Ο Τσίπρας ξέθαψε το "ηθικό πλεονέκτηµα της Αριστεράς"

Υπό νέο µανδύα επιχειρεί να πλασάρει τα ηθικοπλαστικά κηρύγµατά του ο Αλέξης Τσίπρας, προτάσσοντας, ενόψει των εθνικών εκλογών, το δίληµµα «µε τη διαφθορά ή την εντιµότητα». Παλαιότερα τάιζε τον ελληνικό λαό µε τον σανό του «ηθικού πλεονεκτήµατος της Αριστεράς», που -τάχα µου- πήγαινε µε τον σταυρό στο χέρι, φορούσε το φωτοστέφανο της ειλικρίνειας, δεν σήκωνε µύγα στο σπαθί της απέναντι στους ισχυρούς του χρήµατος, µήτε έκανε σκοτεινές συµφωνίες µε τους κακούς της διαπλοκής.

Το έπαιζαν αθώες περιστερές σε όλα, δίνοντας ρεσιτάλ ηθικής διαφορετικότητας σε σχέση µε τους προηγούµενους, τους οποίους µονοµερώς χαρακτήριζαν «κλέφτες και απατεώνες», µέχρι που στο τέλος έσκαγε η µία προκλητική υπόθεση µετά την άλλη και το περίφηµο ηθικό πλεονέκτηµα της Αριστεράς πήγε… κρουαζιέρα µε τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα επάνω στη θαλαµηγό γνωστού εφοπλιστή στα ανοιχτά του Ιονίου, λίγες ηµέρες µετά την τραγωδία στο Μάτι.

Ο Αλέξης Τσίπρας, που χρησιµοποίησε και στο παρελθόν τη στρατηγική της «ηθικολογίας» για να βλάψει τους πολιτικούς του αντιπάλους, πιστεύει ότι µε το ίδιο αφήγηµα, ελαφρώς παραλλαγµένο, θα δρέψει εκλογικές δάφνες. Το έργο αυτό το έχουµε ξαναδεί και οι παραστάσεις που ανεβάζει ο Αλ. Τσίπρας, µε τους γνωστούς θεατρινισµούς του, δεν κόβουν εισιτήρια. Ως ανερχόµενος πρωθυπουργός επένδυσε στη δόλια τακτική της προληπτικής δυσφήµησης των πολιτικών του αντιπάλων, χαρακτηρίζοντάς τους «διεφθαρµένους, ανέντιµους, υπηρέτες της διαπλοκής που χρεοκόπησαν τη χώρα». Και, αφού έπιασε τόπο η µέθοδος αυτή που ακολούθησε, στη συνέχεια (επειδή δεν επαληθεύονταν τα κοσµητικά επίθετα που τους είχε προσάψει και για να µην απογοητεύσει τον κόσµο που τον είχε πιστέψει) προσπαθούσε να προσδώσει αληθοφανή υπόσταση στο ηθικοπλαστικό αφήγηµά του, στήνοντας σκευωρίες τύπου Novartis, ή πιέζοντας επιχειρηµατίες να «δώσουν» επιβαρυντικά στοιχεία εναντίον της Μαρέβας, της συζύγου του τότε αρχηγού της αξιωµατικής αντιπολίτευσης, Κυριάκου Μητσοτάκη.


Γιατί άραγε τρεις κι ο κούκος στο Athens Pride;

Τα κινήματα για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποδυναμώνονται όταν σε αυτά σκάνε μύτη οι «επαγγελματίες» επαναστάτες, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο, με σκοπό να τα καπελώσουν και να τα καθοδηγήσουν εκεί που γουστάρουν για να ικανοποιήσουν τις ιδεοληψίες τους. Κάπως έτσι, στα μάτια της κοινής γνώμης απώλεσε την αξιοπιστία του και το περίφημο «φεστιβάλ περηφάνιας», που οργάνωσαν οι απανταχού ομοφυλόφιλοι της χώρας στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο εξελίχθηκε σε «ωδή στην Παλαιστίνη», με σκληροπυρηνικά λογύδρια εναντίον της συμμαχίας της χώρας με το Ισραήλ, σε συγκινητικά ξεσπάσματα υπέρ της ελεύθερης μετανάστευσης και μπόλικες αιχμές εναντίον της κυβέρνησης. Η ατζέντα τους ήταν εκτός ατζέντας, καθώς κάποιοι εκ των ομιλητών στο Gay Pride βρήκαν τζάμπα βήμα για να προπαγανδίσουν άσχετες θέσεις τους και με αυθαίρετο τρόπο να τις παρουσιάσουν ως κεντρική προτεραιότητα της γκέι κοινότητας. Πάντως, αν οι ίδιοι νομίζουν ότι για τους γκέι είναι… αναγκαίοι, επειδή τους στηρίζουν για να προπαγανδίζουν τα «αλλότρια» ιδεολογήματά τους, καλό θα είναι να προβληματιστούν, γιατί στο φετινό φεστιβάλ δεν υπήρχε μαζική συμμετοχή.


Για μια καρέκλα αδειανή, για έναν Αλέξη

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας μέσα από τη δημιουργία νέου κόμματος, το οποίο απαρτίζεται από πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κάτι δυσαρεστημένους πασόκους, στερείται κοινωνικής δυναμικής, καθώς εκείνο που όλοι βλέπουμε είναι ένα «ανακάτεμα της τράπουλας» στον ευρύτερο κομματικό μικρόκοσμο της Κεντροαριστεράς, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ανάπτυξη ενός ισχυρού ρεύματος υπέρ του πρώην πρωθυπουργού, που να γεννά ελπίδες ανατροπής της σημερινής κυβέρνησης με όρους… ιστορικής αλλαγής και προοδευτικής κοσμογονίας.

Ταυτόχρονα, είμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης προπαγάνδας, η οποία έχει στηθεί από κάποια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, δημοσιογράφους-οπαδούς του Αλ. Τσίπρα, και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτον και καλύτερο τον πρόεδρό του κ. Σωκράτη Φάμελλο, οι οποίοι δείχνουν να τελούν υπό καθεστώς απελπισμένης ψυχολογικής αυθυποβολής, που αγγίζει τα όρια της δουλικής παράκρουσης, με σκοπό να μετατρέψουν τις ατομικές τους ανασφάλειες και την ωφελιμιστική υποταγή τους στον ίδιο σε «εθνικής εμβέλειας λύση».

Εμφανίζουν δηλαδή τον πρώην πρωθυπουργό ως… γιγαντοτεράστιο παίκτη και καταλύτη εξελίξεων σε επίπεδο κοινωνίας, ενώ ο ντόρος που προκαλούν με τη στάση τους δεν είναι απότοκο μιας ιστορικής κοινωνικής αναγκαιότητας, αλλά ενός τυχοδιωκτικού success story, με σημείο αναφοράς τον Αλ. Τσίπρα, επάνω στον οποίο επιχειρούν να στερεώσουν (ξανά) τις πολιτικές τους καριέρες. Δηλαδή κοιτάνε πώς θα επανεκλεγούν βουλευτές και ποσώς νοιάζονται για την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης στη βάση ιδεολογικών διαφορών και διαχωριστικών προταγμάτων.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή