Οι Αριστεροί διαµαρτύρονται, ενώ οι Ιρανοί πανηγυρίζουν

Στη µεταπολιτευτική Ελλάδα ο τίτλος «αγωνιστής της δηµοκρατίας» αποδόθηκε χωρίς περιορισµούς και εξαιρέσεις σε όσους συµµετείχαν στον αντιδικτατορικό αγώνα και «πολέµησαν» τη χούντα των συνταγµαταρχών, εντός και εκτός συνόρων. Κάποιοι, µε τους τίτλους και τις περγαµηνές αυτές, δεν χρειάστηκε να δουλέψουν ποτέ στη ζωή τους και µε την ιδιότητα του «αγωνιστή της δηµοκρατίας» έκαναν επαγγελµατική καριέρα στην πολιτική µέχρι τα στερνά του βίου τους. Ας το παραβλέψουµε όµως αυτό και ας σεβαστούµε τι έκαναν άλλοι στο ελάχιστο και άλλο στο µέγιστο, κατά την επταετία που η Ελλάδα βρισκόταν στον «γύψο». Κινητοποιήθηκαν και οργανώθηκαν στο εξωτερικό για την πτώση της χούντας, πράττοντας το αυτονόητο: Να ευαισθητοποιήσουν τη διεθνή γνώµη και κυρίως τις κυβερνήσεις των χωρών στις οποίες ζούσαν, ώστε να παρέµβουν µε κάθε τρόπο για την αποκατάσταση της δηµοκρατίας στην Ελλάδα. ∆ιοργάνωναν εκδηλώσεις διαµαρτυρίας στις ΗΠΑ, τον Καναδά και σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, συναυλίες αλληλεγγύης, κάποιοι έκαναν απεργία πείνας, προωθούσαν ψηφίσµατα για να καταγγείλουν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωµάτων στην Ελλάδα, ενώ σε περιπτώσεις επώνυµων πολιτικών κρατουµένων έβαζαν λυτούς και δεµένους για να απελευθερωθούν.

Προφανώς, εάν εκείνη την εποχή οι ΗΠΑ, µε Νίξον και Κίσινγκερ, είχαν διαδραµατίσει θετικό πρωταγωνιστικό ρόλο, εξουδετερώνοντας τον Γ. Παπαδόπουλο και τον ∆. Ιωαννίδη από την εξουσία, η συµβολή τους στην ανατροπή της χούντας θα ήταν καλοδεχούµενη. Ο λόγος που κάνουµε αυτή την ιστορική αναδροµή στα του οίκου µας, είναι επειδή από χθες βλέπω στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης διάφορους επώνυµους και µη από τον χώρο της Αριστεράς να αποδοκιµάζουν τους αντικαθεστωτικούς Ιρανούς, επειδή πανηγυρίζουν για την εξολόθρευση της τυρανικής ηγεσίας των «µουλάδων».

Το εξοργιστικά οξύµωρο είναι ότι στην Ελλάδα αυτοί που µονοπωλούν τους αγώνες κατά της δικής µας δικτατορίας, έκαναν πορεία διαµαρτυρίας στην αµερικανική πρεσβεία µε σύνθηµα «κάτω τα χέρια από την Τεχεράνη, φονιάδες των λαών Αµερικάνοι», ενώ την ίδια στιγµή εκατοντάδες Ιρανοί που έχουν κυνηγηθεί από το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, υποδέχονταν µε συνθήµατα χαράς στην Αθήνα τις ειδήσεις που έφταναν από την πατρίδα τους.

 

Της πήραν το «κίνημα» μέσα από τα χέρια

Δεν μπόρεσα να ασχοληθώ αναλυτικά με τους όρους και το τελετουργικό του συλλαλητηρίου για τα Τέμπη, αλλά απ’ ό,τι κατάλαβα τα σκήπτρα του κινήματος, μετά την αποκαθήλωση της Μαρίας Καρυστιανού από την προεδρία του συλλόγου, περιήλθαν στις δυνάμεις της Αριστεράς, σε φοιτητικούς συλλόγους με αναφορές σε εξωκοινοβουλευτικές συλλογικότητες και πολιτικούς σχηματισμούς, καθώς και σε εργατοπατέρες, που ανήκουν σε συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα. Της πήραν το «κίνημα των Τεμπών» μέσα από χέρια και η ίδια σε ένδειξη διαμαρτυρίας, καθώς δεν την άφησαν ούτε λόγο να εκφωνήσει, σηκώθηκε και έφυγε τσαντισμένη, παίρνοντας σβάρνα τα κανάλια και τις ιστοσελίδες για να κερδίσει τις επικοινωνιακές εντυπώσεις σε ατομικό πλέον επίπεδο. Δεν προλάβαινα να διαβάσω «αποκλειστικές» δηλώσεις της όλο το Σαββατοκύριακο σε διαφορετικά sites.


Όταν δικαιολογούν το απάνθρωπο...

Στην Ελλάδα η Αριστερά απεχθάνεται την κοινωνική ουδετερότητα, χαρακτηρίζοντας «κυρ-Παντελήδες» τους ανθρώπους που δεν ασπάζονται τα επιθετικά της γούστα και δεν διψούν για… αίμα στην αρένα, για λαϊκά δικαστήρια με ροχάλες ή κρεμάλες. Θεωρεί βολεμένους αστούς ή φοβισμένους ισαποστάκηδες όσους συμπολίτες μας δεν ανταποκρίνονται στα διχαστικά κελεύσματά της.

Η Αριστερά αυτή, που διψά για ρήξεις, ανατροπές και επαναστάσεις, που δεν έχει οξυγόνο σε συνθήκες δημοκρατικής κανονικότητας, αλλά τρέφεται από κοινωνικές αναταραχές, όποτε ζορίζεται από τις αδυσώπητες διεθνείς εξελίξεις, δηλώνει απλά «πως είναι με τον άνθρωπο». Και ενώ στην Ελλάδα στήνει «εμφυλιοπολεμικό» κλίμα, ακόμη και για τα επουσιώδη, σκηνοθετεί το «μπάχαλο» σε κάθε ευκαιρία, δυναμιτίζει την πολιτική ομαλότητα με ρητορικές μίσους και εκδικητικότητας, στο μεγάλο κάδρο των γεωπολιτικών εξελίξεων θολώνει τα νερά -όπως η σουπιά- και προτάσσει τον «διεθνιστικό της αλτρουϊσμό» και σλόγκαν όπως «ξανά είναι με τον άνθρωπο».

Και κάπως έτσι «σχετικοποιεί» τα γεγονότα και δεν νοιάζεται για τις καθαρές τοποθετήσεις, μήτε για το ποιος μπορεί εκ των πρωταγωνιστών να έχει δίκιο ή να βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Κρατώντας ίσες αποστάσεις από τον θύτη και το θύμα, εξισώνοντας τον αμυνόμενο με τον επιτιθέμενο, ταυτίζοντας τη δημοκρατική Δύση με τους δικτάτορες και τα τυραννικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής ή της Λατινικής Αμερικής, η ελληνική Αριστερά αποδεικνύει ότι δεν είναι ποτέ με τον άνθρωπο, αλλά δικαιολογεί το απάνθρωπο στο όνομα της ανθρωπιάς.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή