική, γιατί υπάρχει ειλικρινής διάθεση για εξέλιξη και ουσιαστική επικοινωνία. Αυτό που µε ενδιαφέρει περισσότερο δεν είναι µόνο το αποτέλεσµα, αλλά η ίδια η διαδικασία: το πώς δύο διαφορετικοί άνθρωποι συγχρονίζονται, εκτίθενται και τελικά συνδέονται µέσα από τη µουσική.

Τι σηµαίνει για εσάς η jazz;

Η jazz για µένα είναι τρόπος σκέψης, η ελευθερία µέσα σε ένα πλαίσιο. Σου δίνει µια δοµή, αλλά ταυτόχρονα σου επιτρέπει να αυτοσχεδιάσεις, να υπάρξεις αυθεντικά µέσα στη στιγµή. Και αυτό έχει µια βαθιά ψυχολογική διάσταση: είναι η ικανότητα να αντέχεις την αβεβαιότητα και να δηµιουργείς µέσα σε αυτήν, χωρίς να προσπαθείς να την ελέγξεις απόλυτα.

Την περίοδο του κορονοϊού βρεθήκατε στην Τήνο. Πώς προέκυψε αυτή η απόφαση;

Προέκυψε από ανάγκη. Εκείνη την περίοδο είχα φτάσει να έχω µέχρι και τέσσερις κρίσεις επιληψίας την ηµέρα, µε αποτέλεσµα να νοσηλευτώ. Οι ρυθµοί µου ήταν εξαντλητικοί και ήταν ξεκάθαρο ότι έπρεπε να σταµατήσω και να επαναπροσδιορίσω τη σχέση µου µε τον εαυτό µου και τη ζωή µου συνολικά. Η µετάβαση στην Τήνο ήταν ένας τρόπος να αποµακρυνθώ, να ηρεµήσω και να προστατεύσω την υγεία µου. Και πράγµατι, εκεί, υπό την οµπρέλα της οικογένειας, της ασφάλειας και της απουσίας στρεσογόνων ερεθισµάτων, οι κρίσεις σταµάτησαν. Αυτό µου έδωσε τον χώρο και τον χρόνο να σκεφτώ διαφορετικά. Να αρχίσω να χτίζω νέα σενάρια για τη ζωή µου, όχι ως φυγή από τη µουσική, αλλά ως διεύρυνση των δυνατοτήτων µου µέσα σε κάτι που µε εκφράζει εξίσου βαθιά.

Εκείνη την περίοδο εργαζόµουν σε καφέ φίλων µου, κάτι που για µένα ήταν µια εντελώς διαφορετική εµπειρία από ό,τι είχα ζήσει µέχρι τότε, ενώ παράλληλα ξεκίνησα το δεύτερο πτυχίο µου στην Ψυχολογία. Ταυτόχρονα, προχώρησα και σε µια επένδυση στον χώρο της διαµονής, η οποία βρίσκεται ακόµη σε εξέλιξη και ελπίζω να ολοκληρωθεί µέσα στον επόµενο χρόνο. Ηταν µια περίοδος που µε έφερε πιο κοντά σε κάτι ουσιαστικό. Εµαθα να υπάρχω πέρα από ρόλους και ταµπέλες, να επαναπροσδιορίζω τον εαυτό µου µε όρους πιο αυθεντικούς.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο προέκυψε και η Ψυχολογία. Οχι τυχαία. Για µένα, η µουσική και η Ψυχολογία έχουν µια κοινή συνισταµένη: την προσφορά στον άνθρωπο. Η µία λειτουργεί βιωµατικά, η άλλη επεξεργαστικά, αλλά και οι δύο έχουν στον πυρήνα τους την επαφή και την κατανόηση του ανθρώπινου βιώµατος. Η επιλογή της Ψυχολογίας ήταν, µε έναν τρόπο, µια επανεφεύρεση του εαυτού µου - αλλά ταυτόχρονα και µια βαθιά επιστροφή σε κάτι που πάντα υπήρχε µέσα µου.

Πώς είναι η καθηµερινότητά σας σήµερα στον χώρο της ψυχικής υγείας;

Το πρωί βρίσκοµαι στη Νευροψυχιατρική Κλινική «Παναγία Γρηγορούσα», όπου αποκτώ κλινική εµπειρία, κυρίως σε περιστατικά µε ψυχωσική συµπτωµατολογία. Παράλληλα, έχω ενταχθεί στο πρόγραµµα του Αιγινητείου, το οποίο αποτελεί το κορυφαίο πρόγραµµα στη χώρα για τη Γνωσιακή-Συµπεριφορική Ψυχοθεραπεία. Είναι κάτι που διεκδίκησα µε πολλή προσπάθεια, γιατί για µένα η ποιότητα της εκπαίδευσης δεν είναι διαπραγµατεύσιµη. Πρόκειται για ένα απαιτητικό, αλλά εξαιρετικά δοµηµένο πλαίσιο, που µε εξελίσσει ουσιαστικά τόσο σε επιστηµονικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.

Πώς συνυπάρχουν µέσα σας η µουσική και η Ψυχολογία;

∆εν τις βιώνω ως δύο ξεχωριστές ταυτότητες. Και οι δύο έχουν κοινό πυρήνα: την προσφορά στον άνθρωπο. Η µουσική αγγίζει, η ψυχολογία επεξεργάζεται. Για µένα είναι δύο διαφορετικοί δρόµοι προς το ίδιο σηµείο.

Οι σύγχρονες διαπροσωπικές σχέσεις φαίνεται να δυσκολεύονται. Ποια είναι η δική σας οπτική σε αυτό το φαινόµενο;

Ζούµε σε µια εποχή υπερπληροφόρησης και υπερδιαθεσιµότητας, που δηµιουργεί την ψευδαίσθηση άπειρων επιλογών. Αυτό δυσκολεύει τη δέσµευση και, κυρίως, την ανάπτυξη συναισθηµατικής εγγύτητας. Οι άνθρωποι συχνά δυσκολεύονται να µείνουν σε µια σχέση και να την επεξεργαστούν σε βάθος. Γι’ αυτό βλέπουµε όλο και πιο συχνά συµπεριφορές όπως το breadcrumbing, αλλά και το ghosting, το οποίο επίσης έχω βιώσει προσωπικά. Εχει τύχει να βρεθώ σε σχέσεις όπου λάµβανα λιγότερα από όσα πραγµατικά χρειαζόµουν, χωρίς να το αναγνωρίζω άµεσα. Αυτές οι εµπειρίες, όµως, λειτουργούν σαν καθρέφτες αυτογνωσίας και σε βοηθούν να επανατοποθετηθείς µε µεγαλύτερη επίγνωση απέναντι στις ανάγκες σου.

Θα θέλατε να δηµιουργήσετε οικογένεια;

Είναι κάτι που µε αφορά, αλλά δεν το αντιµετωπίζω ως υποχρέωση ή κοινωνική επιταγή. Εχω απελευθερωθεί από την ιδέα ότι πρέπει να ακολουθούµε συγκεκριµένα χρονοδιαγράµµατα. Για µένα η δηµιουργία οικογένειας συνδέεται µε την ποιότητα της σχέσης. Αν δεν υπάρξει ο κατάλληλος άνθρωπος, δεν θα το επιλέξω απλώς για να συµβεί. Παράλληλα, αναγνωρίζω το βάρος και την ευθύνη τού να φέρεις µια ζωή στον κόσµο. Γι’ αυτό και, αν δεν προκύψει µια τέτοια συνθήκη, έχω σκεφτεί και το ενδεχόµενο να αποκτήσω ένα παιδί µε τους δικούς µου όρους - ακόµα και µόνη µου.

Ποια είναι τα επόµενα επαγγελµατικά σας σχέδια;

Συνεχίζω ενεργά τη µουσική µου πορεία, µε live εµφανίσεις στο jazz σχήµα µου και σε συνεργασία µε την Panik Records για νέα δισκογραφική κατεύθυνση. Με ενθουσιάζει ιδιαίτερα η ιδέα ότι µπορώ να απευθύνοµαι στους νέους -και γενικότερα στον κόσµο- γύρω από την αυτοβελτίωση, να συµβάλλω στην αποστιγµατοποίηση ευαίσθητων θεµάτων, όπως οι χρόνιες ασθένειες (καθώς και η επιληψία), αλλά και να δηµιουργώ έναν ανοιχτό διάλογο, ο οποίος δυνητικά µπορεί να λειτουργήσει ως πηγή έµπνευσης και κινητοποίησης.

*Δημοσιεύτηκε στο Secret στις 4/4/2026