Η εκδήλωση για τα 30 χρόνια από το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, με τους γιους τους, Γιώργο και Νίκο, να λένε άγνωστες ιστορίες για τον πατέρα τους, ήταν και μια ευκαιρία να δείξουν στο ΠΑΣΟΚ ότι ενώπιον του σπουδαίου ηγέτη οι διαφωνίες περιττεύουν. Ως εκ τούτου, η παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη ανάμεσα στον Γιώργο Παπανδρέου και τον Χάρη Δούκα στο κινηματοθέατρο «Γιάννης Ρίτσος» της Αγίας Βαρβάρας το βράδυ της Κυριακής 22 Μαρτίου, λειτούργησε και εν είδει οπτικής παραβολής. Εν προκειμένω, για να αναδειχθούν η ομοψυχία, η αλληλεγγύη, η σύμπνοια και η σεμνότητα μπροστά στο σύμβολο, αλλά και το σύμβολο του συμβόλου. Αξίζει να σημειωθεί πως την πρωτοβουλία για την εκδήλωση πήρε η τοπική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ. Δεδομένα, ο κόσμος κατέκλυσε την αίθουσα, παρά την απουσία των φωτογράφων. Πρέπει να σημειωθεί, επιπλέον, πως η Άννα Διαμαντοπούλου, δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου -που τιμήθηκε από την τοπική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ για την πολιτική του συνεισφορά με μία χρυσή πλακέτα κι ένα δενδρύλλιο ελιάς- ο Παύλος Γερουλάνος και ο Νίκος Χαρδαλιάς κάθονταν στην πρώτη σειρά. Ο περιφερειάρχης Αττικής, μάλιστα, αντιμετώπισε παγωμάρα από τους φίλους του ΠΑΣΟΚ, που του γύρισαν την πλάτη, παρ' ότι κατέφτασε με τον Δούκα, ο οποίος γνώρισε την αποθέωση. 

Διαβάστε: Ανδρουλάκης για το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ: "Μαζί κερδίζουμε την Ελλάδα που αξίζουμε!"

ΠΑΣΟΚ: Σύνθημα το επώνυμο

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, κυρίως, μάλλον επιζητούσε αυτήν την εκδήλωση, στον απόηχο της διαγραφής Κωνσταντινόπουλου και του περιγράμματος διαφορετικών συνιστωσών στο κόμμα. Έτσι, χαιρέτησε τους πάντες -ακόμα και την Κατερίνα Μπατζελή, η οποία είχε διαγραφεί πέρυσι τον Απρίλη για ένα χρόνο από το κόμμα, λόγω της θέσης που είχε πάρει κατά τη διαμάχη του ΠΑΣΟΚ με τον Νίκο Παππά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το Orange Press Agency ήταν, πάντως, εκεί, προκειμένου να απαθανατίσει την αμιγώς... ΠΑΣΟΚική εκδήλωση, κατά την οποία το επώνυμο Παπανδρέου δονούσε την ατμόσφαιρα και άφηνε επίγευση ρετρό αίσθησης. Κατά την άφιξη του Γιώργου Παπανδρέου, εξάλλου, τα ντεσιμπέλ «έντυσαν» και με ηχητική δυναμική το εγχείρημα. Μάλιστα, φαίνεται ότι αυτό αποτέλεσε... ενδοοικογενειακή εξαίρεση, μια και ο Νίκος Παπανδρέου έφτασε τελευταίος, κάτι που, ειπώθηκε ότι, δεν συμβαίνει συχνά. Ο ευρωβουλευτής και συγγραφέας κάθισε μαζί με τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, πρώην στέλεχος του κόμματος κι αργότερα υπουργό επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και η Μαριζέτα Αντωνοπούλου, μέλος σήμερα του επιστημονικού του συμβουλίου του Αλέξη Τσίπρα, η οποία ωστόσο είχε διατελέσει παλιότερα στενή συνεργάτιδα του Γ. Παπανδρέου.   
Ελάχιστα νωρίτερα, η Νάντια Γιαννακοπούλου, η οποία είχε επίσης διεκδικήσει το χρίσμα του επικεφαλής κατά την εσωκομματική διαδικασία, ως βουλεύτρια του στον Δυτικό Τομέα Αθηνών, είχε καλωσορίσει τον Νίκο Ανδρουλάκη λέγοντας: «Σε καλωσορίζουμε στη γειτονιά μας». Η κ. Γιαννακοπούλου καθόταν ανάμεσα στον κ. Χαρδαλιά και τον Δήμητρη Μάντζο, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον Μανώλη Χριστοδουλάκη -ο οποίος, επίσης, έχει την άποψη ότι πρέπει να προκύψει καθαρή απόφαση για μη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, αν κι έχει πάρει συνολικότερα αποστάσεις από τη σύμπλευσή του με τον Χάρη Δούκα. 



"Ο πιο γνωστός Έλληνας παγκοσμίως"

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης ο Νίκος Ανδρουλάκης θυμήθηκε πώς ένιωσε τη στιγμή που έμαθε για τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ακόμη ο ίδιος ήταν μαθητής: «Ως παιδί που περίμενα να δώσω πανελλαδικές εξετάσεις, έζησα την Κυριακή, που ξυπνήσαμε το πρωί, περιμένοντας να ανοίξουμε το βιβλίο του τελευταίου διαβάσματος, πριν πάμε τη Δευτέρα να δώσουμε έκθεση και ο Ανδρέας δεν ήταν στη ζωή. Και όλα σκοτείνιασαν, όλα πάγωσαν, μαζί με αυτόν έφυγε και μια ολόκληρη εποχή. Ως ευρωβουλευτής τον αγάπησα ακόμη περισσότερο. Και ξέρετε γιατί; Πήγα δεκάδες αποστολές σε όλο τον κόσμο. Αυτός άνθρωπος είναι ο πιο γνωστός Έλληνας παγκοσμίως».

Ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε πίσω στις πρώτες δύσκολες στιγμές μετά την άνοδο της δικτατορίας. Όταν τον απείλησαν με όπλο και ο πατέρας του αποκάλυψε που κρυβόταν για να τον σώσει. «Χτυπάγανε με τα όπλα στους τοίχους και φωνάζανε ""πού είναι ο Ανδρέας, πού είναι ο Ανδρέας;" Και μόλις με βλέπει ο λοχαγός, έρχεται αμέσως επάνω μου, βάζει το πολυβόλο εδώ και μου λέει "πού είναι ο Ανδρέας, θα σε σκοτώσω"». Ο πρώην πρωθυπουργός, πάντως, δεν δίστασε να αστειευτεί: «Κάπου πήρα θάρρος (σημ. απέναντι στον λοχαγό), ήταν και κοντός. Τον είδα και λίγο ταραγμένο και λέω θα είναι στον παππού μου, κάνουν σύσκεψη. Οπότε τα έχασε λίγο, δεν είχαμε τα κινητά τότε, ήθελε να μάθει μήπως είναι εκεί. Αλλά τα άκουσε ο πατέρας μου και παραδόθηκε, λέει, "όχι, μη σκοτώσετε το παιδί μου". Έπεσε εκεί, έσπασε το πόδι του, αίματα όλο το σπίτι και τον πήρανε, εμείς δεν ξέραμε αν θα τον ξαναδούμε».

Η συζήτηση στη συνέχεια στράφηκε στον παππού τους, Γεώργιο Παπανδρέου, και την καθημερινότητα που είχε η οικογένεια. «Τον συνάντησα πρώτη φορά όταν ήρθαμε με το καράβι από την Νέα Υόρκη  κι έκανε κάτι που κάνουν πολλοί Έλληνες, αλλά δεν το συνηθίζουν στη Καλιφόρνια, μ’ έπιασε απ' το μάγουλο, με έπιασε έτσι, μου έδωσε και μια φάπα, και λέω "τι έκανα ο καημένος;"», διηγήθηκε αστειευόμενος γι’ ακόμη μια φορά ο πρώην πρωθυπουργός. Από τη μεριά του, ο Νίκος Παπανδρέου τόνισε ότι ως οικογένεια δεν αισθάνονταν ξεχωριστοί, εξηγώντας ότι «δεν ξέρεις ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό, γιατί αυτό ζεις».

Σε σχέση με τον πατέρα του, αν κι έχει να αναπολεί μια στοργική σχέση, ταυτόχρονα θυμάται ότι ήταν λίγες οι αμιγώς προσωπικές στιγμές. Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που είχε με παλιότερη σύντροφό του: «Θυμάμαι στην Αμερική που ήμουνα πολύ πιο μεγάλος, ήμουν με μια κοπέλα και μου λέει "πες μου πώς μεγάλωσες;" "Σαν όλους μεγάλωσα, όπως όλοι" Λέει "πες μου όμως μια μνήμη με τον πατέρα σου όταν ήσουν μικρός". Λέω, είχαμε πάει στην Πάτρα, είχαμε κάνει αυτό, είχαμε πάει στην Κόρινθο... "Όχι", λέει, "οι δυο σας, οι δυο σας μαζί". "Δεν έχω καλή μνήμη". Αλλά μετά λέω, είναι δυνατό να μην θυμάμαι με τον πατέρα μου τίποτα κάτω από τα 12 και πήρα τον Αντρίκο που ήταν στην Αμερική. "Αντρίκο, θυμάσαι με τον πατέρα να είσαι μόνος σου μέχρι τα 13;" 'Θυμάμαι στον Καναδά μια φορά τον φώναξα και μου πέταξε μια μπάλα του μπέιζμπολ και μετά γύρισε στο γραφείο. Ήταν η μεγάλη στιγμή!»