Ο Τσίπρας σε ρόλο Κατίνας, αυτός που συνέχεια έγλειφε εκεί που έφτυνε… και το ΝΑΤΟ που ήταν καλό για τους Σκοπιανούς, αλλά όχι για την Κύπρο

Ο Τσίπρας σε ρόλο Κατίνας

Ο Αλέξης Τσίπρας παραµένει αδιόρθωτος και αµετανόητος, διεκδικώντας επάξια τον τίτλο του Μεγάλου ∆ιδασκάλου της σχολής του «πολιτικού εκτσογλανισµού» στον δηµόσιο βίο της χώρας, ο οποίος αναζητά εκλογική έκφραση στο κοινωνικό περιθώριο των κρετίνων, των µισαλλόδοξων και των ανισόρροπων που διψούν για αίµα στην αρένα και βρίσκουν οξυγόνο στην τοξικότητα του λαϊκισµού.

Θα περίµενε κανείς ότι µετά τα σεµινάρια που πήγε και έκανε για να αποκτήσει δήθεν την ταυτότητα του πολιτικού της µετριοπάθειας, της ευγενούς άµιλλας, των καλών τρόπων, της ρεαλιστικής υπευθυνότητας και της αξιοσέβαστης σοβαρότητας θα επέστρεφε σοφότερος, έχοντας βελτιώσει τον κακό του εαυτό και αποβάλει οριστικά τα αποκρουστικά χούγια του παρελθόντος που τον είχαν στιγµατίσει ως προσωπικότητα.

Παρακολουθώντας όµως την τελευταία του οµιλία στην Κοζάνη, όπου πήγε να παρουσιάσει (και εκεί) το συγγραφικό του πόνηµα «Ιθάκη», διαπίστωσα ότι τζάµπα έδωσε τα λεφτά του για την «αλλαγή πολιτικού φύλου», καθώς ήταν ίδιος και απαράλλαχτος µε τον Αλ. Τσίπρα που στο τέλος απογοήτευσε τον ελληνικό λαό και γι’ αυτό τον έστειλε στα αζήτητα της Ιστορίας. Ξαναείδαµε έναν Τσίπρα που, αντί να ασκεί στιβαρή και σοβαρή αντιπολίτευση στον Κ. Μητσοτάκη µε λογικά επιχειρήµατα και δηµιουργική κριτική, σχολίαζε τις τρέχουσες διεθνείς εξελίξεις σαν κάτι κακιασµένες κουτσοµπόλες χαµηλού µορφωτικού επιπέδου, εκτοξεύοντας εναντίον του χαρακτηρισµούς που τους συναντά κανείς στη χαβαλεδιάρικη και προβοκατόρικη δράση των τρολ του διαδικτύου.

Ο Αλ. Τσίπρας, που -ως γνωστόν- και στις προηγούµενες εθνικές εκλογές νοιαζόταν για την εξασφάλιση της «αντισυστηµικής» ψήφου της Ακροδεξιάς, προκειµένου να «χτυπήσει» τον Κ. Μητσοτάκη στην παρούσα συγκυρία, έπαθε «Βελόπουλο», προσπαθώντας ως επικοινωνιακός σπιούνος να εκθέσει τον πρωθυπουργό στον Ντ. Τραµπ, επειδή στο παρελθόν τού είχε ασκήσει κριτική και -ως εκ τούτου- αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψιν του και να µην το αγνοήσει ο πλανητάρχης.

∆ηλαδή, τι ακριβώς θέλει να κάνει ο κ. Τσίπρας; Να ρουφιανέψει τον Κ. Μητσοτάκη στον Ντ. Τραµπ, λέγοντάς του ότι «σήµερα παριστάνει τον γελωτοποιό σου», όπως χαρακτηριστικά είπε, ενώ στο παρελθόν σε «είχε κράξει» και γι’ αυτό δεν πρέπει να του συµπαρασταθείς ή να του αναγνωρίσεις τους χειρισµούς του στην κρίση στη Μέση Ανατολή; Και αυτό είναι άσκηση σοβαρής και υπεύθυνης αντιπολίτευσης εκ µέρους του για την προάσπιση των εθνικών συµφερόντων;

Το γεγονός ότι ένας πρώην πρωθυπουργός, σε συνθήκες γεωπολιτικής ανασφάλειας και αναπάντεχων εθνικών προκλήσεων, φτάνει στο σηµείο να υποβιβάζει τη διεθνή στρατηγική της χώρας στα ασήµαντα επίπεδα της «διαπροσωπικής κατινιάς», δίνοντας τόσο φτηνή διάσταση στα γεγονότα, αν µη τι άλλο επιβεβαιώνει ότι ο Αλ. Τσίπρας παραµένει εγκλωβισµένος στη «µινιατούρα» της Ιστορίας, αδυνατώντας να ξαναµπεί στο κάδρο της µεγάλης εικόνας.

Αυτός που συνέχεια έγλειφε εκεί που έφτυνε…

Ενώ ο Αλέξης Τσίπρας πασχίζει να «ρουφιανέψει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, υπενθυμίζοντας μέσα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του τι μπορεί να είχε δηλώσει στο παρελθόν κατά του Ντόναλντ Τραμπ ο πρωθυπουργός της χώρας, είναι ο ίδιος που -ακόμη και σε αυτήν τη βάση συζήτησης- έχει δώσει ρεσιτάλ «κωλοτούμπας». Ήταν αυτός που έλεγε για τον Ντόναλντ Τραμπ «άλλο κακό να μη μας βρει», εάν εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ και, όταν συνέβη αυτό που απευχόταν και πήγε και τον συνάντησε ως πρωθυπουργός στον Λευκό Οίκο, δήλωνε εκστασιασμένος από το… διαβολικό του ταμπεραμέντο να δίνει λύσεις.

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή εκεί που έφτυνε στη συνέχεια έγλειφε, συμπεριφέρθηκε -όταν ζορίστηκε- απέναντι στον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, τον οποίο διακωμωδούσε στην Ελλάδα, αποκαλώντας «Ολανδρέου» τον Γ. Παπανδρέου, αλλά και στην πρώην Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, την οποία έβριζε όσο ήταν στην αντιπολίτευση την περίοδο της μνημονιακής κρίσης, φωνάζοντάς της «γκοου μπακ, μαντάμ Μέρκελ», και -όταν στρογγυλοκάθισε στα σαλόνια της πρωθυπουργικής εξουσίαςέγινε το «αγαπημένο της παιδί», κάνοντάς της όλα τα χατίρια.

Το ΝΑΤΟ ήταν καλό για τους Σκοπιανούς, αλλά όχι για την Κύπρο;

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να αντικρούσει την κριτική στο εσωτερικό της χώρας όταν δρομολόγησε τη Συμφωνία των Πρεσπών με την ΠΓΔΜ, κράδαινε ως χαρτί εξουδετέρωσης της όποιας αλυτρωτικής στάσης των Σκοπίων απέναντι στη Μακεδονία την προοπτική εισόδου τους στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Για τον ίδιο τον Αλ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του, η ένταξη της χώρας των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ ήταν μια σπουδαία προοπτική, που θα πυροδοτούσε περαιτέρω εγγυήσεις ασφαλείας για την ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής Χερσονήσου.

Την περασμένη Πέμπτη, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ν. Χριστοδουλίδης, μιλώντας στον Σκάι, ανέφερε ότι ο ίδιος θα επιθυμούσε η Μεγαλόνησος να αποκτήσει την ιδιότητα του μέλους της ευρωατλαντικής συμμαχίας, εκτιμώντας ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε ασπίδα προστασίας για τη χώρα του. Και ενώ ο Ν. Χριστοδουλίδης έριξε στο τραπέζι των διεθνών συζητήσεων το συγκεκριμένο θέμα, ο Αλ. Τσίπρας, μιλώντας το Σάββατο στην Κοζάνη, υποστήριξε ότι «η ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ μόνο σε νέους κινδύνους μπορεί να οδηγήσει».