“Όποιος ψάχνει, βρίσκει”, είχε πει κάποτε – αν δεν κάνω τραγικό λάθος ο μέγιστος Πικάσο. Εάν ψάχνεις για ράντζα σε ένα νοσοκομείο του ΕΣΥ του Λεκανοπεδίου, είναι σίγουρο ότι θα βρεις. Εάν ψάχνεις μόνον για ράντζα στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Χαϊδαρίου “Αττικόν”, θα βρεις μόνον ράντζα. Είναι παραπάνω από βέβαιον αυτό.

Θα σας παραθέσω τώρα ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο του μαθηματικού, Μιχαήλ Ρασσιά”, με τίτλο “John Nash – Όταν μοιραστήκαμε την ίδια κιμωλία”, εκδοθέν από τις θαυμάσιες και παραδοσιακές Εκδόσεις “Καστανιώτη”, τον Μάιο του 2025.

Επειδή δεν είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε ποιος είναι ο μέγιστος και ιδιοφυής Αμερικανός, ίσως ο διασημότερος μαθηματικός στον κόσμο, ο νομπελίστας John Nash, αυτός δεν είναι άλλος από τον χαρακτήρα τον οποίο ερμήνευσε ο αγαπημένος πολλών από εμάς Αμερικανός ηθοποιός, Ράσελ Κρόουλ στην χολιγουντιανή ταινία “A Beautiful Mind” (Ένας υπέροχος άνθρωπος). Είναι ο κορυφαίος εκείνος νομπελίστας ο οποίος, από λύτης των δυσκολότερων προβλημάτων και δημιουργός θεωριών μαθηματικών, καταστράφηκε σχεδόν, όταν βυθίστηκε στη δίνη της σχιζοφρένειας. Ξεπέρασε – αν είναι δυνατόν, ξεπέρασε – τη σχιζοφρένεια και έλαβε το Νόμπελ Οικονομίας. Ο Μιχαήλ Ρασσιάς κράτησε μαζί με τον Nash την ίδια κιμωλία, για αρκετά χρόνια από 2014 και μετά, και ως συνεργάτης του τον έζησε από πολύ κοντά.

Το απόσπασμα από το βιβλίου του Μιχαήλ Ρασσιά είναι εντυπωσιακό και αποκαλυπτικό για τα παιχνίδια του μυαλού μας, αλλά και για την λειτουργία του εστιασμού μας και της προσοχής μας στα θέματα τα οποία (νομίζουμε ότι) βλέπουμε.


Ιδού:

“Πριν κάποιους μήνες, ο διακεκριμένος καλλιτέχνης και φίλος Γιώργος Ξένος, σε μία συζήτησή μας για εντελώς άλλα θέματα, μοιράστηκε μαζί μου την εξής ιστορία. Τη δεκαετία του ‘70 πέρασε κάποια χρόνια στο Μουσείο του Λούβρου. Περπατώντας σε έναν από τους χώρους του Μουσείου μία μέρα, βλέπει ένα ‘νέο’ απόκτημα της συλλογής, τη γνωστή Πλημμύρα του Poussin, έργο το οποίο παρουσιάζει μία θεομηνία και το οποίο του προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον για τη δύναμη του. Γυρνάει τότε στον φύλακα και τον ρωτάει πότε προστέθηκε το συγκεκριμένο έργο στην έκθεση. Ο φύλακας, λοιπόν, του απάντησε το εξαιρετικά απροσδόκητο:

‘Το έργο είναι στη συλλογή εδώ και εξήντα χρόνια. Περνάς από μπροστά του κάθε μέρα’.

Η εξήγηση του Έλληνα καλλιτέχνη για το φαινόμενο αυτό είναι πως είδε στ’ αλήθεια το έργο, όταν ήταν μέσα του έτοιμος να το αντιληφθεί”.

Λοιπόν, για ράντζα ψάχνετε στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Χαϊδαρίου “Αττικόν”; Ε, ράντζα θα βρείτε και, μάλλον, μόνον ράντζα θα “δείτε”...