«Μιάσµατα» οι εκλεγµένοι, «καθαροί» οι αποτυχηµένοι για την Καρυστιανού

Όλοι έχουµε καταλάβει ότι η Μαρία Καρυστιανού θεωρεί διεφθαρµένο το πολιτικό σύστηµα της χώρας, δίχως να εξαιρεί κανέναν από τους υφιστάµενους κοµµατικούς σχηµατισµούς της Βουλής. Από την άλλη έχει γνωστοποιήσει ότι στον νέο φορέα που ετοιµάζει δεν πρόκειται να αποκλείσει τη συµµετοχή προσώπων τα οποία έχουν εµπλακεί µε την πολιτική ως υποψήφια άλλων κοµµάτων. Αν µη τι άλλο η θέση της αυτή είναι εξόχως προβληµατική και συνάµα υποκριτική. Στιγµατίζει ως λαµόγια και απατεώνες όσους έχουν υπηρετήσει το ελληνικό Κοινοβούλιο, νοµίµως εκλεγµένοι σε αυτό µε την ψήφο των πολιτών, ενώ ξεχωρίζει ως άµεµπτους και καθαρούς αυτούς που υπήρξαν απλώς υποψήφιοι, αλλά δεν βρέθηκαν στα βουλευτικά έδρανα. Η προσέγγιση αυτή της Μαρίας Καρυστιανού συνιστά ευθεία αµφισβήτηση της λαϊκής ετυµηγορίας και κατ’ επέκταση της ίδιας της εθνικής µας αντιπροσωπείας, καθώς είναι σαν να λέει στον ελληνικό λαό ότι επειδή εσείς δεν ξέρετε να ψηφίζετε σωστά, θα έρθω εγώ να σας προτείνω αυτούς που κρίνω καλύτερους. Εν τω µεταξύ, η ίδια στην περίφηµη συνέντευξή της στον τηλεοπτικό σταθµό Open δήλωσε ότι εδώ και 25 χρόνια δεν πηγαίνει να ψηφίσει γιατί κανένα κόµµα δεν την εκφράζει. Παρ’ όλα αυτά σε προηγούµενη συνέντευξή της άφησε να εννοηθεί ότι είχε ψηφίσει τον Αλέξη Τσίπρα για να δικαιολογήσει την απογοήτευση που εισέπραξε επειδή ψήφισε το τρίτο και χειρότερο µνηµόνιο. Να επανέλθουµε όµως στον ρατσιστικό διαχωρισµό που κάνει ανάµεσα σε όσους εµφανίζει ως «µιάσµατα» επειδή έχουν υπηρετήσει το ελληνικό Κοινοβούλιο και στους «καθαρούς», που ως απλοί υποψήφιοι δεν µολύνθηκαν στον ναό της δηµοκρατίας, όπου και η ίδια θέλει να βρεθεί µαζί µε άλλους «πολίτες». Σε αυτούς πώς δίνει συγχωροχάρτι η Μαρία Καρυστιανού, ενώ πολιτεύτηκαν στο παρελθόν µε άλλα κόµµατα, δεν αναρωτιέται γιατί ο ελληνικός λαός δεν τους εµπιστεύτηκε µε την ψήφο του; Μήπως ήταν πιο γραφικοί από άλλους συνυποψηφίους τους; ∆εν ανήκαν ως µέλη και υποψήφιοι σε αυτό που η ίδια ονοµάζει διεφθαρµένο πολιτικό σύστηµα; ∆εν υποψιάζεται πως µπορεί να είναι τίποτα τυχοδιώκτες ή πολιτικοί «προικοθήρες», που θέλουν να εκµεταλλευτούν την προσωπική της δηµοφιλία;


Τα τηλεφωνήματα από Χαριλάου Τρικούπη

Ο γραμματέας Οργανωτικού Σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, Ηρακλής Δρούλιας, καλό θα είναι να επικεντρώνεται στην αποστολή που του έχει αναθέσει ο Νίκος Ανδρουλάκης και όχι να αξιοποιεί το θεσμικό αξίωμά του στη Χαριλάου Τρικούπη για να προωθεί τη δικτύωση συγκεκριμένων υποψήφιων βουλευτών του κόμματος σε διάφορους δήμους της χώρας. Ο λόγος που κάνω αυτή την παρατήρηση είναι γιατί έφτασαν σε γνώση μου κάτι πληροφορίες ότι ο ίδιος τηλεφωνεί σε κάποιους δημάρχους της Αττικής, ζητώντας τους να έρθουν σε επαφή με συγκεκριμένη υποψήφια του ΠΑΣΟΚ. Και αναφέρομαι σε «πράσινους» αυτοδιοικητικούς από την εκλογική περιφέρεια του Νότιου Τομέα της Αθήνας.


Οι συνεργασίες και οι διασώστες

Οι εκλογές κερδίζονται όταν υπάρχει ψυχολογία. Όταν ο ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει κόμματα που το πολιτικό προσωπικό τους δεν έχει αυτοπεποίθηση και εκπέμπει μηνύματα ηττοπάθειας, τότε είναι βέβαιο ότι θα τους γυρίσει την πλάτη ή δεν θα τα πάρει στα σοβαρά. Οι ψηφοφόροι που δεν θέλουν τη ΝΔ να τους κυβερνά ή δεν γουστάρουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη για πρωθυπουργό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να λειτουργήσουν και ως διασώστες όλων εκείνων που ανήκουν σε άλλα κόμματα. Και επειδή διαπιστώνουν ότι δεν τους βγαίνουν τα κουκιά για να επανεκλεγούν, βγαίνουν δημοσίως και προπαγανδίζουν τη συνεργασία τους με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Αυτό το κακό έχει παραγίνει και το βλέπουμε στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης.


Προπαγανδιστικές κουτοπονηριές μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία

Δεν είχα σκοπό να σχολιάσω το σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, αλλά επειδή βλέπω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να έχουν ξεσαλώσει οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας γύρω από τη δική μας τραγωδία στα Τέμπη, οφείλω να επισημάνω ότι παραμένουν πεισματικά «αμετανόητοι» και υποκριτικά «αρνητές» της αλήθειας, φοβούμενοι μην καταρρεύσει το εξωφρενικό τους αφήγημα και ξαναγίνουν περίγελος στην κρίση των λογικών ανθρώπων.

Οι θιασώτες της ισοπεδωτικής άποψης ότι «από τύχη ζούμε σε αυτήν τη χώρα», οι μονίμως «κινδυνολόγοι» και «μηδενιστές» των πάντων, για να μην αποδεχτούν ότι τέτοιου είδους τραγικά δυστυχήματα μπορεί να συμβούν ανά πάσα ώρα και στιγμή σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, ξεκίνησαν με μια ξεδιάντροπη χαρά δικαίωσής τους να γράφουν και να λένε ότι στην Ισπανία δεν υπήρξε «πυρόσφαιρα», όπως στα Τέμπη. Δεν τους ένοιαζε ότι χάθηκαν άνθρωποι, αλλά βασικό μέλημά τους ήταν πάλι να σιχτιρίσουν την ελληνική πολιτεία και να διατηρήσουν ζωντανή την προπαγάνδα τους ότι στα Τέμπη οι άνθρωποι «δολοφονήθηκαν» και δεν σκοτώθηκαν επειδή ένας σταθμάρχης έβαλε δύο τρένα στην ίδια γραμμή.

Επίσης, μέσα στην ίδια αγωνιώδη προσπάθειά τους να καταδείξουν ότι οι Ισπανοί αντιμετώπισαν με θρησκευτική ευλάβεια την τήρηση των πρωτοκόλλων στη διερεύνηση του δυστυχήματος, ξεκίνησαν τις προπαγανδιστικές κουτοπονηριές, γράφοντας ότι οι Αρχές της Ισπανίας δεν έκαναν επιχειρησιακές παρεμβάσεις επί του πεδίου της τραγωδίας. Δηλαδή το περίφημο μπάζωμα. Κάτι που τελικά συνέβη λίγες ώρες αργότερα όταν έφτασαν στο σημείο οι γερανοί, καθώς επίσης και δυνάμεις του στρατού.

Στη δική μας περίπτωση και όχι στην Ισπανία η παρουσία εκπροσώπων του στρατού στον τόπο της τραγωδίας των Τεμπών συνδέθηκε με τη μεταφορά παράνομου νατοϊκού φορτίου.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή