Το (ακροδεξιό) μωρό της Ροζ Μαρί Καρυστιανού, οι λαϊκιστές που το... κυοφορούσαν και η κριτική ως πολιτικό πρόσωπο

Ως πολιτικό πρόσωπο κρίνεται πλέον η «χαροκαµένη µάνα»

Δεν είναι και ό,τι καλύτερο για τους δηµοσιογράφους να ασκούν κριτική για τις πολιτικές της απόψεις σε µια µητέρα που έχει χάσει το παιδί της, όπως είναι η Μαρία Καρυστιανού. Όµως αυτό δεν µπορεί να βαραίνει εµάς, ώστε να νιώθουµε τύψεις, γιατί τότε θα πρέπει να γίνουµε εθελόδουλοι προπαγανδιστές της. ∆εν γίνεται όµως να προσφέρουµε επικοινωνιακή ασυλία σε ένα πρόσωπο που έχει απροκάλυπτα επιλέξει το προσωπικό του δράµα να το µετατρέψει σε ευκαιρία ώστε να κάνει πολιτική καριέρα, φιλοδοξώντας να κυβερνήσει τη χώρα δίχως να διαθέτει τις στοιχειώδεις γνώσεις για µια τόσο βαριά ευθύνη και αποστολή.

Κανείς δεν θα ήξερε ποια είναι η Μαρία Καρυστιανού και τι µυαλά κουβαλάει, εάν δεν είχε χάσει το παιδί της στην τραγωδία των Τεµπών. Τώρα που τη µάθαµε και η ίδια µας συστήνεται ως πολιτικό πρόσωπο, οφείλουµε να την αξιολογήσουµε µέσα από την ιδιότητα της επικεφαλής ενός νέου κοµµατικού σχηµατισµού. Υπάρχει όµως ένα θέµα εδώ: Ενώ διεκδικεί την πρωθυπουργία της χώρας, ανακοινώνοντας δηµοσίως ότι στόχος της είναι ακόµη και η κατάκτηση της αυτοδυναµίας, την ίδια στιγµή δείχνει να ενοχλείται επειδή στις συνεντεύξεις που πηγαίνει και δίνει δεν την αντιµετωπίζουν µόνο ως «χαροκαµένη µάνα», αλλά επιχειρούν να την οδηγήσουν στο να πάρει θέση για άσχετα ζητήµατα, προκειµένου να την «παγιδεύσουν» ή να την «εκθέσουν». Εάν λοιπόν πιστεύει ότι δεν πρέπει να δέχεται ερωτήσεις άσχετες µε την υπόθεση των Τεµπών, τότε ας µην εµφανίζεται στα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης ως επικεφαλής ενός κινήµατος πολιτών που στοχεύει στη διακυβέρνηση της χώρας. Όταν και όποτε νιώσει σίγουρη και έτοιµη να αντεπεξέλθει στη βάσανο µιας τέτοιας διαδικασίας, ας κάνει τα κουµάντα της, δίχως να εκτίθεται και µήτε να κινδυνεύει να λοιδορηθεί από τους κακοπροαίρετους που την περιµένουν στη γωνία. Με βάση όλα τα παραπάνω, αναρωτιέµαι ποιοι ήταν αυτοί που τη συµβούλευσαν να δώσει πολιτική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στον τηλεοπτικό σταθµό Open και σε δύο δηµοσιογράφους-αλεπούδες, τον Ν. Στραβελάκη και τη Μ. Καραµήτρου, οι οποίοι την έφεραν σε δύσκολη θέση ουκ ολίγες φορές µε τις ερωτήσεις τους. Και καλά έκαναν, ασχέτως εάν στο τέλος επιχειρούσαν να «αποκαταστήσουν» τη δηµόσια εικόνα της, δίνοντας συγκινητική έµφαση σε επιµέρους απαντήσεις που έδωσε στο πλαίσιο της συνοµιλίας.

Προσωπικά, δεν θα σταθώ στις απόψεις που διατύπωσε η Μαρία Καρυστιανού για το θέµα των αµβλώσεων και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, αλλά στην επιπολαιότητα του χαρακτήρα της και την προπέτειά της να εµφανίζεται ως υποψήφια πρωθυπουργός σε ένα κανάλι πανελλαδικής εµβέλειας δίχως να είναι σε θέση να τοποθετηθεί µε σαφήνεια και ακρίβεια για ζητήµατα εθνικού ή διεθνούς ενδιαφέροντος, µήτε να µας εξηγεί από ποιους περιστοιχίζεται και από πού κρατά η σκούφια τους. ∆ιότι -κακά τα ψέµατα- επιπολαιότητα είναι να δίνεις συνεντεύξεις δίχως να γνωρίζεις τι πρέπει να πεις ή χωρίς να είσαι σε θέση να ξέρεις τι γίνεται γύρω σου. Η Μαρία Καρυστιανού βγήκε χθες στο Open λέγοντάς µας ότι θα ήταν «επιπόλαιο» εκ µέρους της να µας απαντήσει για τις θέσεις του κόµµατός της επάνω σε σειρά θεµάτων και προβληµάτων. Ε, τότε τι νόηµα έχουν οι εµφανίσεις της; Όταν δεν είναι σε θέση να ενηµερώσει την κοινή γνώµη για το πρόγραµµά της, το σχέδιό της, τους συνεργάτες της, τους συµβούλους της, τους υποψηφίους της;

Το (ακροδεξιό) μωρό της Ροζ Μαρί Καρυστιανού και οι λαϊκιστές που το... κυοφορούσαν

Πραγματικά, δεν ξέρω εάν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω, παρακολουθώντας τις αντιδράσεις που εκδηλώνονται για τις θέσεις που διατύπωσε η Μαρία Καρυστιανού στο θέμα των αμβλώσεων.

Πολιτικοί και καλλιτέχνες, κυρίως από τη λεγόμενη προοδευτική Αριστερά, βρήκαν αφορμή να διαχωρίσουν τη θέση τους από τα όσα πρεσβεύει η ίδια, με αιχμή την επίμαχη δήλωσή της. Σοβαρά τώρα; Θέλουν να πιστέψουμε ότι έπεσαν από τα σύννεφα και τάχα μου τους αιφνιδίασε με τον αμφιλεγόμενο και ανορθόδοξο πολιτικό της λόγο; Όταν την αποθέωναν στις πλατείες, καθιστώντας την «σύμβολο του αγώνα», καταλυτικό παράγοντα των κοινωνικών εξελίξεων και επιδραστικό ρυθμιστή του δημόσιου βίου της Ελλάδος, δεν διαπίστωναν τον «αντιπολιτικό» και «αντικοινοβουλευτικό» χαρακτήρα των παρεμβάσεών της;

Μια χαρά τα έπιαναν τα μηνύματά της, αλλά επειδή είναι «πολιτικά κουμάσια» και υστερόβουλα… ζουλάπια, έκαναν τα στραβά μάτια. Γιατί είχαν βεβαία την πεποίθηση -μες στην κουτοπονηριά τους- ότι αυτά που λέει, ζημιώνουν μόνο την κυβέρνηση και τον Κ. Μητσοτάκη. Οπότε έκαναν την πάπια, την εργαλειοποιούσαν ως «χαροκαμένη μάνα» και πήγαιναν να τη χειροκροτήσουν «αγκαλιά» με αντιεμβολιαστές, θρησκόληπτους, ρατσιστές, πατριδοκάπηλους, νοσταλγούς της χούντας, «τουρκοφάγους» και «σκοπιανοφάγους» ή τρελαμένους από εμμονές για τον «σατανικό» προσωπικό αριθμό και τις νέες ταυτότητες.

Συνεπώς, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού -εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια- το «κυοφορούσαν» οι λαϊκίστικες δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Τώρα που «γεννήθηκε» το πολιτικό «μωρό της Ροζ Μαρί» Καρυστιανού, για να μπλέξουμε λίγο και το ομώνυμο θρίλερ του Ρομάν Πολάνσκι, αναρωτιέμαι εάν αυτοί που θέλουν να το «σκοτώσουν» έχουν μετανιώσει που δεν ήταν υπέρ της άμβλωσης.