Τα παιδιά χρειάζονται αξίες, όχι ψυχολόγους

Κάποια στιγµή το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά µε τον σχολικό εκφοβισµό που βιώνουν στις τάξεις οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Και δεν αναφέροµαι µόνο στην επιθετική συµπεριφορά των µαθητών τους αλλά και στη σκαιή συµπεριφορά των… µυγιάγγιχτων γονέων, οι οποίοι πολλές φορές και για ψύλλου πήδηµα «κρεµάνε στα µανταλάκια» τους ανθρώπους που µαθαίνουν γράµµατα στα παιδιά τους. Το κακό στα σχολεία, κυρίως σε γυµνάσια και λύκεια, έχει παραγίνει.

Φταίνε τα παιδιά που κάνουν ό,τι γουστάρουν στις τάξεις, επιδεικνύοντας θρασύτατη ασέβεια προς τους καθηγητές; Μάλλον όχι. Σίγουρα πάντως οι καθηγητές είναι τα θύµατα, που πληρώνουν τις περισσότερες φορές το µάρµαρο µιας ανεύθυνης οικογένειας, που δεν είναι σε θέση να µεγαλώσει παιδιά µε αρχές, αξίες και όρια. Ο πρώτος πυρήνας ορθής διαπαιδαγώγησης είναι οι γονείς, η µητέρα και ο πατέρας, οι οποίοι στη σύγχρονη εποχή -κακά τα ψέµατα- δεν κουβαλάνε τίποτε από την παραδοσιακή συµπεριφορά των δικών τους γεννητόρων. Στη νέα κοινωνική πραγµατικότητα έχουµε «παιδιά που µεγαλώνουν τους γονείς τους», ενώ θα έπρεπε να συµβαίνει το ακριβώς αντίθετο, και γονείς που νοµίζουν ότι θα κάνουν το χρέος τους απέναντι στα παρατηµένα και ακαθοδήγητα παιδιά τους µε το να κουνάνε το δάχτυλο στους καθηγητές και στους δασκάλους, επειδή το «αγρίµι» τους πήρε κακό βαθµό ή αποβολή ή δέχθηκε παρατήρηση στην τάξη. Και µε φόντο όλα τα παραπάνω, έχει γίνει µόδα να συζητάµε πώς θα ρίξουµε και άλλους παιδοψυχολόγους στα σχολεία, λες και το πρόβληµα το έχουν τα παιδιά και όχι οι γονείς τους, που πρωτίστως κοιτάνε την πάρτη τους, κάνοντας µε περισσή ωραιοπάθεια µεγαλύτερη χρήση των µέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία υποτίθεται ότι συµβάλλουν στην επιθετική συµπεριφορά των µαθητών.

Αλήθεια, πόσοι γονείς σε αυτήν τη χώρα δίνουν το σωστό παράδειγµα της ευθυκρισίας; Πόσοι λένε πως είναι κακό να βρίζουµε, να µουντζώνουµε, να φτύνουµε, να κοροϊδεύουµε, να αντιµιλάµε στους µεγαλύτερους, να σηκώνουµε χέρι, να µη σεβόµαστε, να καταριόµαστε, να µη βοηθάµε τον αδύναµο, να προσβάλλουµε, να εκδικούµαστε, να ζηλεύουµε, πως είναι κακό να µη µοιραζόµαστε και να µη δίνουµε…

Όλα αυτά και πολλά ακόµη έχουν πάει περίπατο εδώ και χρόνια, στο πλαίσιο µιας στρεβλής θεωρίας, την οποία προπαγανδίζουν και ψυχολόγοι της κακιάς ώρας ισχυριζόµενοι ότι «δεν είναι ορθό να λέµε “µη” στα παιδιά». Και κάπως έτσι, φτάνουµε στο σηµείο τα παιδιά να µην ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος, το θετικό από το αρνητικό, το ανάποδο από το ορθό, το παράλογο από το λογικό, το επικίνδυνο από το ασφαλές. Και στην τελική, τη δυστυχία από την ευτυχία ή την αρετή από την κακία.


Face control στο ΠΑΣΟΚ από την παρ’ ολίγον «γαλάζια» Άννα;

Δεν θα κάνω ιστορική αναδρομή για να αποδείξω ότι το ΠΑΣΟΚ -επί Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου- προχώρησε σε κινήσεις γενναίας έως και προκλητικής αμφίπλευρης διεύρυνσης, ενσωματώνοντας στις τάξεις του Κινήματος πρόσωπα από το ΚΚΕ, τον ΣΥΝ και τη ΝΔ. Όμως εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι με αφορμή τις τελευταίες «μεταγραφές» - «προσχωρήσεις» που έγιναν στο ΠΑΣΟΚ ανάμεσα σε αυτούς που βγήκαν και διαμαρτυρήθηκαν, παριστάνοντας τους «πορτιέρηδες» της Χαριλάου Τρικούπη και κάνοντας face control σε όσους εκδηλώνουν την επιθυμία τους να στοιχηθούν πίσω από τον Νίκο Ανδρουλάκη, ήταν και η Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία τα προηγούμενα χρόνια «έπαιζε» με τη ΝΔ και όλοι πίστευαν ότι θα γίνει υπουργός στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος την είχε στηρίξει για να διεκδικήσει την προεδρία του ΟΟΣΑ.

Η Άννα Διαμαντοπούλου είναι η τελευταία που θα έπρεπε να εκφέρει γνώμη για το ποιοι έρχονται ή επανέρχονται στο ΠΑΣΟΚ, καθώς η ίδια αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα… απολωλότος εριφίου, που εγκατέλειψε στα δύσκολα το κόμμα, φτιάχνοντας μία πολιτική κίνηση μαζί με τον Γιώργο Φλωρίδη και τον Γιάννη Ραγκούση, η οποία λεγόταν «Ώρα Αποφάσεων».


Εκθέτει διαρκώς τα «παπαγαλάκια» του ο Τσίπρας

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις διαρροές που γίνονται εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο από το επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε σχέση με τις επόμενες κινήσεις του, με αιχμή και το χρονικό πλαίσιο εντός του οποίου διαβεβαιώνει ότι σκοπεύει να ανακοινώσει τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα. Το θλιβερό στην όλη αυτή ιστορία είναι ότι αυτοί που έως τώρα έχουν πέσει έξω στα «αποκλειστικά» ρεπορτάζ τους είναι κάποιοι δημοσιογράφοι που υποτίθεται ότι έχουν «προνομιακή πρόσβαση» στο περιβάλλον Τσίπρα και «πληροφόρηση από πρώτο χέρι», τους οποίους ο Αλ. Τσίπρας χρησιμοποιεί ως «χρήσιμους ηλίθιους» για να γράφουν τι θα κάνει και πότε θα το κάνει, δίχως στο τέλος να τους επιβεβαιώνει.

Το κόμμα Τσίπρα, σύμφωνα με τις διαρροές που έκανε το επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού, θα ανακοινωνόταν το περασμένο φθινόπωρο. Έπειτα τα ίδια «παπαγαλάκια» προεξοφλούσαν ότι θα ανακοινώσει το νέο κόμμα στις αρχές της φετινής χρονιάς και συγκεκριμένα πριν από το Πάσχα. Τώρα στα ρεπορτάζ και στις αναλύσεις τους εξηγούν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν βιάζεται και θα ανοίξει τα χαρτιά του μετά το τέλος του καλοκαιριού. Προσωπική μου εκτίμηση, μιας και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στο επιτελείο του κ. Τσίπρα, είναι ότι στο τέλος μπορεί να πάμε σε εθνικές εκλογές και ο ίδιος να μην έχει προχωρήσει στη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή