Σε ένα ιδιότυπο μεταίχμιο βρίσκεται η Ελλάδα, την ώρα που η ανακύκλωση αναδεικνύεται σε κεντρικό πυλώνα της περιβαλλοντικής πολιτικής και της κυκλικής οικονομίας.  Αναλυτικότερα, τα περισσότερα εργαλεία έχουν σχεδιαστεί, οι ανάγκες είναι καταγεγραµµένες, οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις πιέζουν, όµως σε κρίσιµα µέτωπα το σύστηµα εξακολουθεί να «περιµένει» αποφάσεις, υπογραφές, εγκρίσεις, ενεργοποίηση. Από τα κλωστοϋφαντουργικά, µέχρι τα ληγµένα φάρµακα και τα στρώµατα ύπνου, η εικόνα επαναλαµβάνεται µε διαφορετικούς πρωταγωνιστές, αλλά µε το ίδιο µοτίβο. Θεσµικά πλαίσια που άργησαν να έρθουν, εφαρµοστικές Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις (ΚΥΑ) που εκκρεµούν, συστήµατα εναλλακτικής διαχείρισης που έχουν µελετηθεί, αλλά δεν έχουν ακόµη τεθεί σε πλήρη λειτουργία. Στο µεταξύ, χιλιάδες τόνοι υλικών συνεχίζουν να ακολουθούν αδιαφανείς ή πρόχειρες διαδροµές, επιβαρύνοντας το περιβάλλον, τους δήµους και τελικά τον ίδιο τον πολίτη.

Τι ισχύει με τα οικιακά φάρμακα

Στα οικιακά φάρµακα, το χάσµα ανάµεσα στο µέγεθος του ρεύµατος και στο αποτέλεσµα της συλλογής είναι το πιο «καθαρό» αριθµητικά. Στην ελληνική αγορά η συνολική κατανάλωση (µε εξαίρεση τα χρόνια της οικονοµικής κρίσης) κινείται σταθερά γύρω στις 550 εκατ. συσκευασίες τον χρόνο, εκ των οποίων οι περίπου 450 εκατ. αφορούν οικιακή χρήση.

Διαβάστε περισσότερα στο iapogevmatini.gr