Ρουσφέτια είναι και τα δάνεια

Ο αγρότης ή ο κτηνοτρόφος που τηλεφωνεί σε κάποιον βουλευτή της εκλογικής περιφέρειάς του, ζητώντας του βοήθεια για να εξασφαλίσει µια ευνοϊκή ρύθµιση από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτοµάτως γίνεται συνεργός στη διάπραξη µιας εγκληµατικής πράξης, την οποία δεν χρεώνεται ο ίδιος αλλά ο αποδέκτης του αιτήµατός του. Ας δούµε όµως και κάποια άλλα παραδείγµατα προνοµιακής εξυπηρέτησης, εκτός ΟΠΕΚΕΠΕ, τα οποία δεν αφορούν «γαλάζιους» βουλευτές ή υπουργούς αλλά πρόσωπα από τον χώρο της αντιπολίτευσης. Τα οποία έχουν κάνει χρήση και κατάχρηση της θεσµικής ιδιότητάς τους ώστε να διαπράττουν ατοµικές διευκολύνσεις για να καλοπερνάνε οικογενειακώς.

Και θα σας φέρω δύο παραδείγµατα:
    • Θα έπαιρνε ποτέ ο Παύλος Πολάκης σπαστό δάνειο ύψους 100.000 ευρώ από την τότε Τράπεζα Αττικής, την οποία στο παρελθόν είχε µετατρέψει σε ρουσφετολογικό παραµάγαζο ο ΣΥΡΙΖΑ; Ως βουλευτής του κόµµατος εξυπηρετήθηκε, την ίδια στιγµή που χιλιάδες πολίτες αυτής της χώρας δεν έχουν τα… κονέ και την πρόσβαση να εξασφαλίσουν από τις τράπεζες ούτε ένα απλό καταναλωτικό δάνειο. Ο Π. Πολάκης όµως ως µέλος της κυβέρνησης της Αριστεράς και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ βρήκε την άκρη.
    • Θα έπαιρνε ποτέ προνοµιακό δάνειο ο Αλέξης Τσίπρας ύψους 300.000 ευρώ από την Optima εάν δεν έφερε την ιδιότητα του πρώην πρωθυπουργού;
    Μπορεί ένας κανονικός φορολογούµενος πολίτης να χτυπά την πόρτα µιας τράπεζας και ξαφνικά αυτή να του δίνει 100.000 ή 300.000 ευρώ δάνειο; Σπαστό ή άσπαστο; Και όµως αυτήν τη διευκόλυνση την είχαν και ο Π. Πολάκης και ο Αλ. Τσίπρας από τις τράπεζες, τις οποίες -κατά τα λεγόµενά τουςπληρώνει ο ελληνικός λαός µέσα από τις ανακεφαλαιοποιήσεις. Σόρι, αλλά µιλάµε για κανονικό δούλεµα.

    Υπέρμαχος της «αριστείας» (για τον Λαζαρίδη) ο Πολάκης

    Τελικά η «αριστεία» και τα πτυχία είναι ή δεν είναι ρετσινιά για τον ΣΥΡΙΖΑ; Διότι κάπως μπερδεύτηκα, ακούγοντας χθες στη Βουλή τον Παύλο Πολάκη να ζητά πιστοποιητικό πανεπιστημιακών φρονημάτων και διπλωμάτων από τον νέο υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Μακάριο Λαζαρίδη. Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μας είχε συνηθίσει να δίνει τόσο μεγάλη έμφαση στην «αριστεία», καθώς αντιμετώπιζε τους πετυχημένους και τους σπουδαγμένους ως φορείς μιας «ελιτίστικης λέπρας» που μολύνει το πολιτικό σύστημα της χώρας σε όλες τις ιεραρχικές εκφάνσεις του. Το γεγονός όμως ότι ο Π. Πολάκης έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στα πτυχία του Μ. Λαζαρίδη είναι -αν μη τι άλλο- μια αλλαγή πλεύσης σε σχέση με την παλαιότερη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έκανε τέτοιου είδους διακρίσεις για αυτούς που συμμετέχουν στα κοινά. Κατά τον Παύλο Πολάκη, για να εξασφαλίσει κάποιος το αξίωμα του βουλευτή, του υφυπουργού ή του υπουργού, πρέπει να έχει και τα αντίστοιχα «πανεπιστημιακά ή επιστημονικά διπλώματα», δηλαδή το τεκμήριο της «αριστείας». Διαφορετικά, δεν δικαιούται να πολιτεύεται ή να ασχολείται με τα κοινά.

    Δεν μπορεί να «ψηλώσει» ο ίδιος και προσπαθεί να «κοντύνει» τον Μητσοτάκη

    Ο Αλέξης Τσίπρας πασχίζει με νύχια και με δόντια να πείσει το εκλογικό σώμα ότι αδίκως φέρει το στίγμα του πολιτικού απατεώνα, που άλλα έλεγε, άλλα έκανε και άλλα πίστευε. Και επειδή μέχρι τώρα δεν το έχει κατορθώσει, προσπαθεί με τις δημόσιες παρεμβάσεις του να φέρει στα ίδια μέτρα της «κοινωνικής κριτικής» τον σημερινό πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, διαστρεβλώνοντας παλαιότερες δηλώσεις του για το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή. Φαίνεται λοιπόν ότι αυτό το μειονέκτημα, δηλαδή της έλλειψης αξιοπιστίας, είναι και το τρωτό σημείο του στις μυστικές δημοσκοπήσεις που διενεργεί για να τσεκάρει τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης απέναντι στο πρόσωπό του, τώρα που ετοιμάζει την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή με νέο κόμμα.

    Οπότε, αφού δεν μπορεί να διορθώσει την αρνητική γνώμη των πολιτών προς το δικό του πρόσωπο, επιλέγει να «αποδομήσει» τον Κ. Μητσοτάκη, αποδίδοντας σε αυτόν χαρακτηρισμούς που μέχρι τώρα τους έχει λουστεί ο ίδιος κατ’ αποκλειστικότητα. Για να μπαίνει σε μια τέτοια διαδικασία, επίσης φαίνεται ότι δεν έπιασε τόπο η πολιτική… αγιογραφία που του έκανε πρόσφατα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, θέλοντας να τον παρουσιάσει ως έναν ηγέτη που δεν είναι «ψεύτης» αλλά «ειλικρινής» και «ίσιος».


    Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή