Με ψυχραιμία, αλλά και τον αντίστοιχο πολιτικό κυνισμό αντιμετωπίζουν στους κόλπους της ηγεσίας της κυβέρνησης την ολική επαναφορά αυτού του άτυπου μετώπου που συγκροτούν οι δύο «γαλάζιοι» πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, στους οποίους εσχάτως προστέθηκε ο άλλοτε συγκυβερνήτης του δεύτερου Ευάγγελος Βενιζέλος, με κοινό παρονομαστή την άσκηση κριτικής έναντι της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Το διάγγελμα Μητσοτάκη την ημέρα της κοινής παρουσίας Καραμανλή και Σαμαρά στην Καλαμάτα

Την ώρα που και οι τρεις θέτουν σε κάθε ευκαιρία ζήτημα ορθής και συνταγματικής λειτουργίας των θεσμών στη χώρα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συνεργάτες του τράβηξαν το χαρτί της Συνταγματικής Αναθεώρησης, σε μια προσπάθεια να καταδειχθεί ότι το Μέγαρο Μαξίμου εξακολουθεί να επιδεικνύει τα ανακλαστικά που χρειάζεται σε κάθε συγκυρία και να απαντάει σε οποιοδήποτε μέτωπο. Μάλιστα, όπως λένε οι γνωρίζοντες, δεν είναι τυχαίο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχώρησε στο σχετικό διάγγελμα την ημέρα που είχε προαναγγελθεί η κοινή παρουσία Καραμανλή-Σαμαρά στην Καλαμάτα με αφορμή τη γιορτή της Υπαπαντής, καθώς και ακόμη μια επίδειξη αμφισβήτησης της κυβερνητικής πολιτικής.

Ο Μητσοτάκης επαναφέρει στο προσκήνιο την προσήλωσή του στους θεσμούς

Πέραν των μηνυμάτων που επιθυμεί να εκπέμψει ο Κυριάκος Μητσοτάκης μέσω της συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση σε επίπεδο κοινωνίας και πολιτικής λογικής, είναι σαφές ότι με τον τρόπο αυτό επιχειρεί να επαναφέρει στο προσκήνιο την αίσθηση της θεσμικής του προσήλωσης ως απάντηση στους επικριτές του και εγγύηση για τη διατήρηση της σταθερότητας.

Με τον τρόπο αυτό, ουσιαστικά, προσπαθεί να αναδείξει την πρόθεσή του να φέρει και πάλι την μπάλα στο γήπεδο των πραγματικών διακυβευμάτων, δημιουργώντας την εικόνα της απόλυτης αντίθεσης με τις... ανέξοδες, όπως λένε συνεργάτες του, τοποθετήσεις των επικριτών του. «Είτε πρόκειται για τους πρώην πρωθυπουργούς και τον Ευάγγελο Βενιζέλο (σ.σ. ο οποίος θα μνημονεύεται ως ο εμπνευστής του περιβόητου Άρθρου 86) είτε για το ΠΑΣΟΚ, που επί εποχής Ανδρουλάκη δείχνει παραδοσιακά μια αμηχανία σε τέτοιου είδους συνεργασίες, είτε για τα κόμματα εκείνα που επιλέγουν την ακραία ρητορική για να προσεγγίσουν τα θέματα αυτά, προκειμένου να εκφράσουν το οργισμένο ακροατήριό τους, χωρίς ταυτόχρονα να καταθέτουν την παραμικρή ουσιαστική πρόταση», όπως λένε χαρακτηριστικά οι εν λόγω κύκλοι.