Κατερίνα Γερονικολού στα Παραπολιτικά: "Δεν λέω εύκολα μπράβο στον εαυτό μου" - Η σκηνή με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη και το δώρο που κάνει στον εαυτό της
"Τα όνειρα δεν τα εγκαταλείπεις εύκολα"
Η Κατερίνα Γερονικολού μιλά για τη νέα της παράσταση, τη δεκαετία του ’60, τη σχέση με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη και τη διαδρομή της στην υποκριτική - "Το προσωπικό κομμάτι, που είναι μόνο για εμάς"
Τα πασίγνωστα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα, η αθωότητα της δεκαετίας του ’60 και πολλές αστείες καταστάσεις είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της νέας κωμωδίας των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου με τίτλο «Του αγοριού απέναντι», στην οποία πρωταγωνιστεί φέτος στο θέατρο «Άλσος ΔΕΗ» η Κατερίνα Γερονικολού, για πρώτη φορά ως ζευγάρι και στη σκηνή με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη, και μάλιστα σε μια σύμπραξη έκπληξη μαζί του.
Το έργο, στο οποίο θα δούμε τη Ναταλία Δραγούμη, τον Αλέξη Γεωργούλη, τον Λευτέρη Ελευθερίου, την Κατερίνα Ζαρίφη, τη Σοφία Κουρτίδου, τον Γιώργο Λιβάνη και πολλούς ακόμα ηθοποιούς και χορευτές, μας μεταφέρει στο καλοκαίρι του 1965, σε ένα παρθένο αιγαιοπελαγίτικο νησί, όταν η ηρεμία ανατρέπεται τη στιγμή που καταφθάνει η πανέμορφη Ελληνοαμερικανίδα Καρολάιν Πάπας με σκοπό τις τουριστικές επενδύσεις. Η Κατερίνα Γερονικολού, μια από τις πιο δημοφιλείς και επιτυχημένες Ελληνίδες ηθοποιούς της γενιάς της, με σημαντική παρουσία στην τηλεόραση, στο θέατρο και στον κινηματογράφο, έχοντας σε αυτή την παράσταση τον ρόλο μιας φτωχής κοπέλας που κυνηγάει τα όνειρά της, μιλάει στο «S» για τη δική της ζωή και καριέρα.
Η Κατερίνα Γερονικολού για τον ρόλο της Ελένης
Ποιον ρόλο έχετε στην παράσταση «Του αγοριού απέναντι»; «Είμαι η Ελένη, μία από τις πολλές κοπέλες που ζουν σε ένα μικρό χωριό σε ψαρονήσι του Αιγαίου. Κάνει όνειρα και θέλει να παντρευτεί τον άνδρα που αγαπάει, τον οποίο υποδύεται ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, και όχι αυτόν που της προξενεύουν, έναν χήρο. Αυτή τον θέλει πολύ, αλλά αυτός τη διώχνει, γιατί αγαπάει την πλούσια του νησιού. Αυτό που έχει αξία για μένα είναι ότι σε αυτό το έργο βλέπουμε μια εποχή που, δυστυχώς, έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Πρόκειται για ανθρώπους με αθωότητα και με την ανάγκη να ικανοποιήσουν απλές ανάγκες τους, όπως είναι η τροφή και ο έρωτας, και να βάλουν λίγα λεφτά στο πορτοφόλι τους. Βλέπουμε μια εποχή που μακάρι κάποια στοιχεία της να είχαν κρατηθεί και σήμερα. Τότε η κοινωνία ήταν πολύ απλή στη δομή της και γι’ αυτό οι άνθρωποι ήταν πιο ευτυχισμένοι».
Η Κατερίνα Γερονικολού για τη δεκαετία του ’60
Τι σας εντυπωσιάζει από τη δεκαετία του ’60; «Τα μεγέθη. Δηλαδή η χαρά ήταν μεγάλη χαρά, το κέφι ήταν κέφι, η ευτυχία ήταν πραγματική ευτυχία. Σήμερα είναι πολύπλοκο να είσαι ευτυχισμένος, είναι δύσκολο να νιώθεις καλά. Τότε είχαν εκατομμύρια προβλήματα, αλλά βρίσκανε μια αυλή και ένα μπουζουκάκι και κάτω από μια λεμονιά περνούσαν ωραία με λίγο κρασάκι. Λέγανε τα τραγούδια τους, τρώγανε ό,τι είχαν. Και αυτό είναι εντελώς ελληνικό, ατόφιο. Όταν ακούς τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα, νιώθεις πάντα ότι αυτός ο συνθέτης ήταν μια μεγάλη μουσική ιδιοφυΐα».
Οι καλοκαιρινοί έρωτες και ο ρομαντισμός
Οι καλοκαιρινές ερωτικές ιστορίες που ζουν οι ήρωες του έργου σάς θυμίζουν τα δικά σας καλοκαίρια με τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα; «Όχι τόσο. Αλλά είναι κάποιες σκηνές πολύ ρομαντικές, που είναι κλασικές φαντασιώσεις κάθε κοπέλας. Παράδειγμα είναι μια πολύ αγαπημένη σκηνή στους θεατές, όπου γίνεται μια καντάδα. Έχει πολλή πλάκα, αλλά και πολύ ρομαντισμό. Και ενώ δεν μου έχουν κάνει ποτέ μια καντάδα, είναι κάτι που θα ήθελα να μου είχε συμβεί. Μου αρέσουν αυτά. Είμαι ρομαντική. Παλιά γράφαμε γράμματα με τις φίλες μου, όταν ήμασταν μικρά κοριτσάκια. Και στεναχωριέμαι που δεν συμβαίνει αυτό πια».
Η σκηνική συνύπαρξη με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη
Πώς νιώθετε που στην παράσταση κυνηγάτε έναν άνδρα που στη ζωή είναι ο σύντροφός σας; «Ε, δεν πειράζει. Ας τον κυνηγήσω κι εγώ μια φορά... Έτσι, για αλλαγή».
Είναι εύκολο να παίζετε μαζί στη σκηνή; «Εύκολο είναι και όμορφο είναι να προσλαμβάνεις είτε θετικά είτε αρνητικά ερεθίσματα. Γιατί, όταν συμβαίνει κάτι καλό και στους δύο, το καλό πολλαπλασιάζεται. Όταν συμβαίνει κάτι άσχημο, αν το βιώνουν και οι δύο, γίνεται πιο εύκολο. Σαν να μοιράζεται η λύπη. Είναι μια ωραία συγκυρία, όχι μόνιμη. Αλλά γι’ αυτούς τους τρεις μήνες θα περάσουμε ωραία».
Φαίνεται ότι προστατεύετε την προσωπική σας ζωή. «Ναι, δεν θέλουμε να δίνουμε στη δημοσιότητα όλα μας τα κομμάτια. Υπάρχει το δημόσιο και το επαγγελματικό κομμάτι, που αυτά είναι εκτεθειμένα λόγω της δουλειάς μας. Και υπάρχει και το προσωπικό κομμάτι, που είναι μόνο για εμάς. Έτσι μας βγαίνει. Δεν υπάρχει κάποια στρατηγική».
Τα 20 χρόνια πορείας και τα επόμενα βήματα
Έπειτα από μεγάλες επιτυχίες που έχετε παίξει σε θέατρο και τηλεόραση, σε τι φάση θα λέγατε ότι βρίσκεται η διαδρομή σας; «Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που ξεκίνησα. Αισθάνομαι πως πέρασε ένα αεράκι και με ακούμπησε. Προφανώς, για να μην το κατάλαβα, σημαίνει πως πέρασα πάρα πολύ ωραία. Ανυπομονώ για τα επόμενα είκοσι. Έχω κάνει πολλά πράγματα που ήθελα να κάνω, αλλά και δεν έχω κάνει πολλά που ήθελα να κάνω. Τα πρώτα δέκα χρόνια είναι τα πιο δύσκολα για έναν νέο καλλιτέχνη, γιατί πρέπει να αποδείξει πολλά. Και, κυρίως, για άτομα σαν εμένα, που δεν είχα καμία σχέση με τον χώρο. Ήμουν μικρή και δεν ήξερα κανέναν. Τώρα νιώθω ότι υπάρχουν πέντε άνθρωποι στον χώρο που με εκτιμούν και ξέρουν τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω. Μπορώ κι εγώ να απευθυνθώ σε κάποιους, αν θέλω να πετύχω ακόμα ένα βήμα».
Τι σας έδινε ώθηση; «Πέρα από το μανιάτικο πείσμα που έχω, ήταν και η σκέψη ότι τα όνειρα δεν τα εγκαταλείπεις εύκολα».
"Δεν λέω εύκολα μπράβο στον εαυτό μου"
Πότε είπατε το πρώτο μεγάλο «μπράβο» στον εαυτό σας; «Δεν λέω εύκολα «μπράβο» στον εαυτό μου. Γιατί κάθε φορά έρχεται μια επόμενη δουλειά. Όταν κάτι τελειώνει, ξεκινούν πρόβες για κάτι άλλο. Και έτσι δεν προλαβαίνεις να επαναπαυτείς στις δάφνες σου. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να λέω «μπράβο» που, βέβαια, θα έπρεπε να υπάρχει».
Η οικονομική διαχείριση και η προνοητικότητα
Υπήρξαν περίοδοι μεγάλης οικονομικής άνθησης ή μεγάλης οικονομικής πτώσης; «Όχι, δεν έχω τέτοια σκαμπανεβάσματα, γιατί γενικά ως άνθρωπος είμαι αρκετά προσεκτικός, δηλαδή προβλέπω και την αποτυχία και την ανεργία και την ενδεχόμενη ακύρωση μιας δουλειάς ή κάποιον εργοδότη που μπορεί να μη μας πληρώσει εγκαίρως».
Το δώρο που κάνει κάθε χρόνο στον εαυτό της
Εξωτερικά είναι θαυμαστή η ομορφιά σας. Τον εσωτερικό κόσμο σας τον προσέχετε; «Όχι ιδιαίτερα, δυστυχώς. Ένα πράγμα που κάνω, όμως, κάθε χρόνο για τον εαυτό μου είναι ότι κάθε Αύγουστο κάνω τρεις εβδομάδες διακοπές. Φεύγω μακριά από τα πάντα. Από mails, συνεντεύξεις, παραστάσεις, εκπομπές και γενικά αποφεύγω την επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Αυτό είναι το δώρο που κάνω στον εαυτό μου και το θεωρώ πολυτέλεια. Μόνο φύση, κολύμπι, βιβλίο. Το ευχαριστιέμαι. Γιατί από Σεπτέμβριο έως Ιούλιο κάπως χάνεται η μπάλα. Ίσως είναι αυτή η καλλιτεχνική λαιμαργία, ότι, όταν μου προτείνουν κάτι που μου αρέσει πολύ, θέλω οπωσδήποτε να συμμετάσχω σε αυτό, δεν μπορώ να πω εύκολα «όχι». Κάποια στιγμή θα ήθελα να το αλλάξω αυτό».
En
