Μια απρόσμενη και αρκετά… κινηματογραφική ιστορία από τα νεανικά του χρόνια μοιράστηκε ο Στέλιος Κρητικός, φέρνοντας στο φως μια πρώτη «γνωριμία» με τον Γιώργο Νταλάρα που σίγουρα δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε. Ο ηθοποιός μίλησε στην εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται» με αφοπλιστική ειλικρίνεια τόσο για την αγάπη που είχε από μικρός για τον σπουδαίο καλλιτέχνη, όσο και για το περιστατικό που, όπως φαίνεται, δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Διαβάστε: Στέλιος Κρητικός: Δεν μπορώ να αποκλείσω το ενδεχόμενο ενός ακόμα παιδιού, αλλά δεν εξαρτάται μόνο από εμένα (Βίντεο)

Στέλιος Κρητικός: Η αγάπη που ξεκίνησε από ένα εξώφυλλο

Όπως περιέγραψε, η σύνδεσή του με τον Γιώργο Νταλάρα ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Μια εικόνα, ένα εξώφυλλο με κιθάρα, στάθηκε η αφορμή για να γεννηθεί μέσα του η επιθυμία να ασχοληθεί με τη μουσική. «Υπήρχε ένα εξώφυλλο του Νταλάρα με μια κιθάρα, τον οποίο αγαπούσα πάρα πολύ και τον αγαπάω, οπότε είπα στον πατέρα μου ότι ήθελα να μάθω κιθάρα. Πάμε στο μαγαζί με τα μουσικά όργανα, μου δίνουν την κιθάρα και, επειδή ήμουν μικρούλης, μου ήταν μεγάλη. Παίρνουν την κιθάρα και μου δίνουν ένα μπουζούκι, που μπορούσα να το κρατήσω καλύτερα», θυμήθηκε χαρακτηριστικά.

Χρόνια αργότερα, ως μαθητής πλέον, ήρθε και η στιγμή που έμελλε να τον φέρει πρόσωπο με πρόσωπο με το είδωλό του, μόνο που τίποτα δεν κύλησε ομαλά. «Στην πρώτη λυκείου είχαμε πάρει με το σχολείο μου το πρωτάθλημα και ερχόμαστε στην Αθήνα. Παίζουμε αγώνα και πηγαίνουμε στο αεροδρόμιο για να γυρίσουμε πίσω. Όπως περιμένουμε, γνωρίζοντας οι φίλοι μου την τρέλα που έχω με τον Νταλάρα, μου λένε "ο Νταλάρας", φώναζε ένας "Νταλάρα, Νταλάρα, Νταλάρα", δεν γυρνούσε εκείνος και πετάγεται ένας συμμαθητής μου και λέει "δεν μας χε…εις ρε Νταλάρα" και γυρνάει ο άνθρωπος».

"Φωνάξτε την αστυνομία" - Η στιγμή της έντασης

Η συνέχεια ήταν εντελώς απρόσμενη, με την κατάσταση να ξεφεύγει από ένα απλό στιγμιότυπο ενθουσιασμού σε ένα μικρό επεισόδιο. «Έρχεται και τον πιάνει από το μανίκι και ζητούσε την αστυνομία. "Φωνάξτε την αστυνομία, με βρίζουν αυτά τα παιδιά" φώναζε, έρχεται ο καθηγητής μου και του εξήγησε πως ήμασταν μικρά παιδιά. Τελοσπάντων, μας άφησε ο άνθρωπος και πήγε και εκείνος στη δουλειά του και επιστρέψαμε κι εμείς στη Ρόδο».

Παρά την ένταση της στιγμής, ο Στέλιος Κρητικός αφηγείται το περιστατικό με χιούμορ και μια δόση νοσταλγίας, δείχνοντας πως ακόμα και οι πιο αμήχανες ή απρόβλεπτες συναντήσεις μπορούν να γίνουν ιστορίες που μένουν για πάντα.