Μία αναφορά σε ένα χειρόγραφο σημείωμα της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ που του είχε δώσει το 2015 έκανε ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, στον επικήδειο λόγο του, στην εξόδιο ακολουθία της. Όπως αποκάλυψε ο κ. Μητσοτάκης, η Ελένη Αρβελέρ του είχε δώσει ένα σημείωμα, με τις δικές τις σκέψεις, γραμμένες στο χέρι σε πολυτονικό, ενθαρρύνοντάς τον να αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ. Όπως τόνισε ο πρωθυπουργός, «από τότε το κρατώ σαν ένα πολύτιμο κειμήλιο».

Διαβάστε: Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης το "τελευταίο αντίο" - Πλήθος κόσμου την αποχαιρέτησε, η επιθυμία για την ταφή της (Εικόνες & Βίντεο)

«Είναι ένας επίλογος που θεωρώ ότι αφορά όλους μας. Γι’ αυτό και ένα απόσπασμα το μοιράζομαι σήμερα μαζί σας: “Όταν πτωχεύσουνε οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί και όταν μόνο οι ανάξιοι μιλούνε για αξίες, τότε η απαξίωση θα είναι γενική”. Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου Ελένη», είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης κλείνοντας τον επικήδειο λόγο του.

Το χειρόγραφο σημείωμα της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ στον Κυριάκο Μητσοτάκη

arveler-seimioma-mitsotaki

Δεν είναι ανάγκη μετά από το «ο καλλίτερος», να λες: «ναι μεν αλλά», όπως λόγου χάρη «θα έπρεπε να 'χει μάτια γαλανά και «όχι καστανά».

Όταν πτωχεύσουνε οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί. Κι όταν μόνο ανάξιοι μιλούνε για αξίες, τότε η απαξίωση θα είναι γενική. Ας τα σκεφτεί αυτά όποιος στην κάλπη ρίχνει την ψήφο του, για όποια και να 'ναι εκλογή.

Ελένη Αρβελέρ

Ο επικήδειος Μητσοτάκη για την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: "Θα ήθελα να πω το προσωπικό αντίο στην προσωπική Ελληνίδα"

Ακόμη, σύμφωνα με τον κ. Μητσοτάκη, οι γλαφυρές της διηγήσεις δίπλα στα λιτά της αποφθέγματα τραβούσαν τους ανθρώπους. Η αφήγησή της υπήρξε μοναδική. Γιατί ως ιστορικός έβλεπε την επιστήμη της, την Ιστορία ως κτήμα όλων, ενώ ως πολίτης επεδίωκε να μεταφέρει τη σκυτάλη εμπειριών.

«Με ένα μάθημα, θα ήθελα να πω το προσωπικό αντίο στην προσωπική Ελληνίδα. Ήταν σκέψεις γραμμένες στο χέρι στο πολυτονικό, το 2015, όταν με ενθάρρυνε να διεκδικήσω την ηγεσία της ΝΔ», είπε, παραθέτοντας ένα σημείωμά της. «Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου Ελένη», κατέληξε.

Αναλυτικά ο επικήδειος λόγος του Κυριάκου Μητσοτάκη

Εκατό χρόνια ζωής γεμάτης από έρευνα, από γνώσεις, από στοχασμό. Από προσφορά στον πολιτισμό και στα κοινά. Μέσα σε δρόμους ανηφορικούς και δύσβατους, τους οποίους ποτέ μα ποτέ δεν φοβήθηκε.

«Όλα όσα πέτυχα κι όσα ονειρεύτηκα, τα κατάφερα γιατί δεν ήξερα πως ήταν αδύνατα», έλεγε η Ελένη. Γεύτηκε έτσι μία διαδρομή από τις γειτονιές του Βύρωνα που την έφερε στο κέντρο του κόσμου, έχοντας την αναγνώριση σύσσωμη της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά και την αγάπη και τον σεβασμό όλων των απλών ανθρώπων και στις δύο πατρίδες της.

Μικρή ήθελε να γίνει μηχανικός, με ειδικότητα στις γέφυρες. Σπούδασε, όμως, φιλοσοφική κι από εκεί στο Παρίσι έγινε καθηγήτρια βυζαντινής ιστορίας, μετά η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, κι ακόμα Καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισιού, εμπειρογνώμων της UNESCO, Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF, επικεφαλής του Κέντρου Pompidou, του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης, του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου στο Παρίσι, Πρόεδρος εδώ του Εθνικού Θεάτρου αλλά και για πολλά χρόνια του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών, αλλά και μέλος της Ακαδημίας και των Ακαδημιών της Βρετανίας, του Βελγίου, του Βερολίνου και της Βουλγαρίας.

Σκέφτομαι ότι η γυναίκα την οποία αποχαιρετούμε τώρα πέτυχε τελικά να γίνει αυτό που αρχικά ήθελε: μια «γέφυρα». Μια «γέφυρα» ανάμεσα στα προσφυγικά της Αθήνας και στις πρωτεύουσες του κόσμου.

Ένας επιστημονικός «κρίκος», άλλη μια «γέφυρα», που αποκατέστησε την ιστορική συνέχεια του έθνους μας μέσω της ανάδειξης του Βυζαντίου ως αναπόσπαστου στοιχείου της ελληνικής ταυτότητας.

Όπως επίσης και ένας μόνιμος σύνδεσμος της ερευνητικής δουλειάς με τη δημόσια δράση. Και αυτό μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις και συμπλέγματα, ώστε με οδηγούς την εμπειρία και το αποτέλεσμα η προοδευτική της αναζήτηση να βρει δικαίωση στη φιλελεύθερη σκέψη.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η προσφορά της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε αποσπασματικά ούτε και επιλεκτικά. Ακριβώς γιατί η παρουσία της συγκροτεί ένα σύνολο. Σύνολο το οποίο, ωστόσο, διατρέχουν σε κάθε στιγμή του τρία στοιχεία: η αγάπη για την ιστορία και την πατρίδα, η έγνοια για τον συνάνθρωπο, μια ελληνική λέξη που επέμενε η ίδια ότι δεν μεταφράζεται σε καμία άλλη γλώσσα, και τέλος, η τολμηρή άποψη και η γενναιότητα αυτή να διατυπώνεται ανεξάρτητα με τις εφήμερες ενστάσεις που ίσως να συναντήσει.

Με αυτόν τον τρόπο, η πορεία αυτής της ξεχωριστής προσωπικότητας θα έλεγα ότι κατέστη «συνοδοιπόρος» της νεοελληνικής εξέλιξης τα τελευταία 100 χρόνια, σηματοδοτώντας και -παρά τις δυσκολίες και τα πισωγυρίσματα- την πρόοδό της.

Γι’ αυτό και οι γλαφυρές της διηγήσεις, δίπλα στα λιτά της αποφθέγματα, συγκέντρωναν πάντα το ενδιαφέρον όχι μόνο των διανοούμενων, κυρίως των καθημερινών ανθρώπων.

Η αφήγησή της, εξάλλου, το γνωρίζουμε όλοι καλά, υπήρξε μοναδική, γιατί ως ιστορικός έβλεπε πάντα την επιστήμη της, την ιστορία, ως κτήμα όλων. Ενώ ως πολίτης επεδίωκε πάντα να μεταφέρει το απόσταγμα εμπειριών σαν μια «σκυτάλη» στις επόμενες γενιές.

«Να κάνετε στη ζωή σας αυτό που θέλετε. Μόνο έτσι θα γεμίσετε την ψυχή σας, γιατί όπου υπάρχει το “θέλω”, υπάρχει και το “μπορώ”», συμβούλευε η Ελένη πάντα τους νέους, ενώ «ο εφησυχασμός είναι η μεγαλύτερη δειλία», επέμενε. Γιατί «όταν αρνείσαι το δικαίωμα της συμμετοχής και της επιλογής, τότε αρνείσαι την ελευθερία σου». Για να μας καλέσει τελικά «να συνειδητοποιήσουμε ότι όποιος διστάζει να αλλάξει, δεν πρέπει να αυταπατάται ότι τάχα μένει ο ίδιος σταθερός σε ένα σημείο, διότι στην πραγματικότητα όλο και θα υποχωρεί».

Είναι διδάγματα από τα πολλά τα οποία άκουγα κι εγώ στις συζητήσεις μου μαζί της. Κυριολεκτικά μαθήματα, όχι απλά ιστορίας αλλά κυρίως μαθήματα ζωής.

Με ένα τέτοιο μάθημα, λοιπόν, θα ήθελα να πω και εγώ το δικό μου προσωπικό αντίο στη μεγάλη αυτή Ελληνίδα.

Ήταν σκέψεις γραμμένες στο χέρι από την ίδια σε πολυτονικό. Σε ένα χειρόγραφο το οποίο μου έδωσε το 2015, όταν με ενθάρρυνε τότε να αναλάβω την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και από τότε το κρατώ σαν ένα πολύτιμο κειμήλιο.

Είναι ένας επίλογος που θεωρώ ότι αφορά όλους μας. Γι’ αυτό και ένα απόσπασμα το μοιράζομαι σήμερα μαζί σας: «Όταν πτωχεύσουνε οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί και όταν μόνο οι ανάξιοι μιλούνε για αξίες, τότε η απαξίωση θα είναι γενική».

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου Ελένη.