Οδυσσέας Ιωάννου για Βασίλη Καρρά: Η αλήθεια για τη σχέση τους και το "διαφορετικό κώδικα" (Βίντεο)
«Ο Καρράς μου είπε "δεν τραγουδώ το Βυθισμένες Άγκυρες"»
Ο Οδυσσέας Ιωάννου μιλά ανοιχτά για τη συνεργασία του με τον αείμνηστο Βασίλη Καρρά, αποκαλύπτοντας τον λόγο που δεν θα ξαναδημιουργούσαν μαζί και τη διαφορετική τους καλλιτεχνική "γλώσσα"
Ο Οδυσσέας Ιωάννου βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4» στην ΕΡΤ και μίλησε ανοιχτά για τη διαδρομή του ως στιχουργός, τις συνεργασίες του με σπουδαίους ερμηνευτές και τις στιγμές που κάποια τραγούδια του πέρασαν από πολλές «ζωές» μέχρι να φτάσουν στο κοινό. Με ειλικρίνεια και χωρίς διάθεση ωραιοποίησης, αναφέρθηκε στις δυσκολίες, στις διαφορετικές καλλιτεχνικές προσεγγίσεις αλλά και στη βαθιά εκτίμηση που έχει για τους ανθρώπους που έχουν ερμηνεύσει τα τραγούδια του.Μέσα στη συζήτηση, ξεχώρισε η αναφορά του στον Βασίλη Καρρά και στον λόγο που τελικά δεν προχώρησαν σε νέες συνεργασίες, παρότι είχαν ήδη μοιραστεί σημαντικά τραγούδια στο παρελθόν.
Διαβάστε: Κηδεία Σαββόπουλου: Έντονη κριτική Οδυσσέα Ιωάννου για την απουσία της Αριστεράς - "Τι φοβηθήκατε;"Οδυσσέας Ιωάννου: Η ιστορία πίσω από τα τραγούδια που «έψαχναν» τη φωνή τους
Ο Οδυσσέας Ιωάννου περιέγραψε πώς κάποια από τα πιο γνωστά του τραγούδια χρειάστηκαν χρόνο μέχρι να βρουν τον δρόμο τους, τονίζοντας ότι τίποτα δεν είναι άμεσο στη μουσική δημιουργία:«”Το δίκιο μου” γράφτηκε για τον Σταμάτη Κραουνάκη. Το πήρε ο Σταμάτης, το είχε χρόνια ο Σταμάτης, δεν του έβγαινε τίποτα. Το δίνω στον Μίλτο. “Δεν μπορώ να το πω, ρε φίλε. Αυτούς τους στίχους θεωρώ σκληρούς”. “Δεν τους φτιάχνω. Περνάνε μερικά χρόνια, το δίνω στον Θέμη. Το λέει η Γιώτα. Δεν το πιστεύει η εταιρεία, δεν το βγάζει καν single. Βγαίνει πρώτο, δεύτερο, τρίτο single του δίσκου, “Το δίκιο μου” πουθενά. Δεν ξέρω τι έγινε. Σε κάποια στιγμή… έγινε κάτι. Το “Στα είπα όλα”, επίσης. Με το που βγήκε, δεν έγινε τίποτα. Περάσανε τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά χρόνια… δεν ξέρω πόσα περάσανε, για να αρχίσει να γίνεται κάτι. Δεν τα υπολογίζεις αυτά, και έχουν φάει διαδρομές. Οι “Μικρές νοθείες”, το είχε ο Μάλαμας χρόνια. Το “Βυθισμένες άγκυρες” το ‘χε ο Βασίλης. “Εγώ, Οδυσσέα, δεν πρόκειται να τραγουδήσω ‘βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου’”. “Τι λες ρε Βασίλη μου;”, “Γιατί το κάνω εικόνα, Οδυσσέα και είναι splatter. Ή το αλλάζεις ή δεν το λέω”. Του λέω “θα κάνουμε ένα άλλο μαζί. Έχουμε κάνει μαζί 60 τραγούδια. Ας το δώσω στον Μίλτο”. Δεν τον πείραξε τον Μίλτο. Τον πείραξε κάτι άλλο τον Μίλτο, που δεν πείραξε τη Γιώτα.»
Η εκτίμηση προς τους ερμηνευτές και ο «κώδικας» συνεργασίας
Ο στιχουργός στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι οι τραγουδιστές έχουν απόλυτο δικαίωμα να επιλέγουν τι τους εκφράζει και τι όχι, εξηγώντας τη δική του στάση απέναντι σε αυτή τη διαδικασία:«Έχουν απόλυτο δικαίωμα να το κάνουν, γιατί εγώ όταν τραγουδάνε τα τραγούδια μου αυτοί οι άνθρωποι, είμαι σπίτι μου και κοιμάμαι. Αυτοί εκτίθενται, αυτοί ζορίζονται με τον κόσμο. Έχουν κάθε δικαίωμα κάποια στιγμή να πούνε “ξέρεις, αυτό δεν μου ταιριάζει αδελφέ μου”.»
Γιατί δεν προχώρησαν νέες συνεργασίες με τον Βασίλη Καρρά
Αναφερόμενος ειδικά στον αείμνηστο Βασίλη Καρρά, ο Οδυσσέας Ιωάννου εξήγησε με απόλυτη ειλικρίνεια τον λόγο που δεν συνέχισαν μαζί νέες δουλειές, παρά την επιτυχημένη συνεργασία τους:«Όταν πήρα τηλέφωνο και μου είπαν ότι θέλει να πει ο Βασίλης Καρράς το “Στα είπα όλα” λέω, με μεγάλη μου χαρά, φυσικά! Δεν θα ‘κανα καινούργια τραγούδια μαζί του, όχι για κανένα άλλο λόγο, τον εκτιμούσα πάρα πολύ, αλλά είχαμε άλλο, διαφορετικό κώδικα. Το να πει τραγούδια μου κάποιος άλλος, οποιοσδήποτε, ακόμα και αν δεν κάναμε κάτι μαζί, είναι πάρα πολύ κολακευτικό.»
Οι εξαιρέσεις, η ελευθερία και τα όρια
Κλείνοντας, ο Οδυσσέας Ιωάννου αναφέρθηκε και στα όρια που θέτει ο ίδιος στη χρήση των τραγουδιών του, ξεκαθαρίζοντας πως υπάρχουν και περιπτώσεις όπου δεν κάνει εκπτώσεις: «“Το απαγορεύετε; Το απαγορεύετε;”. Δεν απαγορεύεται. Μόνο σε μια περίπτωση που εκεί είμαι κάθετος. Σε πολιτικούς. Φαντάσου δηλαδή, ένα ακροδεξιό κόμμα να πάρει ένα τραγούδι μου… Δεν πρόκειται. Και δεν θα το ‘παιρναν ποτέ ούτως ή άλλως! Αλλά, λέμε τώρα… Άνθρωποι που ποτέ τους δεν τους εκτιμώ –όχι δεν εκτιμώ, δεν έχουν τον ίδιο κώδικα μουσικής– δεν είναι ελεύθεροι;»
En