Τραγικά µόνη η "µητέρα των Τεµπών"

Όσοι γράφαµε ότι τα συλλαλητήρια για τα Τέµπη ήταν µία άσκηση παλινόρθωσης της «πλατείας των αγανακτισµένων», µε σκοπό τη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης και της υπονόµευσης της πολιτικής σταθερότητας, το κάναµε ακριβώς επειδή είχαµε διαγνώσει εγκαίρως ότι τη σκηνοθεσία του έργου «να κάνουµε τη χώρα γης Μαδιάµ», την είχαν αναλάβει οι συνήθεις ύποπτοι «λυκάνθρωποι» που χαίρονται στην αναµπουµπούλα.

Οι παλαιοί αντιµνηµονιακοί συντονιστές της «Άνω και Κάτω Πλατείας» του Συντάγµατος, µαζί µε τους απογόνους τους, δηλαδή οι ακραίοι λαϊκιστές της ∆εξιάς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, και αυτήν τη φορά «εργαλειοποίησαν» από κοινού µια τραγωδία και στη λογική το «ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο του αντισυστηµισµού» ενώθηκαν ώστε να ξανακάνουν τον… σαµατά τους και τη λεζάντα τους, εισάγοντας µε λαθραίο τρόπο στις συγκεντρώσεις για τα Τέµπη την ιδεοληπτική τους ατζέντα. Και φυσικά, για να καπηλευτούν µε απροκάλυπτη κουτοπονηριά και ασυγχώρητη δολιότητα τη συµµετοχή χιλιάδων ανυποψίαστων συµπολιτών µας, που καλοπροαίρετα συµµετείχαν σε αυτές τις συγκεντρώσεις, προκειµένου να εκφράσουν τη συµπόνια τους και τη συµπαράστασή τους στους συγγενείς των θυµάτων.

Οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν περίτρανα όλους εµάς που πιστεύαµε ότι οι προθέσεις τους δεν ήταν ειλικρινείς, αλλά επρόκειτο για µία κακόγουστη κοµπίνα από ένα ετερόκλητο τσούρµο κυνικών τυµβωρύχων, που παρίστανε τους «ολοφυρόµενους» συγγενείς των νεκρών και τους «ψυχοπονιάρηδες» αλτρουιστές που -τάχα µου- «δεν είχαν οξυγόνο», «δικαιοσύνη», «δηµοκρατία» και άλλα παρόµοια… αντι-πολιτικά φληναφήµατα, για να προσποριστούν συλλογικά ή ατοµικά οφέλη.

Το καλό είναι ότι η ελληνική κοινωνία δεν θα χρειαστεί να αγοράσει την πραµάτεια της ευαισθησίας και της αγανάκτησης που πήγαν να της πουλήσουν, µιλώντας εξ ονόµατός της κάθε φορά που έβγαινε στους δρόµους για να υποστηρίξει το αίτηµα για την απονοµή δικαιοσύνης στην υπόθεση των Τεµπών, διότι φρόντισαν από µόνοι τους να αποκαλύψουν τι ρόλο βαράνε και τι παιχνίδια παίζουνε. Προς επίρρωση αυτής της αλήθειας, θα σας φέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγµα. ∆εν σας έκανε εντύπωση ότι στην εκδήλωση της Μαρίας Καρυστιανού στο «Ολύµπιον» ήταν τρεις κι ο κούκος; Όταν η ίδια µέχρι πρότινος ισχυριζόταν ότι η δύναµή της αντλείται από τις υπογραφές 1.500.000 (!) πολιτών, είναι δυνατόν να ανακοινώνει κόµµα και στη φιέστα στο «Ολύµπιον» να έχει καµιά 500ριά άτοµα εντός και (το πολύ) άλλα τόσα εκτός, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν… περίεργοι περαστικοί και -απ’ την οθόνη της Πλατείας Αριστοτέλους- φευγάτοι;

  • Πού ήταν οι «υπερευαίσθητοι νεολαίοι», οι «φοιτητές» από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο, που τα προηγούµενα χρόνια οργάνωναν «αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις» για τα Τέµπη;
  • Πού ήταν οι «ακτιβιστές καλλιτέχνες», που την αποθέωναν στις συναυλίες που διοργάνωνε για τα Τέµπη, βγάζοντας επικολυρικούς λόγους, για να µας πείσουν ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχει ∆ικαιοσύνη και ζωή», πως «µε τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό “πάµε και όπου βγει”» και άλλα δακρύβρεχτα αφηγήµατα σε δραµατικό ύφος και τόνο.
  • Πού είναι ο Μπισµπίκης, ο Ρόκκος, η Τσανακλίδου, ο ∆εληβοριάς, ο Παπακωνσταντίνου, οι Κοινοί Θνητοί, ο Μάλαµας, η Μποφίλιου και άλλοι ακόµη;
  • Πού ήταν επίσης οι φίρµες της τηλεόρασης, από «εκποµπάρχες» τύπου Λαζόπουλου, Κανάκη και Χρηστίδου έως πανελίστες αγανακτισµένους, όπως… ο τρέχων σύντροφος µιας γνωστής ποιοτικής τραγουδίστριας;
  • Πού ήταν εκείνη η κοµπανία νεαρών, που οργάνωνε καλλιτεχνικές βραδιές «συµπαράστασης» στον αγώνα του Π. Ρούτσι στο Σύνταγµα, καθώς και η παρέα τους, που (υπό την καθοδήγηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου) έβαζε γλάστρες στο προαύλιο του Άγνωστου Στρατιώτη, άναβε κεριά και έβαφε µε µπογιές τα ονόµατα των νεκρών στα Τέµπη;
  • Πού ήταν οι επιστήµονες (και αναφέροµαι σε κάτι γιατρούς οι οποίοι συνδικαλίζονται µε το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στα νοσοκοµεία όπου υπηρετούν;

Η απάντηση στα παραπάνω ρητορικά ερωτήµατα είναι εξόχως διδακτική για όσους ενδεχοµένως παραµένουν ακόµη αφελείς και ανυποψίαστοι. Όλοι οι προαναφερθέντες ήταν µε τη Μαρία Καρυστιανού όσο αυτή διαδραµάτιζε τον ρόλο της «χρήσιµης ηλίθιας» στον προπαγανδιστικό τους σχεδιασµό, που µάλλον δεν είχε καµία σχέση µε την υπόθεση των Τεµπών. Άπαξ και αυτή «αυτονοµήθηκε» και πλέον δεν ανταποκρινόταν «ιδεολογικά» και «πολιτικά» στις αντιπολιτευτικές τους πεποιθήσεις, τότε δεν υπήρχε λόγος να της συµπαραστέκονται µε κλειστά τα µάτια, κάνοντάς της συγκινητικές αβάντες και ευσπλαχνικές αγιογραφίες.

Έχω βάσιμες υποψίες ότι ο (προσεχώς και πάλι) πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας παίρνει ιδέες από αυτά που του έχουμε γράψει κατά καιρούς. Κάποια στιγμή είχαμε αναφέρει ότι υποδύεται τον «Μέσι» της Κεντροαριστεράς. Και τώρα να, που «φόρεσε» επισήμως τη στολή της «Μπαρτσελόνα»

 

Αλέξη, άσε την μπάλα και πιάσε κανέναν μπακαλιάρο!

Ο Αλέξης Τσίπρας στο τελευταίο βίντεο, με το οποίο μας προϊδεάζει ότι η ομάδα του είναι έτοιμη να κατέβει στο γήπεδο και να διεκδικήσει με αξιώσεις το… πρωτάθλημα των εθνικών εκλογών, δεν θα έπρεπε να κρατά στα χέρια του μία ποδοσφαιρική μπάλα της Μπαρτσελόνα. Σε συμβολικό επίπεδο και για μια τέτοια περίσταση θα ταίριαζε ένας μπακαλιάρος, τον οποίο θα κράδαινε ενώπιον του τηλεοπτικού φακού, δηλώνοντας με νόημα: «Τώρα καταλάβατε τι εστί σκορδαλιά χωρίς σκόρδο».

Εν τω μεταξύ, το συγκεκριμένο βίντεο με την μπάλα της Μπαρτσελόνα και τους αυθαίρετους συσχετισμούς που έκανε με τα χρώματα της ισπανικής ομάδας δεν το λες και πετυχημένο. Αφενός συνιστά καραμπινάτη περίπτωση ψευδαισθητικής οικειοποίησης, αφετέρου δεν υπάρχει γνήσια ταύτιση των χρωμάτων των «Μπλαουγκράνα» με το «μπλε της Ελλάδος», όπως ανέφερε και το «κόκκινο των αγώνων». Τώρα -θα μου πείτε- περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, αλλά, βρε αδερφέ, δεν πάσχουμε όλοι από πολιτική αχρωματοψία. Με εξαίρεση βέβαια τους φανατικούς υποστηρικτές του Αλέξη Τσίπρα, οι οποίοι πάντα θα πιστεύουν ότι ο «γάιδαρος πετάει» και ο Αλέξης είναι ο Μέσι της κεντροαριστεράς ή ο Σάντσεθ της Ελλάδος.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή