Εδώ και κάτι μήνες -ίσως και χρόνια- βρισκόμαστε όλοι θεατές ενός καινούργιου (ολόφρεσκου) συστήματος νόμιμου δήθεν μηχανισμού δολοφονίας χαρακτήρων και πολιτικών σταδιοδρομιών, ασκούμενου από έναν παντελώς ανεξέλεγκτο θεσμό, αυτόν της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Σύμφωνα με τη στήλη «Big Mouth» του powergame.gr, βλέπουμε πρωτόγνωρα πράγματα, με κυρίαρχη εικόνα τη Βουλή να έχει μετατραπεί σε διαρκές δικαστικό συμβούλιο που καλείται κάθε λίγο και λιγάκι να ασκήσει ανακριτικά καθήκοντα.

Διαβάστε: Το βιβλίο που οδήγησε τον Μητσοτάκη στο "μπλόκο" στα social media για τους κάτω των 15 - Τι αλλάζει από 1ης Ιανουαρίου και πώς θα γίνεται ο έλεγχος

Και μέσα στο κλίμα των ημερών, γεννιούνται ορισμένα ερωτήματα από αυτά που ενοχλούν ενίοτε τους παροικούντες την κυβερνητική Ιερουσαλήμ. Υποχρεούται ή όχι η κυβέρνηση (και κάθε κυβέρνηση) να θεσμοθετεί σύστημα προστασίας των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Εντάσσεται σε αυτήν η προστασία των πολιτών από αυθαίρετες πράξεις της εκτελεστικής ή και δικαστικής εξουσίας; Ο κώδικας ποινικής δικονομίας έχει άλλο σκοπό από την προστασία των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων από ενδεχόμενες εσφαλμένες ή καταχρηστικές πράξεις των αστυνομικών ή εισαγγελικών Αρχών; Τι έχει συμβεί ξαφνικά και ασκούνται διώξεις και μάλιστα με δόσεις για να διατηρείται πάντα ένα θέμα στην επικαιρότητα, αλλά και να ασκείται ένας ιδιότυπος εκβιασμός σε όσους αναμένουν φάκελους που έρχονται, αλλά δεν έρχονται, που διαρρέονται ονόματα διευθύνσεις περιστατικά κατηγορίες πολύ πριν φτάσουν πια αυτοί οι ατέλειωτοι δήθεν φάκελοι. Κατά τον νόμο, το περιεχόμενο μια εισαγγελικής έρευνας ή ανάκρισης είναι ή όχι μυστικό; Έχει αλλάξει αυτός ο νόμος; Όχι .


Το… έγκλημα Φλωρίδη με την κατάργηση των συμβουλίων

Το μόνο που έχει αλλάξει και στην ουσία έχει επιτρέψει τη δημιουργία αυτής της απερίγραπτα βάρβαρης κατάστασης είναι η κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων που έγινε με τον νόμο Φλωρίδη. Με τα συμβούλια αυτά, ο νομοθέτης προστάτευε τους πολίτες από εσφαλμένες ή καταχρηστικές πράξεις των αστυνομικών ανακριτικών και εισαγγελικών Αρχών, αναγνωρίζοντας ότι για να ασκηθεί δίωξη κατά ενός πολίτη (και οι βουλευτές και οι υπουργοί πολίτες είναι), θα πρέπει οι ασκούντες την κατηγορία να είναι σε θέση να παρουσιάσουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής. Αυτό διότι είναι πιθανό η δίωξη από μόνη της να βλάψει ανεπανόρθωτα την τιμή και την υπόληψη του κατηγορούμενου (ακόμα και αν αυτός τελικά δικαστικά αθωωθεί), αλλά και να του καταστρέψει την επαγγελματική του σταδιοδρομία.

Η ιδιότητα του κατηγορούμενου ή του υπόδικου δεν σημαίνει βέβαια ενοχή, αλλά επειδή ο νόμος προϋποθέτει τη συνδρομή αποχρωσών ενδείξεων ενοχής, στην κοινή γνώμη η κατηγορία από μόνη της δημιουργεί την εντύπωση ενοχής, τουλάχιστον μέχρι τη δικαστική αθώωση (που στην καλύτερη περίπτωση επέρχεται χρόνια μετά την απαγγελία της κατηγορίας ). Τα δικαστικά λοιπόν συμβούλια ως θεσμός προστάτευαν αυτό ακριβώς. Η λειτουργία τους περιόριζε σημαντικά την πιθανότητα να εκτρέψει εις βάρος κάποιου για μεγάλο διάστημα μια ανυπόστατη κατηγορία και ταυτόχρονα υποχρέωνε τους εισαγγελείς να αποφεύγουν να απαγγέλλουν κατηγορίες, αν δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής.

Τα συμβούλια αυτά καταργήθηκαν από την κυβέρνηση, χωρίς να αντικατασταθούν από μια άλλη διαδικασία προστασίας των βασικών αυτών δικαιωμάτων των ανθρώπων που για όποιο λόγο ελέγχονται από τη δικαστική εξουσία. Αποτέλεσμα: Η πολιτική πλέον ασκείται στα εισαγγελικά γραφεία και η Βουλή έχει εξελιχθεί σε ένα πολυμελές ανακριτικό γραφείο.


Διώξεις με άρωμα πολιτικού παιχνιδιού

Και είναι πλέον γεγονός πως το περιεχόμενο αυτών των κατηγοριών και φακέλων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας γίνεται φύλλο και φτερό στα ΜΜΕ, είτε με επίσημο τρόπο (δελτία Τύπου της Ευρωπαίας εισαγγελέως) ή ανεπίσημα με διαρροές. Αλήθεια επιτρέπεται αυτό ή είναι από μόνο του αυτό ποινικό αδίκημα; Και αυτό γίνεται πριν ή μετά τη διαβίβαση του φακέλου (χωρίς συγκεκριμένες κατηγορίες) στη Βουλή, καθιστώντας αδύνατο σε αυτούς που αναφέρονται στον φάκελο να προστατευθούν με οποιονδήποτε τρόπο.

Ο βουλευτής που αντιμετωπίζει τον φάκελο θα ήθελε να αρθεί η ασυλία του και να προσφύγει σε ένα δικαστικό συμβούλιο, ώστε αν πράγματι η κατηγορία εις βάρος του είναι ανυπόστατη, σε πολύ σύντομο χρόνο να αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψή του. Αυτό δεν είναι πλέον δυνατό. Αν ζητήσει να μην αρθεί η ασυλία του, ώστε να μη δημιουργηθεί στους πολίτες που τον ψηφίζουν η εσφαλμένη εντύπωση ενοχής, θα κατηγορηθεί ότι φυγοδικεί και η κυβερνητική πλειοψηφία τον καλύπτει.

Το αποτέλεσμα το ίδιο. Η απλή εμπλοκή του σε έναν φάκελο τον καταστρέφει πολιτικά ό,τι και να κάνει. Ο άνθρωπος αυτός πώς προστατεύεται από μια καταχρηστική τακτική ενός κακού εισαγγελέα; Απλά δεν προστατεύεται, όπως πλέον δεν προστατεύεται και ο απλός πολίτης, αν ασκηθούν εις βάρος του καταχρηστικά ανυπόστατες κατηγορίες.

Ενόψει αυτών και αφού η κάθε κυβέρνηση υποχρεούται να νομοθετεί για την αποτελεσματική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών, αντί να ζητάει παραιτήσεις από υπουργούς και άρση ασυλίας βουλευτών (σε λίγο το σύνολο των μελών της κυβερνητικής πλειοψηφίας αλλά και ίσως και της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έχει τον τιμητικό τίτλο του κατηγορούμενου), καλό θα ήταν να αποκαταστήσει τον θεσμό των δικαστικών συμβουλίων και να απαλλάξει το κράτος από τον Φλωρίδη, η θητεία του οποίου θα μείνει στην ιστορία ως η πλέον αστεία και επιζήμια στον ρόλο του υπουργού Δικαιοσύνης.

Και ας μη σπεύσουν να μας πουν ότι αυτά έγιναν για να επισπευσθούν οι δίκες, γιατί ούτε αυτό έγινε (τρία χρόνια πήρε για να ξεκινήσει η δίκη των Τεμπών, και έτσι όπως πάει θα πάρει άλλα πέντε για να ολοκληρωθεί) ούτε έπαψε να ισχύει στην κοινωνία η ηθική απαξία τη ιδιότητας του κατηγορουμένου.