Στα παιδικά της χρόνια στο Περιστέρι, στις δύσκολες συνθήκες που βίωσε μεγαλώνοντας αλλά και στη μητρότητα σε πολύ νεαρή ηλικία αναφέρθηκε η Άντζελα Δημητρίου, σε μια συνέντευξη με έντονο προσωπικό χαρακτήρα. Η γνωστή τραγουδίστρια μίλησε για τις αναμνήσεις που έχει από τα πρώτα της χρόνια, τη φτωχική ζωή, την πορεία της προς το τραγούδι αλλά και τις σημαντικές στιγμές που καθόρισαν την προσωπική της διαδρομή.Η συνέντευξή της στην εκπομπή «Καλύτερα δε Γίνεται», που προβλήθηκε το Σάββατο 23 Μαΐου, κινήθηκε σε ιδιαίτερα εξομολογητικό τόνο, καθώς η ίδια γύρισε πίσω στον χρόνο και περιέγραψε με λεπτομέρεια τα παιδικά της βιώματα, αλλά και το πώς ξεκίνησε να εκφράζεται μέσα από τη μουσική. Παράλληλα, αναφέρθηκε τόσο στη μητρότητα όσο και στις δύσκολες αποφάσεις που χρειάστηκε να παρθούν εκείνη την περίοδο της ζωής της, αποτυπώνοντας μια πιο ανθρώπινη πλευρά της πορείας της.

Άντζελα Δημητρίου: Τα παιδικά χρόνια στο Περιστέρι και η σχέση της με το τραγούδι

Μιλώντας για τα πρώτα της χρόνια και τις ρίζες της, η Άντζελα Δημητρίου θυμήθηκε χαρακτηριστικά τη ζωή της στο Περιστέρι και την αγάπη της για το τραγούδι από μικρή ηλικία. Όπως ανέφερε:«Όταν γυρίζω πίσω, θέλω να θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, τη φτωχική ζωή. Γεννήθηκα στο Περιστέρι, στις παράγκες. Θυμάμαι το πέτρινο σχολείο που πήγαινα. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια. Η μικρή Άντζελα στο Περιστέρι ήθελε όπου στεκόταν και όπου βρισκόταν να τραγουδάει. Είμαι αυτοδίδακτη. Η φωνή που είχα έβγαινε από την ψυχή και την καρδούλα μου. Κάποια στιγμή, η ψυχή και η καρδιά κουράστηκαν και έπρεπε να κάνω μια επέμβαση, την οποία έκανα. Όταν επανήλθε η φωνή, ήταν πάρα πολύ λεπτή, οπότε έπρεπε να πάω να κάνω φωνητική για να επανέλθει η φωνή μου και να μπορέσω να ξανατραγουδήσω».

Η μητρότητα στα 15,5 και οι δύσκολες αποφάσεις της ζωής της

Σε πιο προσωπικό επίπεδο, η τραγουδίστρια μίλησε και για τη μητρότητα σε πολύ νεαρή ηλικία, αλλά και για τα γεγονότα που ακολούθησαν, αναφερόμενη και στα παιδιά της.Όπως χαρακτηριστικά είπε: «Το “Δυο φωνές” είναι ένα τραγούδι για την κόρη μου και το “Ποια θυσία” για τον γιο μου. Έγινα πρώτη φορά μαμά όταν ήμουν 15,5 χρονών. Δεν γινόταν να κρατηθεί αυτό το παιδί και να το έχω εγώ και δόθηκε. Απλά. Ήθελε η μητέρα μου να βοηθήσει την αδερφή τους, που δεν έκανε παιδιά, και έγινε αυτό. Όσο μεγάλωνα, ο καημός μεγάλωνε πιο πολύ και κάποια στιγμή ήρθε στη ζωή μου η Όλγα, εκεί άλλαξαν εντελώς τα πράγματα».