Ένα από τα πρόσωπα που απασχολούν την πολιτική επικαιρότητα της χώρας μας είναι η Ευρωπαία εισαγγελέας, Λάουρα Κοβέσι, με φόντο την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Όπως μας υπενθυμίζει η στήλη Big Mouth του powergame.gr, ο παλιός Ρουμάνος πρωθυπουργός, Βίκτορ Πόντα, ήταν εκείνος που επέλεξε το 2013 την Κοβέσι για τη θέση της επικεφαλής της DNA - δηλαδή της ρουμανικής υπηρεσίας καταπολέμησης της διαφθοράς. Δεν πέρασαν λίγοι μήνες και η εκλεκτή τού ανταπέδωσε την εμπιστοσύνη, επιλέγοντάς τον ως βασικό ύποπτο για υποθέσεις διαφθοράς. Τέσσερα χρόνια μετά, ο Πόντα απαλλάχθηκε οριστικά απ’ όλες τις κατηγορίες.

Διαβάστε: Οι διώξεις που έρχονται εντός του μήνα για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι βουλευτές που θα συνεχίσουν στην επόμενη πίστα...


Η μέθοδος Κοβέσι

Ωστόσο, μεγαλύτερο ενδιαφέρον από αυτή καθ’ αυτή την περιπέτεια του Πόντα έχουν όσα λέει για τη φιλοσοφία της Κοβέσι. Όπως εξηγεί σε συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Φώτη Κόλλια, «η μέθοδός της ήταν απλώς να κατηγορεί και να χρησιμοποιεί τα μέσα ενημέρωσης, και ιδιαίτερα τα ευρωπαϊκά μέσα, για να διατυπώνει κατηγορίες και ισχυρισμούς. Και για όλους, η διαδικασία ήταν η ίδια. Μεγάλες κατηγορίες».

Οδήγησαν αυτές οι καταγγελίες εις βάρος πολιτικών, επιχειρηματιών και εταιρειών κάπου; Σύμφωνα με τον Πόντα, πουθενά: «Στη συνέχεια αποδείχθηκε ενώπιον του δικαστηρίου ότι όλες αυτές οι κατηγορίες ήταν μόνο για τα μέσα ενημέρωσης, χωρίς να βασίζονται σε αποδείξεις. Και όλοι αθωώθηκαν».

Όπως χαρακτηριστικά σχολιάζει, «στο τέλος έμειναν μόνο χαμένος χρόνος, χαμένες ζωές και χαμένα χρήματα για τη χώρα. Και απλώς ελπίζω, επειδή μου αρέσει πολύ η Ελλάδα, ότι δεν θα σας επηρεάσει όσο επηρέασε τη δική μας χώρα». Και αν από τα παραπάνω δεν έγινε αρκετά σαφές, ο Πόντα το λέει ακόμα πιο ξεκάθαρα: «Η κ. Κοβέσι έχει χτίσει την καριέρα της πάνω σε αυτό το μοτίβο: να εξηγεί στους δυτικούς πολιτικούς ότι όλες οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όλες οι κοινωνίες και όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και ότι εκείνη είναι η μόνη που τους πολεμά, εστιάζοντας μόνο σε ανατολικές χώρες ή σε νότιες χώρες, όπως η Ελλάδα, χωρίς ποτέ να αγγίζει τη Γερμανία, τη Γαλλία ή οποιονδήποτε από τους μεγάλους δυτικούς υποστηρικτές της».