Η ίδια λαϊκίστικη "επιχειρηµατολογία"

Το πολιτικό αφήγηµα της Μαρίας Καρυστιανού και των οµοϊδεατών της δεν είναι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδοµένα. Την ίδια λαϊκίστικη «επιχειρηµατολογία», που χρησιµοποιεί για να συστηθεί ως ανερχόµενη αρχηγός κόµµατος στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, παρακολούθησε ο ελληνικός λαός και την περίοδο της οικονοµικής κρίσης, από δυνάµεις της άκρας ∆εξιάς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, στις πλατείες των «αγανακτισµένων». Εκεί όπου οι «επαγγελµατίες» καθοδηγητές τους πουλούσαν, µε ηθικοπλαστική ρητορική, φούµαρα για µεταξωτές κορδέλες, ραντίζοντας µε το δηλητήριο της τοξικότητας, της εχθροπάθειας και της µισαλλοδοξίας τους ακολούθους τους. Πολλοί εκ των υστέρων αντελήφθησαν ότι ψώνισαν από σβέρκο και διόρθωσαν την ψήφο τους.

Στην πολιτική δεν αρκεί να κερδίζεις τυχοδιωκτικά µε υστερικούς αλαλαγµούς, τσαµπουκάδες, συναισθηµατικές εξάρσεις, κατάρες και σαχλαµάρες τον κόσµο, αλλά να του προσφέρεις ασφάλεια και σιγουριά µε αλήθειες που αντέχουν στη λογική, ρεαλιστικό σχέδιο και σοβαρό πρόγραµµα για το µέλλον της χώρας. Ο «αντιπολιτικός» και «αντικοινοβουλευτικός» λόγος της Μαρίας Καρυστιανού δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτόν της Χρυσής Αυγής, που ήθελε να την ψηφίσει ο κόσµος για να «ξεβροµίσει ο τόπος», κάτι που εσχάτως το ακούσαµε και από τον σύντροφο της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ∆ιαµαντή Καραναστάση, ο οποίος δεν «άντεχε την µπόχα του Κοινοβουλίου», αν και ποτέ δεν σκέφτηκε να επιστρέψει τη βουλευτική αποζηµίωση που έπαιρνε από µια τέτοια ρυπαρή «επιχείρηση». Ως αρχάγγελος της κάθαρσης, µε τα ίδια ηθικοπλαστικά κηρύγµατα, την αποδόµηση των «παλαιών» κοµµάτων του δικοµµατισµού, εµφανίστηκε πριν από τη Μαρία Καρυστιανού και ο Αλέξης Τσίπρας, µέχρι που το περίφηµο ηθικό πλεονέκτηµα της Αριστεράς στο τέλος πήγε και αυτό περίπατο µαζί µε τις παραπλανητικές υποσχέσεις που µοίραζε στον ελληνικό λαό.

Οι "κομπάρσοι" ξέρουν καλά τα κόλπα…

«Στα μπλόκα αδελφές μου, στα μπλόκα». Εκεί που οι «σκληροί» ξέρουν καλά τα κόλπα. Και υποδέχονται με ευγένεια τον Ηλία Κασιδιάρη, τη Μαρία Καρυστιανού, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Κυριάκο Βελόπουλο, τον Δημήτρη Κουτσούμπα και τους φωνάζουν «ζήτω και όπα».

Το είδες Σωκράτη Φάμελλε και εσύ Νίκο Ανδρουλάκη, που εσάς σας σιχτιρίζανε, όπως τον Μητσοτάκη. Έβγαινε ο Τζέλας και έλεγε τι «π@παριές μας λέτε» και εσείς απλώς ακούγατε δίχως να αναρωτιέστε. Τι ρόλο βάραγαν όλοι αυτοί, τίνος ήταν «κομπάρσοι». Τώρα που βγήκαν οι λαγοί θα δείτε το κουμάσι. Καλή χρονιά με υγεία και πάντα τέτοια.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, μπορεί να μην έχει ανταποκριθεί στη δημόσια πρόσκληση του Κυριάκου Μητσοτάκη για μια κοινή έξοδο των δύο προκειμένου να πιουν μια μπίρα, ωστόσο σε κάθε περίπτωση στη Χαριλάου Τρικούπη αυτή την «επίθεση φιλίας» του πρωθυπουργού μάλλον την αντιμετώπισαν με καχυποψία.


O Μάξιμος Χαρακόπουλος στην εορτάζουσα Μάνδρα

Στη Μάνδρα για την εορτή του πολιούχου του χωριού Αγίου Βασιλείου βρέθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο γενικός γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος. Ο Θεσσαλός πολιτικός συμμετείχε στον πανηγυρικό Εσπερινό που λάμπρυναν με την παρουσία τους κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, παρουσία του δημάρχου Λαρισαίων κ. Θανάση Μαμάκου, της δημοτικής συμβούλου κ. Ελίζας Παπαδοπούλου, του προέδρου του χωριού κ. Σπύρου Καδόγλου και πλήθους πιστών. Στο κήρυγμά του ο αρχιμανδρίτης π. Δωρόθεος αναφέρθηκε στην ευσέβεια των Καππαδόκων προσφύγων. Ως γνωστόν, το 1924, μετά τον ξεριζωμό τους από την Καππαδοκία, στο χωριό που δημιούργησαν στη νέα τους πατρίδα, στη Μάνδρα της Λάρισας, οι πρόσφυγες αφιέρωσαν την εκκλησία στη μνήμη του Μεγάλου Βασιλείου, Αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας - όπως ήταν και η δωδεκάτρουλη εκκλησία τους στο Μιστί, η μεγαλύτερη στην Ανατολή.

Ο βουλευτής και ιστορικός ερευνητής του μικρασιατικού Eλληνισμού, μετά την αρτοκλασία στη μνήμη του Αγίου Βασιλείου, ευχήθηκε καλή χρονιά στους ενορίτες, ενώ ακολούθως, σε καφενείο του χωριού είχε την ευκαιρία να ανταλλάξει απόψεις για τις προκλήσεις της νέας χρονιάς και τις θετικές προοπτικές για τη χώρα, με προϋπόθεση τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας.

Εκμεταλλεύονται την άγνοια

Το κακό με την ελληνική δημοσιογραφία είναι η βιωματική άγνοια δεκάδων συναδέλφων που κατέχουν ρόλο παρουσιαστή σε τηλεοπτικές εκπομπές και κάθε φορά που βγάζουν έναν αγροτοσυνδικαλιστή για να δώσει κάποια συνέντευξη τον αντιμετωπίζουν με δέος, απονέμοντάς του τιμές ήρωα ξωμάχου, που δήθεν βιοπορίζεται μέσα σε συνθήκες απόλυτης ανέχειας, κακουχιών και ανελέητης ταλαιπωρίας. Την ασχετοσύνη των δημοσιογράφων την αξιοποιούν στο έπακρον οι συγκεκριμένοι αγροτοσυνδικαλιστές, που στη συντριπτική πλειονότητά τους είναι «μεγαλοτσιφλικάδες» επιχειρηματίες. Αλλά επειδή αυτοί που τους δίνουν βήμα δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα, τους συμφέρει να τους προβάλλουν ως «κολίγους» που επαναστατούν για να βρουν το δίκιο τους.