Τον δρόμο για την... ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής φαίνεται πως έχει ανοίξει με τις αποφάσεις του ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, με τη στήλη «Big Mouth» του powergame.gr να αναφέρει πως εσχάτως κάνει σκέψεις παραίτησης, κάτι που οδηγεί τελικά τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, να του δίνει... «παράταση ζωής», περιμένοντας να φύγει μόνος του από το κυβερνητικό σχήμα, αντί να προβεί στην «καρατόμησή» του, την οποία και φέρεται να είχε αποφασίσει.

Διαβάστε: Η κυβέρνηση που έχει γίνει "θεατής" της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων από Φλωρίδη και οι διώξεις με άρωμα πολιτικού παιχνιδιού

Ο νόμος Φλωρίδη και το εισαγγελικό τσουβάλιασμα διά της "ηθικής αυτουργίας"

Άλλωστε, τα όσα συμβαίνουν με τις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ φέρνουν, σύμφωνα με το «Big Mouth», την υπογραφή του, καθώς ο νόμος Φλωρίδη ήταν αυτός που κατήργησε τα δικαστικά συμβούλια, επιτρέποντας σε εισαγγελείς να στέλνουν σε ποινικές δίκες πολίτες και συχνά πολιτικούς, χωρίς να ενδιαφέρονται να αποδείξουν σε κανέναν ότι συντρέχουν εις βάρος τους αποχρώσες ενδείξεις ενοχής. Με απλά λόγια, ο Φλωρίδης ήταν αυτός που άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για το εισαγγελικό τσουβάλιασμα. Κάπως έτσι φτάσαμε σε αυτό που ζούμε σήμερα, να βλέπουμε να ανθεί (και να βασιλεύει) η κατηγορία της ηθικής αυτουργίας ακόμα και στην περίπτωση που δεν έχουμε ούτε αδίκημα ούτε καν αυτουργό. Με τον νόμο Φλωρίδη (του Γιώργη από το Κιλκίς) έχει ποινικοποιηθεί, εκτός από το τηλεφώνημα, και το γραπτό αίτημα, κάτι που δεν έχει λογική, αφού, όπως διαπιστώνουμε εσχάτως, ένας υπουργός βγαίνει στον «τάκο» ακόμα και αν τα προφορικά ή γραπτά αιτήματα τελικά δεν οδηγούν σε παράνομες πράξεις, όπως συνέβη στην περίπτωση του βουλευτή των Σερρών Τάσου Χατζηβασιλείου. Και ενώ δεν έγινε το ρουσφέτι, η Ευρωπαία εισαγγελέας έστειλε κανονικά τη δικογραφία στη Βουλή.

Το λάθος και ο παραλογισμός του νόμου Φλωρίδη για την ηθική αυτουργία σε... ανύπαρκτη πράξη

Πλέον, οι βουλευτές που έχουν βγει στη σέντρα, με αφορμή συνομιλίες του '21-'22, ύστερα από λίγο θα ζήσουν την άρση της ασυλίας τους και λίγο αργότερα θα βρεθούν ενώπιον του φυσικού τους δικαστή. Και όλα αυτά γιατί μεσολάβησαν προκειμένου να βοηθήσουν ψηφοφόρους τους που δεν έβγαζαν άκρη με το ανάλγητο (έστω και ψηφιοποιημένο) κράτος μας. Αφού περάσουν ό,τι περάσουν, μετά θα έρθει η ώρα της νομικής κρίσης. Το ερώτημα, όμως, που τίθεται είναι πότε θα συμβεί αυτό; Η απάντηση, ασφαλώς άγνωστη, με συνέπεια άγνωστο να είναι και το πότε θα κριθεί το λάθος. 

Και μπορεί να γίνεται, ασφαλώς, λόγος για λάθος, εξαιτίας του παραλογισμού που υπάρχει στον νόμο Φλωρίδη, καθώς βλέπουμε έναν βουλευτή να υποβάλλει αίτημα σε έναν υπουργό, το αίτημα να απορρίπτεται, άρα να μην υπάρχει παράνομη πράξη, αφού αυτή δεν έγινε (η πράξη), και παρ’ όλα αυτά ο βουλευτής να κατηγορείται για ηθική αυτουργία, χωρίς κανείς να προσδιορίζει για ποιο πράγμα κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός, όπως επισημαίνει η στήλη «Big Mouth».

Το "βίτσιο" των ανεξέλεγκτων εισαγγελέων

Μπορεί, βέβαια, ο νόμος για το αδίκημα περί ηθικής αυτουργίας να προϋποθέτει την τέλεση αδικήματος από τον αυτουργό και την απόδειξη ότι ο ηθικός αυτουργός με πειθώ και φορτικότητα προκάλεσε στον αυτουργό την απόφαση να διαπράξει αδίκημα, ωστόσο φαίνεται πως όλα αυτά είναι πράγματα αδιάφορα για τους ανεξέλεγκτους εισαγγελείς (Ευρωπαίους και ντόπιους), λόγω του νόμου Φλωρίδη, που ζουν με το όνειρο (τι βίτσιο κι αυτό) να δουν να δικάζονται πολιτικοί! Όπως τονίζει, άλλωστε, το «Big Mouth», σκοπός δεν είναι η καταδίκη, η οποία προφανώς και δεν θα υπάρξει, τουλάχιστον σε αυτή τη ζωή, και σίγουρα με τα όσα αστεία περιέχονται στην επίμαχη δικογραφία. Επειδή, λοιπόν, αν για κάτι πρέπει να τιμωρηθούν οι «Σκρέκες», είναι για το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν να φτιάξουν ένα κράτος που δεν θα χρειάζονται «μεσάζοντες του αυτονόητου», δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο άλλο αδίκημα.

Έτσι, με δεδομένο ότι δεν υπάρχει «έγκλημα», ούτε φυσικά χρήμα, αφού κανείς εκ των εμπλεκόμενων βουλευτών δεν πήρε ούτε μισό ευρώ, γίνεται αντιληπτό ότι σκοπός των όσων διαδραματίζονται στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι η δίκη ή η καταδίκη αυτή καθαυτή, αλλά η πορεία προς αυτήν. Και μιλάμε περί μιας πορείας κατά τη διάρκεια της οποίας η πολιτική σταδιοδρομία θα έχει ανεπανόρθωτα πληγεί ή και στη χειρότερη καταστραφεί, ανεξάρτητα από την αθώωση, που είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει στη δίκη ύστερα από δύο-τρία χρόνια. Πρόκειται περί μιας (έως και) ανεπίτρεπτης κατάστασης ποινικοποίησης της όποιας δραστηριότητας των βουλευτών της κυβερνητικής προσώρας πλειοψηφίας (σύντομα πιθανόν θα επεκταθεί και στη συστημική αντιπολίτευση), με προφανή στόχο να πληγεί η εκλογική δύναμη του κυβερνώντος κόμματος. Και στον βωμό αυτό γίνονται πρωτίστως νομικά «εγκλήματα», αφού τα άλλα τα ψάχνουν ακόμη οι εισαγγελείς.

Η καταστροφή της πολιτικής σταδιοδρομίας των εμπλεκομένων ελέω του... εξωκοινοβουλευτικού Φλωρίδη και η ζημιά στον άνθρωπο που τον επέλεξε

Βλέπουμε, λοιπόν, λόγω του Ποινικού Κώδικα του Φλωρίδη, πως οδηγούνται άνθρωποι σε μακροχρόνιες δικαστικές περιπέτειες, με ανυπόστατες και αόριστες συχνά κατηγορίες, με αποτέλεσμα να καταστρέφονται ανεπανόρθωτα. Ποιος φταίει για την κατάσταση αυτή; Προφανώς και οι εισαγγελείς δεν μπορεί να αποτελέσουν στόχο. Οι άνθρωποι κάνουν τη δουλειά τους, καλώς ή κακώς. Σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν καλοί και κακοί! Αυτό δεν είναι θέμα και άλλωστε τη σωστή ή όχι άσκηση των καθηκόντων των εισαγγελέων και των δικαστών δεν την κρίνουν ούτε οι πολιτικοί ούτε οι δημοσιογράφοι. Την κρίνουν οι θεσμοί της Δικαιοσύνης, που θα έπρεπε να υπάρχουν και υπήρχαν για τον σκοπό αυτόν. Και το σύστημα δούλευε επιτυχώς ως προς τον κύριο σκοπό του. Πριν από τον νόμο Φλωρίδη οι πολίτες δεν ήταν στο έλεος ενός κακού εισαγγελέα. Υπήρχαν Δικαστικά Συμβούλια να ελέγξουν υπερβολές ή και κακές εισαγγελικές πράξεις και έτσι αυτές (οι κακές εισαγγελικές πράξεις) ήταν πολύ λιγότερες, όπως και οι δίκες σε αριθμό. Αλλά ο Φλωρίδης και η κυβέρνηση έκριναν ότι για κάποιον λόγο αυτό έπρεπε να αλλάξει και νομοθέτησαν, αφήνοντας τους πολίτες στο έλεος οπουδήποτε κακού εισαγγελέα, ο οποίος με ανυπόστατες κατηγορίες περί δήθεν ηθικής αυτουργίας χωρίς αδίκημα και χωρίς αυτουργό μπορεί να οδηγήσει σε δίκη οποιονδήποτε. Η κυβέρνηση, λοιπόν, όπως γράφει το «Big Mouth», τώρα πληρώνει το τίμημα μιας εσφαλμένης επιλογής ενός (ακόμα) εξωκοινοβουλευτικού υπουργού, ο οποίος μάλιστα λόγω «κατασκευής» δεν αντιλαμβάνεται (ή κάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται) τη ζημιά που κάνει σε αυτόν που τον επέλεξε.

Η πονηριά της εξαίρεσης για τους υπουργούς

Και δεν γίνεται λόγος τυχαία για τους πολίτες, που είναι στο έλεος των εισαγγελέων, καθώς ο Φλωρίδης άφησε εκτός κάδρου τους... υπουργούς, φυλάγοντας προφανώς και τα δικά του νώτα: Ειδικότερα, όπως αποκαλύπτει η στήλη, ο Φλωρίδης κατήργησε τα Δικαστικά Συμβούλια (το δικονομικό φίλτρο) για όλους εμάς και το διατήρησε για τους υπουργούς, ακόμα και γι’ αυτούς που δεν έχουν τη λαϊκή εντολή. Έτσι, ο Χατζηβασιλείου και οι υπόλοιποι βγαίνουν στον «τάκο», σε αντίθεση με τον Τριαντόπουλο, που προστατεύεται, λες και το «έγκλημα» είναι διαφορετικό όταν το διαπράττει ο βουλευτής. Μιας και το ‘φερε η κουβέντα, θα είχε τη δική του αξία να έβγαιναν πρωί-πρωί με την αυγούλα, έστω και ντουέτο, οι Σκέρτσος και Φλωρίδης και να ζητούσαν αυτό που άλλαξε για όλους εμάς στον Ποινικό Κώδικα να ισχύσει και για τους υπουργούς, και δη τους εξωκοινοβουλευτικούς, οι οποίοι είναι και μειωμένης λαϊκής αποδοχής, δεδομένου ότι επί της ουσίας διορίζονται από τον πρωθυπουργό, ο οποίος στηρίζεται από τους βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται από τους πολίτες, όπως γράφει χαρακτηριστικά η στήλη.