Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, με πορεία που ξεπερνά τις τρεις δεκαετίες στο θέατρο και την τηλεόραση, μίλησε ανοιχτά για τις πιο δύσκολες και συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές της καριέρας της. Η αγαπημένη ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» και, με αφορμή τον ρόλο της στη «Λυσιστράτη», προχώρησε σε μια ειλικρινή εξομολόγηση για την πίεση, την ψυχική φόρτιση και τις στιγμές που λύγιζε κυριολεκτικά πάνω στη σκηνή.

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Η 35χρονη πορεία και η αφοσίωση στο θέατρο

«Είμαι 35 χρόνια non stop και μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτό και το χαίρομαι και αισθάνομαι και ευλογημένη που είμαι σε αυτή την εργασία, την οποία έχω επιλέξει. Αγαπάω τόσο πολύ, που είμαι ενεργή όλα αυτά τα χρόνια», είπε αρχικά η ηθοποιός, τονίζοντας πως το θέατρο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της.Και συνέχισε περιγράφοντας τη σχέση της με το επάγγελμα:«Δεν θα το ήθελα να μείνω έναν χρόνο εκτός δουλειάς, τι θα έκανα; Δηλαδή εμένα η δουλειά με θρέφει, γιατί είναι από αυτές τις εργασίες που δεν πας καταναγκαστικά, ρε παιδί μου, να κάνεις το οκτάωρο και να χτυπήσεις κάρτα. Αυτό το αγαπάς βαθιά μέσα σου».

Ο ρόλος που τη «διέλυσε» ψυχικά

Η πιο συγκλονιστική στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν αναφέρθηκε στον ρόλο της Μέριλιν Μονρόε στο έργο «Φάκελος Μέριλιν», έναν χαρακτήρα που, όπως είπε, τη φόρτιζε έντονα σε κάθε παράσταση.«Ψυχικά ήμουν ράκος κάθε φορά. Από την αρχή μέχρι το τέλος του έργου το όλο πράγμα σε ζορίζει…», ανέφερε, περιγράφοντας το βαρύ συναισθηματικό φορτίο του ρόλου.Και συνέχισε με λεπτομέρειες για τη ζωή της θρυλικής ηρωίδας:«Σε ηλικία 8 ετών τη βίασαν… Μετά είχε τα κότσια όμως και έγινε αυτό που έγινε. Φαντάσου ένα πλάσμα τόσο ταλαιπωρημένο, έγινε star του Hollywood…»

«Έκλαιγα στο χειροκρότημα γιατί δεν άντεχα άλλο»

Η κορύφωση της εξομολόγησης ήρθε όταν περιέγραψε τι συνέβαινε μετά το τέλος της παράστασης: «Αφού στο τέλος εγώ, όταν λέω την τελευταία ατάκα, ξεσπούσα σε κλάματα, σε γοερό κλάμα… Και στο χειροκρότημα εγώ έκλαιγα και μου λέγανε “τι ωραίο εύρημα του σκηνοθέτη αυτό”, λέω “παιδιά, δεν ήταν εύρημα”. Δεν άντεχα άλλο».