Ρέκβιεμ για την υπέροχη Μάρω Κοντού μέσα από τα ίδια τα λόγια της: "Φεύγω χορτασµένη..." 

Υπήρξε µια µεγάλη κυρία του θεάτρου και του κινηµατογράφου, µια ηθοποιός µε αδιαµφισβήτητο ταλέντο, που όµως ξεχώριζε και για τη βαθιά στοχαστική µατιά της. ∆εν φοβόταν να µιλήσει για τον χρόνο που περνά, για τον θάνατο, τον έρωτα, τις διαψεύσεις, τη µοναξιά, την πολιτική, τη διασηµότητα ή την ανάγκη να συµφιλιωθεί κάποιος µε τον εαυτό του. Οι σκέψεις της δεν είχαν τίποτα το επιτηδευµένο. Η ίδια έζησε έντονα, αγάπησε, πληγώθηκε, ωρίµασε και έµαθε να βλέπει τη ζωή χωρίς αυταπάτες, αλλά µε βαθιά ευγνωµοσύνη. Οι παρακάτω δηλώσεις συνθέτουν ένα µικρό πορτρέτο της, µέσα από τα λόγια της. Άλλωστε, η Μάρω Κοντού είχε πάντα κάτι ουσιαστικό να πει...

Διαβάστε: "Καλό παράδεισο κυρία Ελενίτσα μας": Συγκινούν τα σημειώματα για τη Μάρω Κοντού στην "οικία Κοκοβίκου" (Εικόνες)

Ρέκβιεμ για την υπέροχη Μάρω Κοντού μέσα από τα ίδια τα λόγια της: Για τη ζωή και τα λάθη

«Η ζωή είναι πολύ ωραία σε όλες τις ηλικίες, αλλά η πιο ωραία ηλικία είναι όταν πια νιώθεις ελεύθερη από τα λίγα, από τα φθηνά και από τα κακά. Μετά τα 50 µου άρχισα να µε ψάχνω πραγµατικά, να καταλαβαίνω ποια είµαι και τι θέλω. Τα λάθη σε ωριµάζουν, από τα λάθη µαθαίνεις τον εαυτό σου. Είχα την τύχη να µε µάθω βαθιά, να βρω τις γρατσουνιές µου, να τις αγαπήσω και να ζήσω όµορφα µε µένα. Είµαι απλώς µια περαστική από αυτόν τον κόσµο και φεύγω χορτασµένη».

Για τον θάνατο

«Ονειρεύοµαι να πεθάνω στον ύπνο µου. ∆εν θέλω να αρρωστήσω, θέλω να φύγω ή στον ύπνο ή στην µπιρίµπα ή στο περπάτηµα ή σε έναν χορό επάνω. ∆εν µε αγχώνει ο θάνατος, γιατί κανείς δεν είναι εξαίρεση, όλοι κάνουµε την πορεία, όλοι είµαστε ίσοι σε αυτό».

Για τον χρόνο

«∆εν έχω µετανιώσει για πολλά στη ζωή µου. Τα έζησα όλα στον καιρό τους και µε το παραπάνω. Εχω συνειδητοποιήσει προ πολλού ότι είµαι περαστική από αυτή τη ζωή. Κοιτάζω τον καθρέφτη και βλέπω τον χρόνο, αλλά δεν µε τροµάζει».

Για τον έρωτα

«Ο έρωτας είναι ωραίο πράγµα. Τον έχω ευχαριστηθεί, έχω κλάψει, έχω γελάσει, έχω περάσει ωραία, έχουν κλάψει, έχω κυνηγήσει και µε έχουν κυνηγήσει. ∆εν νοµίζω ότι ερωτευόµαστε πολλές φορές στη ζωή µας. Και αν ερωτευτείς δύο, άντε τρεις, δεν είναι το ίδιο πράγµα. Είναι άλλο ο νεανικός. Ο νεανικός είναι τυφλό πράγµα, ερωτεύεσαι γιατί το έχεις ανάγκη. Αλλος έρωτας είναι στη µέση ηλικία. Ο τελευταίος έρωτάς µου ήταν στα 67 µου χρόνια. Από τότε δεν έχω ερωτευτεί ξανά και ούτε θέλω. Τα έχω ζήσει όλα».

Για τη ζήλια

«Και ζήλευα και µε ζηλεύανε. Εχω κάνει παρακολουθήσεις, έχω στείλει κόκκινα τριαντάφυλλα στον εαυτό µου µε ανώνυµη καρτούλα! Εχω κάνει ό,τι κάνει µια νέα γυναίκα ερωτευµένη που και ζηλεύει και ανησυχεί».

Για τον ∆ηµήτρη Χορν

«Η πρώτη φορά που παίξαµε µαζί ήταν κοσµογονία για µένα. ∆εν το πίστευα, τσιµπιόµουν, δεν αισθανόµουν έτοιµη... Ιδιαίτερα στο “Ροµανσέρο” ήµουν ανώριµη υποκριτικά. Αλλά είχα την τύχη να είµαι µε έναν gentleman, έναν ταλαντούχο άνθρωπο, έναν άνθρωπο µε προσωπικότητα και χιούµορ, ο οποίος ήταν δοτικός µε όλους. Ο,τι ωραιότερο έχω να θυµάµαι. Η δική του προσωπικότητα και η δοτικότητά του προς τους ηθοποιούς ήταν που µε γλίτωσαν».

Για τον Αλέκο Αλεξανδράκη

«Χαρισµατικός άνθρωπος, όµορφος, και έπεφταν πάνω του οι γυναίκες σαν τα µελίσσια. ∆εν µπορούσα να τον δω ερωτικά, ήταν συνάδελφος. Με είχε φλερτάρει κάποτε στο Εθνικό, ενώ έβλεπε ότι πηγαινοέρχεται ο Αριστείδης Καρύδης Φουκς, ήταν και φίλοι µεταξύ τους - ένα φλερτάκι το έκανε. Πολύ ωραίο παιδί και καλός ηθοποιός».

Για τον Λάµπρο Κωνσταντάρα

«∆εν θα µπορούσαµε ποτέ να είµαστε ζευγάρι. ∆εν ταιριάζαµε καθόλου ως άνθρωποι, ενώ ταιριάζαµε εκπληκτικά στο σινεµά και στο θέατρο. ∆εν µου άρεσε ο χαρακτήρας του, ήταν βωµολόχος από το πρωί έως το βράδυ - αυτό το χιούµορ µε βωµολοχία δεν µου αρέσει. Ηταν δύσκολος άνθρωπος».

Για τους ηθοποιούς

«Οι άνθρωποι της δουλειάς µου έχουν ιδιόρρυθµη ιδιοσυγκρασία. Είναι σαν παιδιά. Μέσα από τους ρόλους που ερµηνεύουν ψάχνουν συχνά να βρουν το στραπατσαρισµένο τους εγώ. Είναι µια ενστικτώδης κίνηση ψυχανάλυσης. Επίσης, υπάρχει έντονο το βεντετιλίκι ανάµεσά τους».

Για το κοινό

«Το θεατρικό κοινό σε κάνει να νιώθεις όχι ακριβώς γυµνός, αλλά αληθινός. Ειδικά τα πρώτα χρόνια, όµως, είναι δύσκολο για τον ηθοποιό να αισθάνεται εκατοντάδες µάτια να τον κοιτάζουν, να προσπαθούν να τον διαπεράσουν».

Για τα χόµπι

«Εχω πολλά χόµπι. Ζωγραφίζω, µαγειρεύω, κάνω κηπουρική, είµαι µαραγκός αν χρειαστεί και παίζω µπιρίµπα, πιάνουν τα χέρια µου γενικώς. Τα έχω βρει µε τον εαυτό µου. Αυτό έγινε µετά το περίεργο διάστηµα από τα 50 µέχρι τα 60. Είχα την τύχη να ψαχτώ, ίσως γιατί χρειαζόµουν βοήθεια· µου έπεσαν πολλά, όπως ο θάνατος της µητέρας µου, αλλά και ένα διαζύγιο».

Για τη διασηµότητα

«Τα πιο ωραία είναι τα απλά. Αν µπορούσα να πάρω ένα σφουγγάρι και να σβήσω µερικά, να γίνω µια ανώνυµη σε αυτή την ηλικία, θα µου άρεσε. Γιατί συνέχεια µου ζητούν, συνέχεια πρέπει να είµαι περιποιηµένη, συνέχεια πρέπει να είµαι ευγενική. Εχω κουραστεί. Θα µου άρεσε να είµαι µια ανώνυµη».

Για την οµορφιά

«Οταν είσαι νέος και τυχαίνει να είσαι και ωραίος δεν έχεις την αυτοπεποίθηση που πρέπει να έχεις τότε. Και την έχω τώρα! Ηξερα ότι είµαι µια κοπέλα νόστιµη που τη θέλουν, που τη φλερτάρουν - αλλά καµία αυτοπεποίθηση».

Για την πολιτική

«Η Βουλή για µένα ήταν µια απογοήτευση. Νόµιζα ότι το να είσαι πολιτικός σήµαινε να κάνεις ό,τι µπορείς για τους άλλους. Αυτό έκανα ως πρόεδρος του "9.84", αυτό έκανα ως πρόεδρος στο "Μητέρα", όπου µε τοποθέτησαν. ∆εκαεννέα µήνες στη Βουλή ένιωθα ξένο σώµα. Υπάρχουν και εξαιρέσεις µε ιδανικά, αξιόλογοι άνθρωποι, αλλά η πλειονότητα έχει τις δικές της φιλοδοξίες».

Για τους Ελληνες και τα στερεότυπα

«Στην Ελλάδα έχουµε ένα κακό: ζούµε µε τις αναµνήσεις µας και το παρελθόν µας, αλλά ξεχνάµε να χτίσουµε το παρόν. Είµαστε ένας λαός γεµάτος αντιφάσεις. Από τη µία, απίστευτα φιλόξενοι και ανοιχτόκαρδοι, και από την άλλη, βαθιά συντηρητικοί και προσκολληµένοι σε στερεότυπα».

Για το #MeToo

«Καλώς και άνοιξε. Μη φτάνουµε όµως σε υπερβολές και γενικεύσεις. Αυτό το κίνηµα δεν απασχολεί µόνο το θέατρο, αλλά όλα τα επαγγέλµατα. Λυπήθηκα όταν µάθαµε ότι συµβαίνουν τέτοια περιστατικά, όµως το ότι άνοιξε αυτό το κεφάλαιο, το ότι µίλησαν οι ηθοποιοί, το ότι άνοιξαν στόµατα είναι καλό - για να πάει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

 

 *Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Απογευματινή