Το τέλος της «Ηλέκτρας» δεν φέρνει μόνο αποκαλύψεις και ανοιχτούς λογαριασμούς. Φέρνει και μια απώλεια που θα πέσει βαριά πάνω στους ήρωες, καθώς η Τιτίκα, διαλυμένη από τον θάνατο του Βρεττού, οδηγείται σε μια απόφαση χωρίς επιστροφή. Η απουσία του Βρεττού αλλάζει τα πάντα μέσα στο σπίτι. Η Τιτίκα δεν μπορεί να σταθεί ξανά στην καθημερινότητα που γνώριζε, αφού ο άνθρωπος με τον οποίο είχε συνδέσει τη ζωή της δεν υπάρχει πια. Η θλίψη δεν είναι απλώς πένθος· γίνεται σιωπή, απομόνωση και μια βαθιά αίσθηση πως τίποτα δεν έχει πλέον νόημα.

Σύμφωνα με το «Τηλέραμα», η Τιτίκα αρχίζει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από όσα συμβαίνουν γύρω της. Οι χώροι του σπιτιού, που κάποτε ήταν γεμάτοι από τη ζωή της με τον Βρεττό, μετατρέπονται σε υπενθύμιση της απώλειας. Οι δικοί της άνθρωποι προσπαθούν να σταθούν δίπλα της, όμως εκείνη μοιάζει να μην ακούει τίποτα πραγματικά.

Ηλέκτρα: Ο Νικόλας κοιτά αλλού και δεν βλέπει την κατάρρευση

Την ίδια ώρα, ο Νικόλας έχει μπροστά του έναν δικό του εφιάλτη. Η Δανάη βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση μετά τη ληστεία με τον Ρένο και εκείνος προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τρόπο να τη βοηθήσει. Η αγωνία του τον απορροφά τόσο πολύ, που δεν αντιλαμβάνεται εγκαίρως πως η μητέρα του χάνεται μπροστά στα μάτια του. Η Τιτίκα βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στη μοναξιά. Ο θάνατος του Βρεττού έχει γκρεμίσει τον κόσμο της και εκείνη δεν βρίσκει πια σημείο να κρατηθεί. Με τα μάτια γεμάτα δάκρυα, κοιτάζει τη φωτογραφία του άντρα της και ψιθυρίζει: «Τώρα δεν θα μας χωρίσει κανείς…».

Η είδηση που παγώνει τους πάντες

Λίγο αργότερα, η τραγική είδηση της αυτοκτονίας της απλώνεται σαν παγωμένη σκιά πάνω από την οικογένεια. Η Τιτίκα βάζει τέλος στη ζωή της, αφήνοντας πίσω της ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να καταλάβουν πόσο βαθιά είχε βυθιστεί στον πόνο. Ο Νικόλας καταρρέει εσωτερικά. Η μία αγωνία διαδέχεται την άλλη και η απώλεια της μητέρας του τον χτυπά με τρόπο που τον αφήνει σχεδόν άδειο. Δεν βρίσκει δύναμη ούτε να θρηνήσει όπως θα ήθελε· κλείνεται στον εαυτό του και η σιωπή του αρχίζει να φοβίζει όσους τον αγαπούν.

Η απώλεια της Τιτίκας φτάνει και στη Μερόπη σαν δεύτερο χτύπημα. Όταν μαθαίνει πως δεν της επέτρεψαν να πάει στην κηδεία της φίλης της, ξεσπά με οργή. Για εκείνη, ο θάνατος της Τιτίκας γίνεται μια σκληρή υπενθύμιση πως οι άνθρωποι χάνονται από τη μια στιγμή στην άλλη και πως κάποια αντίο, όταν δεν ειπωθούν στην ώρα τους, μένουν για πάντα ανοιχτές πληγές.