Στην αποτυχηµένη συνταγή του Αλέξη ποντάρει ο Νίκος

Στην αντιπολίτευση έχουν µια κακή συνήθεια, η οποία υποψιάζοµαι ότι θα επαναληφθεί στα «Προσεχώς» της πολιτικής αντιπαράθεσης, µε αιχµή τις δηµοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δηµοσιότητας. Έτσι λοιπόν, για τα αρνητικά µηνύµατα που εισπράττουν από την κοινωνία, εκείνο που θα ξαναδούµε σε απευθείας µετάδοση είναι να την πληρώνει ο ταχυδρόµος που µεταφέρει το γράµµα. ∆ηλαδή οι εταιρείες δηµοσκοπήσεων, οι οποίες ξαναµπαίνουν στο στόχαστρο των επιθέσεων και της αµφισβήτησης, όχι τόσο επειδή εµφανίζουν βελτιωµένες τις επιδόσεις της Ν∆ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά γιατί τα στοιχεία τους δεν ανταποκρίνονται στις υπερφίαλες προσδοκίες των ανταγωνιζόµενων ηγετών της αντιπολίτευσης, έκαστος/-η των οποίων διεκδικεί να λειτουργήσει ως αντίπαλο δέος του σηµερινού πρωθυπουργού, ενώ στο τέλος θα καταλήξουν να βγάζουν ο ένας τα µάτια του άλλου.

∆ιακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι τον µεγάλο σαµατά για τις δηµοσκοπήσεις αυτήν τη φορά δεν θα κάνει ο «συνήθης ύποπτος» Αλ. Τσίπρας, ο οποίος την πάτησε δύο φορές, στις εκλογές του 2019 και του 2023, αλλά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος εσχάτως µιµείται σε πρακτικές και συµπεριφορές τον πρώην πρωθυπουργό, λες και κάποιοι του έχουν εισηγηθεί ότι εάν του µοιάσει, θα τον ξεπεράσει στη µάχη για τη διεκδίκηση της δεύτερης θέσης στις εθνικές εκλογές.

Βλέπουµε έναν Ν. Ανδρουλάκη που «µεταµορφώνεται» σταδιακά σε Αλέξη Τσίπρα στα χειρότερά του και έναν Αλ. Τσίπρα που φιλοδοξεί να πλασάρει το προφίλ του «κεντροαριστερού Μητσοτάκη». Ωστόσο, οι «προσποιήσεις» στην πολιτική -µε λογικές θεατρινισµών και ευκαιριακών αποµιµήσεων- δεν έχουν ποτέ αίσιο τέλος και γνήσιο αποτέλεσµα.

Εάν για τον Ν. Ανδρουλάκη η µόνη επιλογή ώστε να µην κινδυνεύσει δηµοσκοπικά και εκλογικά από τον Αλ. Τσίπρα είναι να του µοιάσει, υιοθετώντας τη νοοτροπία και τη λαϊκίστικη ατζέντα του, τότε είναι καταδικασµένος να αποτύχει. Και γι’ αυτό δεν θα ευθύνονται οι δηµοσκόποι αλλά οι… καιροσκόποι που τον βάζουν σε ένα τέτοιο «τριπάκι», ζητώντας του να µετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε κόµµα διαµαρτυρίας, εκπέµποντας συνεχώς µηνύµατα «αγανάκτησης», «οργής», «σκανδαλολογίας», τυφλής αντιπολίτευσης. Άµα πέσει και στην παγίδα να οργανώσει συλλαλητήρια µε όρους ανένδοτου αγώνα για το θέµα των υποκλοπών, καλώντας τον κόσµο να ξεσηκωθεί µε σύνθηµα «∆ηµοκρατία ή εκτροπή και κατάχρηση εξουσίας», το πιθανότερο είναι να του φύγει από το ΠΑΣΟΚ ο Θ. Μαργαρίτης και να πάει στον Αλ. Τσίπρα ή ο Ν. Φαραντούρης να καταλήξει -αν όχι και αυτός στον πρώην πρωθυπουργό- στη Μαρία Καρυστιανού.


Εκλογές για την επόμενη… αντιπολίτευση

Μ ε αφορμή τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις, σε αναμμένα κάρβουνα δεν κάθεται μόνο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ν. Ανδρουλάκης, βλέποντας να του κόβει πόντους στον χώρο της Κεντροαριστεράς ο Αλ. Τσίπρας μέσα από τη δημιουργία νέου κόμματος, αλλά και οι αρχηγοί των κομμάτων που επένδυσαν την εκλογική τους ενδυνάμωση στην υπόθεση των Τεμπών. Δηλαδή ο Κυρ. Βελόπουλος της Ελληνικής Λύσης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου της Πλεύσης Ελευθερίας. Οι εκτιμήσεις που υπάρχουν είναι ότι ο Αλ. Τσίπρας θα κάνει ζημιά στα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και η Μαρία Καρυστιανού θα συμβάλει με το δικό της κόμμα στην πρόκληση σημαντικών απωλειών για Βελόπουλο - Κωνσταντοπούλου. Όλα τα παραπάνω, τα οποία επιβεβαιώνονται από τις μετρήσεις που διεξάγονται αυτές τις ημέρες, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το ενδιαφέρον των επόμενων εθνικών εκλογών δεν θα επικεντρωθεί στο «αίτημα» για πολιτική αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά θα μετατοπιστεί σε σενάρια αλλαγής του κομματικού σκηνικού στον χώρο της αντιπολίτευσης.

Ο Αλ. Τσίπρας έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού. Όσες φορές επιλέγει να τσακωθεί με τους δημοσιογράφους του Σκάι καταφέρνει να κερδίσει πόντους στο ακροατήριο που απευθύνεται.


Εξεταστική για τον Τσίπρα γιατί δεν έγινε ποτέ;

Μ ακάρι ο Αλέξης Τσίπρας να είχε κατά νου ότι θα διαπραγματευτεί με ευνοϊκότερους όρους το μνημόνιο που είχε υπογράψει, ανταλλάσσοντας τις συντάξεις με την προώθηση της Συμφωνίας των Πρεσπών, αλλά πολύ φοβάμαι ότι στο μυαλό του δεν είχε κάτι τέτοιο αλλά πώς θα επωφεληθεί σε ατομικό επίπεδο, με τη λύση που προωθούσε για το Σκοπιανό, ώστε να θέσει τις βάσεις για τη διεκδίκηση του Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον ομόλογό του Ζόραν Ζάεφ. Εκεί ήταν το μυαλό του και όχι στους συνταξιούχους, τους οποίους ποτέ δεν έκανε πλουσιότερους και γι’ αυτό στο τέλος τον τιμώρησαν στις κάλπες, έχοντας απολέσει κάθε εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του. Το γεγονός όμως ότι ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί να βγει και από πάνω, επαναφέροντας στο προσκήνιο της συζήτησης ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον αδίκησε, με το να ισχυρίζεται πως «πούλησε» τη Μακεδονία για να εξασφαλίσει οικονομικά ανταλλάγματα, με απαλλαγές ως προς το σκέλος των μνημονιακών δεσμεύσεων που είχε αναλάβει, είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει τη ΝΔ, η οποία -ενώ είχε δεσμευτεί ότι θα ρίξει άπλετο φως στις αλλοπρόσαλλες διαπραγματεύσεις της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ- ουδέποτε προχώρησε στη σύσταση μιας Εξεταστικής Επιτροπής.


Δεν πείθουν

Δεν ξέρω εάν στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» η απάντηση είναι υπέρ του σημερινού πρωθυπουργού, ωστόσο όλες οι δημοσκοπήσεις -μυστικές και φανερές- επιβεβαιώνουν ότι ο κόσμος δεν θεωρεί ικανότερους και καταλληλότερους για την πρωθυπουργία τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Όλοι όσοι φιλοδοξούν να ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη από την πρωθυπουργία της χώρας, διεκδικώντας να ηγηθούν της διακυβέρνησης της Ελλάδος, δεν φαίνεται να καταγράφουν σε επίπεδο ατομικών επιδόσεων ποσοστά άνω του 10%. Άπαντες, από τον Αλ. Τσίπρα και τον Ν. Ανδρουλάκη έως τον Κυρ. Βελόπουλο, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τη Μαρία Καρυστιανού, δεν καταφέρνουν να πείσουν την ελληνική κοινωνία ότι διαθέτουν ισχυρό πρωθυπουργικό προφίλ, αλλά η εικόνα τους περιορίζεται στο κάδρο της απόλυτης μετριότητας. Με ποσοστά της τάξεως του 5%-9,9%.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή