«Δεν έγινα μάνα. Και δεν το λέω για να το εξηγήσω ούτε για να το μετατρέψω σε αφήγηση προς κατανάλωση» ανέφερε μεταξύ άλλων η Ρένα Δούρου, με αφορμή τη χθεσινή Γιορτή της Μητέρας. 

Διαβάστε: Έφη Αχτσιόγλου για γιορτή της μητέρας: "Δεν χρειάζονται μόνο λόγια συμπάθειας μία φορά τον χρόνο" - "Το κοινωνικό κράτος να αποτελεί πυλώνα στήριξης" (Εικόνα)

Ρένα Δούρου: Η εξομολόγησή της με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σε μια προσωπική εξομολόγηση αναφέρθηκε με τον δικό της τρόπο στη Γιορτή της Μητέρας, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων ότι δεν αναφέρεται στο θέμα αυτό, για να το μετατρέψει σε «αφήγηση προς κατανάλωση», αφού όπως αναφέρει μεταξύ άλλων: «Σιχαίνομαι την αυτοθυματοποίηση, και ακόμη περισσότερο τη συνήθεια να ντύνουν οι γυναίκες τις επιλογές τους με δικαιολογίες για να γίνουν ανεκτές. Γι’ αυτό δεν έχω μιλήσει γι’ αυτό αλλού».


Η ανάρτησή της:



Αναλυτικά η Ρένα Δούρου στην ανάρτησή της για τη Γιορτή της Μητέρας αναφέρει

«Δεν έγινα μάνα.

Και δεν το λέω για να το εξηγήσω ούτε για να το μετατρέψω σε αφήγηση προς κατανάλωση. Σιχαίνομαι την αυτοθυματοποίηση, και ακόμη περισσότερο τη συνήθεια να ντύνουν οι γυναίκες τις επιλογές τους με δικαιολογίες για να γίνουν ανεκτές. Γι’ αυτό δεν έχω μιλήσει γι’ αυτό αλλού.

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα πάνω μου εκείνο το αόρατο βάρος που δεν λέγεται αλλά επιβάλλεται: ότι η αξία μιας γυναίκας περνά από τη μητρότητα, σαν μοναδική μορφή νομιμοποίησης της ύπαρξής της. Σαν να μην αρκεί το σώμα της να της ανήκει — πρέπει και να αποδείξει τι “έγινε” με αυτό.

Αλλά εγώ μεγάλωσα βλέποντας τη μάνα μου.
Και αυτό έχει σημασία: όχι ως θεωρία, αλλά ως εμπειρία. Εκείνη έζησε μέσα σε περιορισμούς, μέσα σε “πρέπει”, μέσα σε μια ζωή που συχνά ζητούσε άδεια για να προχωρήσει. Κι όμως, μέσα από αυτό, μου έμαθε το αντίθετο. Εμένα με έμαθε να μη ζητάω άδεια. Να στέκομαι, να αποφασίζω, να υπάρχω χωρίς να απολογούμαι.

Και δεν ήταν μόνο σε μένα αυτό. Ήταν και στις άλλες γυναίκες γύρω της. Στις φίλες μου, που τις άκουγε πραγματικά, που τις στήριζε χωρίς όρους, που στεκόταν δίπλα τους όταν έπρεπε να πάρουν αποφάσεις δύσκολες, προσωπικές, σιωπηλές. Με έναν τρόπο ήσυχο αλλά σταθερό, που έλεγε “σε βλέπω” χωρίς να χρειάζεται να το πει δυνατά.

Η πατριαρχία δεν χρειάζεται πάντα βία. Χρειάζεται κανονικότητα.
Χρειάζεται “έτσι είναι”, “έτσι πρέπει”, “θα καταλάβεις όταν γίνεις μάνα”. Χρειάζεται τη μετατροπή της επιλογής σε υποχρέωση και της επιθυμίας σε ηθική υποχρέωση.

Και έτσι το σώμα παύει να είναι σώμα· γίνεται πεδίο κρίσης. Για το αν θα γεννήσει, αν θα “κρατήσει”, αν θα “αξίζει”. Ακόμη και η άμβλωση φορτώνεται με ηθικά βάρη που δεν της ανήκουν — ενώ είναι πράξη αυτοδιάθεσης.

Υπάρχουν γυναίκες που έγιναν μητέρες.
Υπάρχουν γυναίκες που δεν έγιναν και δεν όφειλαν να γίνουν.
Υπάρχουν γυναίκες που επέλεξαν την άμβλωση χωρίς να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν.

Και υπάρχουν γυναίκες που έσπασαν τον τρόπο που τις κοιτούσε ο κόσμος: η Ρόζα Παρκς, που δεν αρνήθηκε απλώς μια θέση αλλά την ιδέα ότι η αξιοπρέπεια παραχωρείται. Η Μελίνα Μερκούρη, που έζησε χωρίς να χαμηλώσει ποτέ τη φωνή της για να γίνει αποδεκτή. Και η Σιμόν ντε Μποβουάρ, που έδωσε λέξεις στο αυτονόητο: ότι η γυναίκα δεν γεννιέται για να υπηρετεί ρόλους, αλλά για να υπάρχει ελεύθερα.

Στέκομαι σε αυτή τη γραμμή. Όχι ουδέτερα. Καθαρά.

Και σκέφτομαι τη μάνα μου.
Όχι ως θεωρία, αλλά ως ζωντανή, ζεστή παρουσία. Μια γυναίκα που έζησε μέσα σε περιορισμούς αλλά ποτέ δεν έπαψε να δίνει χώρο στους άλλους — στις φίλες μου, σε μένα, σε όποια γυναίκα βρισκόταν δίπλα της και χρειαζόταν στήριξη χωρίς όρους. Από εκείνη έμαθα ότι η ελευθερία δεν είναι μόνο να την κατακτάς για τον εαυτό σου, αλλά και να τη μεταδίδεις ήσυχα στους άλλους.

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες.
Σε όσες έγιναν μητέρες,
σε όσες δεν έγιναν,
σε όσες στάθηκαν απέναντι στις πιέσεις χωρίς να τις εξηγήσουν,
σε όσες πήραν δύσκολες αποφάσεις,
σε όσες έζησαν με τους δικούς τους όρους,
και σε όσες δεν είναι πια εδώ αλλά άνοιξαν τον χώρο για να μπορούμε εμείς να στεκόμαστε χωρίς άδεια».