Εάν η χώρα διαθέτει έναν κορυφαίο δημόσιο διανοούμενο, ο οποίος λαμβάνει συστηματικά και διαρκώς μέρος, και μάλιστα με λαμπρές και πολυδιάστατες αξιώσεις, στον διεθνή δημόσιο διάλογο για το παρόν και το μέλλον των συστημάτων Υγείας, από τις χώρες της Ευρώπης, τη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή, έως ακόμη και μέχρι την μακρινή Κίνα, αυτός δεν είναι άλλος από τον κορυφαίο διεθνώς Έλληνα καθηγητή Πολιτικής της Υγείας του London School of Economics and Political Science (LSE), Ηλία Μόσιαλο.

Το ερώτημα, λοιπόν είναι εύλογο: Γιατί πρέπει ο κορυφαίος διεθνώς Έλληνας πανεπιστημιακός στο χώρο της Υγείας, ο Ηλίας Μόσιαλος, να αποδέχεται όλη την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ για την κυβερνητική πολιτική Υγείας της χρονικής περιόδου 2015 – 2019, μέσα από τον πρόλογό του στο νέο βιβλίο του πρώην υπουργού Υγείας, Ανδρέα Ξανθού, με τίτλο “Το Κόκκινο Νήμα, Υγεία – Κοινωνία – Πολιτική”, άρτι εκδοθέν από τις Εκδόσεις “Θεμέλιο”; Η μόνη εύλογη απάντηση είναι ότι ο Ηλίας Μόσιαλος απέφυγε να ασκήσει την παραμικρή κριτική στον Ανδρέα Ξανθό, ανταποδίδοντας, με αυτόν τον τρόπο, την πανθομολογούμενη ευγένεια, προσήνεια και ηπιότητα του πρώην υπουργού Υγείας των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

κοκκινο-νημα-1125-1-scaled


Γιατί, πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι ο Ηλίας Μόσιαλος αποδέχεται αναφανδόν, στον πρόλογό του, το κεντρικό, κομμουνιστικής προέλευσης, επιχείρημα του βιβλίου του Ανδρέα Ξανθού, σύμφωνα με το οποίο η κυβερνητική πολιτική Υγείας των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είχε σχεδιασθεί, στη λεπτομέρειά της και πριν ακόμη από την κυβερνητική αλλαγή του Ιανουαρίου του 2015, και “εκτελέστηκε” με ευλάβεια και απολύτως προβλεπόμενα, χωρίς τις λογής – λογής ανορθογραφίες και παρεκβάσεις, στις οποίες οδηγεί συχνά η εφαρμοσμένη πολιτική;

Αφού ολοκληρώσει κανείς την ανάγνωση του βιβλίου του πρώην υπουργού Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, πως αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι αυτό το νέο πόνημα του Ανδρέα Ξανθού δεν περιλαμβάνει, σε καμία περίπτωση, την παραδοχή και την αναγνώριση ενός λάθους, μίας παράλειψης, μίας ιδεοληψίας, ενός λανθασμένου σχεδιασμού και ενός κακού σχεδιασμού, έστω σε έναν τομέα, έστω σε έναν νόμο για την Υγεία, μεταξύ όλων των πολιτικών και των νομοθετημάτων, τα οποία εισηγήθηκε και εφάρμοσε ο ίδιος κατά την διακυβέρνηση της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;

Ακόμη και στον διεθνή διάλογο, ο Ανδρέας Ξανθός με το περιθωριακό Die Linke της Γερμανίας εμφανίζεται ο ίδιος να συζητεί, και μάλιστα σε πανηγυρικούς τόνους για το “στιβαρό” και “ολοκληρωμένο” σχέδιο των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, σχέδιο το οποίο ο ίδιος ο Ανδρέας Ξανθός χαρακτηρίζει ως “εντός και εναντίον της λιτότητας”, για να αναπαραγάγει το κεντρικό αφήγημα της διακυβέρνησης της χώρας μας από τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, σύμφωνα με το οποίο “στην Οικονομία βρήκαμε τοίχο και υποχρεωθήκαμε σε τρίτο μνημόνιο, αλλά στην Παιδεία και την Υγεία εφαρμόσαμε την πολιτική μας”. Πρόκειται για μία αναπόδεικτη και λίαν αμφιλεγόμενη, όμως, εκδοχή των πραγμάτων, την οποία ο Ανδρέας Ξανθός αποδίδει κεντρικά και με εύσημα στον Ευκλείδη Τσακαλώτο, της Νέας Αριστεράς επίσης…

Κι όμως, εφαρμόστηκε από το 2015 έως το 2019 μία κυβερνητική πολιτική Υγείας, η οποία στηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, στην ιδεολογική χρήση των στατιστικών στοιχείων, την υπερθεωρητικοποίηση της ιδίας της πολιτικής Υγείας, τον ανούσιο και κενό μαξιμαλισμό, την εμπάθεια και την εχθροπάθεια για τους πολιτικούς αντιπάλους, την επιχείρηση “να βάλουμε κάποιους στη φυλακή”, όσο κι εάν ο ίδιος ο Ανδρέας Ξανθός αποσιωπά την τοξικότητα και την κοινωνιοπάθεια του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, Παύλου Πολάκη, ισχυριζόμενος – μήπως αυτή είναι η πραγματική αλήθεια, τελικά; – ότι οι πολιτικές αποστάσεις από τον τελευταίον ξεκίνησαν και βάθυναν αποκλειστικά και μόνον μετά από το 2019, κατά την χρονική περίοδο της αντιπολίτευσης για τον ΣΥΡΙΖΑ…

“Το κόκκινο νήμα” δεν περιλαμβάνει ούτε έναν πίνακα ούτε ένα ιστόγραμμα, ενώ βρίθει παραπομπών σε κείμενα στελεχών της Νέας Αριστεράς, αδυνατεί να πιάσει το νήμα του διεθνούς διαλόγου, ακόμη και στα θέματα της δημογραφίας και της ταχύτατης πλέον γήρανσης των δυτικών κοινωνιών. Ο Ανδρέας Ξανθός ισχυρίζεται, χωρίς τεκμηρίωση και χωρίς σχετικά στοιχεία στο βιβλίο του ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εξασφάλισε την πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα Υγείας για… 2,5 εκατ. ανασφάλιστους κατοίκους της χώρας μας, χωρίς να εξηγεί πουθενά από που προκύπτει αυτό το δυσθεώρητο μέγεθος, όσον αφορά τους ανασφάλιστους.

Υπενθυμίζουμε, άλλωστε, ότι μόνον για το 2016 είχε προβλεφθεί στον κρατικό προϋπολογισμό κονδύλι της τάξης των 100 εκατ. ευρώ για την ιατροφαρμακευτική και νοσηλευτική κάλυψη των… 2,5 εκατ. ανασφάλιστων και, πέραν τούτου ουδέν: Δεν θα βρείτε πουθενά ανάλογο κονδύλι για τα επόμενα, έως το 2019, έτη και η πιο ήπια αιτιολόγηση γι’ αυτό είναι ότι το όποιο σχετικό κονδύλι διαχέεται για τα έτη 2017 – 2019 οριζόντια σε όλες τις χρηματοδοτήσεις οι οποίες αφορούν την Υγεία. Μπορεί να αποδειχθεί αυτό; Με τίποτε…

Ένα βιβλίο πρώην υπουργού Υγείας είναι πάντα διανοητικό και πνευματικό κέρδος. Ακόμη κι εάν θυμίζει τα μέγιστα ένα εσωκομματικό ντοκουμέντο, εμπλουτισμένο με την προσωπική ματιά και την ιδιαίτερη γραφή του συγγραφέα, το νέο βιβλίο του Ανδρέα Ξανθού πρέπει να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί, τουλάχιστον εάν επιθυμεί κάποιος να αντιληφθεί πως “μεταφράζεται” στον Λόγο και την Πράξη το κεντρικό αφήγημα της διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ: Στην Υγεία πήγαμε περίφημα, “εντός και εναντίον της λιτότητας”.