Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης αποκαλύπτει: Όταν με σκηνοθετώ, είναι καταστροφή, λέω "Μίλα ατάλαντε" -Τι είπε για το γκέι φιλί στο "Κλείσε τα μάτια"(Βίντεο)

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης μιλάει ανοιχτά για τις δυσκολίες, τις εμμονές αλλά και τις δημιουργικές του «συγκρούσεις» με τον εαυτό του, σε μια εκτενή και αποκαλυπτική συνέντευξη που φωτίζει άγνωστες πτυχές της δουλειάς του. Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος δεν διστάζει να αυτοσαρκαστεί, να εκτεθεί και να περιγράψει με απόλυτη ειλικρίνεια το πώς είναι να βρίσκεσαι ταυτόχρονα μπροστά και πίσω από την κάμερα, κουβαλώντας πολλαπλούς ρόλους και ευθύνες. Από την υποκριτική μέχρι τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία, ο ίδιος δείχνει πως η δημιουργία για εκείνον είναι μια διαρκής εσωτερική πάλη, αλλά και μια βαθιά ανάγκη.

Διαβάστε: Χριστόφορος Παπακαλιάτης: Η νύχτα που άκουσε τη Γαλάνη, ήταν μεθυσμένος και γεννήθηκε το "Δυο Μέρες Μόνο" (Βίντεο)

Χριστόφορος Παπακαλιάτης: Η δυσκολία να σκηνοθετεί τον εαυτό του

Μιλώντας για το πιο απαιτητικό κομμάτι της δουλειάς του, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης περιγράφει χωρίς φίλτρα την αυστηρότητα που δείχνει στον εαυτό του όταν βρίσκεται μπροστά από την κάμερα και ταυτόχρονα τον σκηνοθετεί.«Όταν με σκηνοθετώ είναι καταστροφή. Εκνευρίζομαι. ''Μίλα ατάλαντε, άντε δεν μπορείς να μιλήσεις. Cut''. Βρίζω πάρα πολύ τον εαυτό μου. Αυτό έχει να κάνει και με το τι μπάλα παίζεις. Δεν είναι ένα, είναι ένα άθροισμα διαφορετικών στοιχείων που υπάρχουν. Μπορείς να γράψεις κάτι που είναι δυνατό και ακραίο, οι σκηνές μου με τη Στεφανία Γουλιώτη. Εκεί, επειδή έχω γράψει το σενάριο, μπορώ πιο εύκολα να κινηθώ», είπε χαρακτηριστικά μιλώντας στο vidcast «Johnny@TheMovies».

Οι πολλαπλοί ρόλοι και η πίεση στο σετ

Ο δημιουργός εξηγεί πως η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι μόνο η ερμηνεία, αλλά το γεγονός ότι την ώρα του γυρίσματος καλείται να λειτουργεί σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα, χάνοντας πολλές φορές τη συγκέντρωσή του ως ηθοποιός.«Όταν είμαι εγώ μόνος μου, εγώ σε σχέση με τη μουσική, δυσκολεύομαι. Αλλά δυσκολεύομαι, επειδή χάνω πολλές φορές την μπάλα από τις πολλές υποχρεώσεις που έχω. Είναι τόσες πολλές οι υποχρεώσεις που έχω, τόσα πολλά τα θέματα με τα οποία ασχολούμαι, όταν κάνω το γύρισμα. Αυτό είναι εγκληματικό. Οπότε, μοιραία το υποκριτικό κομμάτι μπαίνει σε δεύτερη και τρίτη θέση. Επίσης, περνάει πολύ δύσκολα ο ηθοποιός που παίζει μαζί μου. Είναι πολύ δύσκολο γιατί την ώρα που παίζει, εγώ παράλληλα τον σκηνοθετώ. Δεν είμαι ο ήρωας, δεν είμαι ο ρόλος».

Η δημιουργική του πορεία και η ανάγκη για έκφραση

Σε μια πιο προσωπική αναδρομή, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης μιλά για τη διαδρομή του, τις εμπειρίες του από διαφορετικές χώρες και τη συνεχή ανάγκη του να παρατηρεί και να «ρουφά» ερεθίσματα από τη ζωή και την τέχνη.Ο ίδιος αναφέρει πως, παρά τα χρόνια εμπειρίας, εξακολουθεί να λειτουργεί με παιδική περιέργεια και ενθουσιασμό, βλέποντας τη δουλειά του ως μια αδιάκοπη διαδικασία μάθησης και εξερεύνησης.

Η έμπνευση πίσω από το «Δυο μέρες μόνο»

Ο δημιουργός αποκαλύπτει επίσης την απρόσμενη και έντονα προσωπική πηγή έμπνευσης πίσω από μία από τις πιο γνωστές του δουλειές, που γεννήθηκε μέσα από μια δύσκολη στιγμή της ζωής του.«Στο “Δυο μέρες μόνο” ήμουν 30 χρονών. Είχα πάθει τρέλα εκείνη τη χρονιά. Το σκέφτηκα όταν ένα βράδυ, απογοητευμένος, φτυσμένος, σε τραγική κατάσταση, είχα πάει να ακούσω τη Δήμητρα Γαλάνη που εμφανιζόταν τότε με την Πρωτοψάλτη, και ξαφνικά, είναι στη σκηνή η Δήμητρα και τραγουδάει το “Δυο μέρες μόνο” και είμαι εγώ από κάτω “πίτα”. Την κοίταζα και λέω “θα το κάνω σενάριο αυτό”. Και πάω στο καμαρίνι και της λέω “Δήμητρα, θα ήθελα να γράψω μια ιστορία που οι ήρωες θα συναντιούνται εδώ, την ώρα που τραγουδάς το Δυο μέρες μόνο”». «Ήταν δυο μέρες πριν μπω φαντάρος. Μπήκα φαντάρος πικραμένος, χάλια, όχι γιατί μπήκα φαντάρος. Έτσι το σκέφτηκα και έγραψα τον ήρωα μόλις μπήκα φαντάρος, τότε άρχισα να γράφω το σενάριο, στο οποίο ήταν δυο μέρες πριν αυτός μπει φαντάρος και δυο μέρες πριν αυτή παντρευτεί».

Οι αντιδράσεις, οι φωνές και η κοινωνία

Πέρασαν δύο δεκαετίες από τη στιγμή που η ελληνική τηλεόραση ήρθε αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες αντιπαραθέσεις της, εξαιτίας μιας σκηνής στη σειρά «Κλείσε τα μάτια». Σήμερα, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης αποκαθιστά την αλήθεια για την τύχη εκείνης της υπόθεσης, αποκαλύπτοντας πως η δικαιοσύνη είχε διαφορετική γνώμη από το ΕΣΡ, κάτι που ωστόσο δεν απασχόλησε ποτέ τα πρωτοσέλιδα.«Αυτή η ιστορία, η χαζή, είμαστε σε πολύ σε αυτά τα κομμάτια είμαστε καλύτερα. Όχι, η χαζή ιστορία ήταν αυτό που είχε προκληθεί. Ναι. Και το οποίο πρόστιμο τελικά ακυρώθηκε. Αυτό δεν το λέει κανένας; Λένε όλοι για το πρόστιμο. Το ότι το ΣτΕ ακύρωσε το πρόστιμο… Είναι πιο δραματικό το κομμάτι ότι: “Ω, έπεσε ένα πρόστιμο”» αναφέρει ο δημιουργός, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους.

Το χρονικό ενός «κατασκευασμένου» θορύβου

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, η κοινωνία αρχικά υποδέχθηκε τη σκηνή με απόλυτη φυσικότητα, με τα νούμερα τηλεθέασης να χτυπούν «κόκκινο» χωρίς να υπάρξει η παραμικρή διαμαρτυρία. Η εμπλοκή των αρχών ήταν αποτέλεσμα της πίεσης που άσκησαν συγκεκριμένες τηλεοπτικές ζώνες της εποχής.«Παίχτηκε το επεισόδιο, δεν έγινε τίποτα. Δεν άνοιξε μύτη. Πήγε το επεισόδιο εκείνης της εποχής, αυτό που λέγαμε τα “πενηντάρια” τότε και τα “εξηντάρια”, ναι, πήγε πάρα πολύ καλά αυτό το επεισόδιο. Όλοι ενθουσιασμένοι. Πέρασε μια εβδομάδα, πέρασαν δύο εβδομάδες, πέρασαν τρεις εβδομάδες… δεν αντέδρασε τίποτα, κανείς δεν ασχολήθηκε, κανείς δεν ήρθε ποτέ να πει ότι “αυτό μήπως;”…» εξηγεί ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.Η ανατροπή ήρθε έναν μήνα μετά, μέσα από τη μεσημεριανή ζώνη: «Και ξαφνικά, ένα μήνα μετά, επειδή μία μεσημεριανή εκπομπή -ήταν οι εποχές τότε των μεσημεριανών, των “κουτσομπολίστικων” εκπομπών- το έβγαλε όλο αυτό… Τότε ξεκίνησαν λοιπόν και ασχολούνταν με αυτό το κομμάτι. Επειδή ασχολούνταν με αυτό το κομμάτι μεσημέρι, και παιζόταν η σκηνή μεσημέρι, έτσι έγινε… κάποιος πήρε και είπε ότι “θέλω να κάνω καταγγελία στο ΕΣΡ”. Το ΕΣΡ αναγκαστικά πήγε και έγινε ένα ολόκληρο μπάχαλο».

«Έτσι είναι η κοινωνία μας»

Σχολιάζοντας τις διαφορετικές ταχύτητες με τις οποίες αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι την εξέλιξη, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης σημειώνει πως οι ακραίες και οπισθοδρομικές φωνές θα αποτελούν πάντα μέρος της πραγματικότητας. «Πάντα θα υπάρχουν βλαμμένοι άνθρωποι, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι αμόρφωτοι και ακαλλιέργητοι, πάντα θα υπάρχουν οπισθοδρομικοί άνθρωποι, πάντα θα υπάρχουν οι άνθρωποι οι οποίοι είναι πιο μπροστά, άνθρωποι με πιο ανοιχτό μυαλό, με πιο κλειστό μυαλό. Έτσι είναι η κοινωνία μας. Η κοινωνία αποτελείται από όλα αυτά» καταλήγει, περιγράφοντας το μωσαϊκό των αντιδράσεων που συνοδεύουν κάθε πρωτοποριακό βήμα στην ελληνική τηλεόραση.