Η συνεχής προβολή του "πολέµιου της διαπλοκής", οι ψήφοι της Δούρου που... δε φτάνουν και η στάση του Βλάχου που προκαλεί ερωτηματικά

Συνεχής προβολή του "πολέµιου της διαπλοκής"

Στο παρελθόν ο Αλέξης Τσιπρας έστησε την πολιτική καριέρα του, εκτοξεύοντας επιθέσεις εναντίον των ΜΜΕ που τάχα του υπονόµευαν το θεάρεστο έργο της διακυβέρνησής του, την οποία εσχάτως «αποκήρυξε» και ο ίδιος µέσα από το βιβλίο του µε τίτλο «Ιθάκη», όπου έβγαλε άχρηστους και ανίκανους σχεδόν όλους τους «συντρόφους» του.

Το κωµικά οξύµωρο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας και οι επιτελείς στην ΕΛΑΣ συνεχίζουν να παραµυθιάζουν τον κόσµο ότι το Μέγαρο Μαξίµου και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ελέγχουν τα πάντα και τους πάντες, προάγοντας συκοφαντικές υπόνοιες εναντίων και των ΜΜΕ που τάχα µου είναι υπέρ της Ν∆. Και αυτό όταν ενάµιση µήνα τώρα το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό κοινό «βοµβαρδίζεται» από την επικοινωνιακή καταιγίδα της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσιπρα. Με την περίπτωση του Αλ. Τσίπρα, που τάχα µου παριστάνει τον πολέµιο της «µιντιακης» διαπλοκής, βιώνουµε σε απευθείας µετάδοση την πιο προκλητική επίδειξη επικοινωνιακής ισχύος, µε χορηγούς τους «σεσηµασµένους» προαγωγούς της «τηλεοπτικής» και «δηµοσκοπικής» δηµοκρατίας, που καθορίζουν τη δηµόσια ζωή του τόπου και τις εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι µε τα δικά τους ωφελιµιστικά κριτήρια. Τέτοια σκανδαλώδη προβολή εξωκοινοβουλευτικού κόµµατος δεν έχει ξανα-υπάρξει. Οπότε καλό θα είναι η ΕΛΑΣ να είναι «ευγνωµονούσα» προς τα ΜΜΕ και να µην τα «στοχοποιεί» για να ξεγελάσει την κοινή γνώµη πως τάχα µου είναι απέναντί της ή δεν της προσφέρουν χώρο και χρόνο στον τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό αέρα…

Δεν φτάνουν οι επτά ψήφοι

Η Ρένα Δούρου, αντί να καμαρώνει που εξελέγη επικεφαλής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ με μόλις επτά ψήφους, θα έπρεπε να προσέλθει στην ΚΕ του κόμματος, ώστε να ζητήσει την εκκίνηση εσωκομματικών διαδικασιών, θέτοντας τις... ηγετικές φιλοδοξίες στην κρίση των μελών της κοινωνικής βάσης του χώρου. Το να υποδύεται την επικεφαλής μιας αποδεκατισμένης ΚΟ, επιδιώκοντας μάλιστα να προσδώσει σπουδαία χαρακτηριστικά και υπολογίσιμα μεγέθη, στον ασήμαντο θεσμικό ρόλο που κατέκτησε, πυροδοτεί την έξαρση ενός κωμικού φαινομένου.

Αν η ίδια δεν το αντιλαμβάνεται, τότε δεν πρέπει να έχει καμία επαφή με τη λεγόμενη «κοινωνική γείωση», φράση που επικαλείται κατά κόρον στις δημόσιες παρεμβάσεις της. Με την εκλογή Δούρου στην προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ με μόλις επτά ψήφους, επανέρχεται στο προσκήνιο το ερώτημα εάν ο «διοικητικός ΣΥΡΙΖΑ» αντιπροσωπεύει και τον «κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ».

Καλύτερα να πουλάς βιβλία, παρά... πνεύμα και κρυάδες

Το χειρότερο πράγμα για έναν πολιτικό δεν είναι να πουλάει βιβλία, όπως έκανε στο παρελθόν ο Άδωνις Γεωργιάδης, αλλά να νομίζει ότι πουλάει πνεύμα με... κρύες εξυπνάδες και αστεϊσμούς άνευ γαργαλιέρας, όπως συστηματικά κάνει ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Παναγιώτης Δουδωνής. Ο τελευταίος, μιλώντας στη Βουλή, αφού έριξε την προσβλητική του σπόντα, αποκαλώντας υποτιμητικά «τηλεβιβλιοπώλη» τον Αδ. Γεωργιάδη, στη συνέχεια του συνέστησε να μην πουλάει «νομικά βιβλία», γιατί θα κάνει κακό στην επιστήμη.

Γενικότερα πάντως, ο κ. Δουδωνής κάπως την έχει δει τον τελευταίο καιρό. Ακόμη και από τη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, στην οποία ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ν. Ανδρουλάκης, τον έχει ορίσει εισηγητή για λογαριασμό του κόμματος, επιλέγει να προβάλλει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μόνο «χαριτωμένες» ατάκες με «ψαγμένους» συνειρμούς, κάτι που σε οδηγεί στο συμπέρασμα ότι προσπαθεί να χτίσει το προφίλ ενός τύπου που συνδυάζει τη λαϊκότροπη «σοφία» του Λάκη Λαζόπουλου με την υπερφίαλη παντογνωσία του Ευ. Βενιζέλου. Ευτυχώς που ο Νάρκισσος δεν ήταν Ιανός, διαφορετικά θα είχε πνιγεί δυο φορές...

Η πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα, κύριε Βλάχε...

Τους πολιτικούς που για τους «χ» ή «ψ» λόγους δεν θέλουν να κερδίσει το κόμμα τους στις εθνικές εκλογές, επειδή μπορεί οι ίδιοι να μην γουστάρουν τον πρόεδρο, τους αξιολογείς και τους καταλαβαίνεις μέσα από τον τρόπο που απαντούν στις συνεντεύξεις που δίνουν. Όταν κάποιος βουλευτής είναι όντως μαχητής ενόψει εθνικών εκλογών, ακόμη και αν βλέπει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, ποτέ δεν αποδυναμώνει την προοπτική νίκης του κόμματός του, περιγράφοντας δημοσίως -ως ουδέτερος σχολιαστής- τα αρνητικά σενάρια. Εδώ ισχύει το «όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου, για πόλεμο δεν κάνει».

Στην προκειμένη περίπτωση, αυτός που δεν υπερασπίζεται με σθένος την ανάγκη μιας ακόμη εκλογικής νίκης της ΝΔ είναι ο «γαλάζιος» βουλευτής Γ. Βλάχος, ο οποίος έδωσε μια συνέντευξη στα «Παραπολιτικά», για να μας ενημερώσει πόσο δύσκολο είναι να κατακτήσει η ΝΔ την αυτοδυναμία στις επόμενες εθνικές εκλογές ή εάν θα συνεργαστεί με τον Αντώνη Σαμαρά.

Εάν απ’ τις συνεντεύξεις του κ. Βλάχου η είδηση που βγαίνει είναι σε βάρος της μάχης που πάει να δώσει η ΝΔ, για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος, τότε ποιος ο λόγος ο ίδιος να είναι εκ νέου υποψήφιος με τη ΝΔ; Εδώ το ΠΑΣΟΚ είναι τριτοτέταρτο στις δημοσκοπήσεις και βλέπεις τα στελέχη του να διατρανώνουν με αυτοπεποίθηση ότι είναι εφικτός ο στόχος της πρωτιάς. Και εσύ δίνεις συνεντεύξεις, για να θέσεις εν αμφιβόλω μια τέτοια προοπτική, όταν το κόμμα που (ακόμα) ανήκεις, παραμένει πρώτο και με διαφορά στις προτιμήσεις του ελληνικού λαού;