Ο Τσίπρας ξεχνάει ότι έκλεισε σχολεία και στραγγάλισε την Αυτοδιοίκηση

Από τη χθεσινή παρουσίαση του σχεδίου της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα για µια νέα αρχιτεκτονική για τη διοικητική οργάνωση της χώρας, υπό την κωδική ονοµασία «Αριστοτέλης», την οποία έκανε ο ίδιος στην αίθουσα εκδηλώσεων του Σεράφειου κολυµβητηρίου, δεν έχει νόηµα να σταθούµε στις αναλύσεις που έγιναν µε όρους κουτσοµπολιού για το µέλλον της προοδευτικής παράταξης εξαιτίας της παρουσίας του Χάρη ∆ούκα σε αυτήν. Εκείνο που µου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν η ευκολία µε την οποία ο Αλ. Τσίπρας επιχείρησε να προσποιηθεί το «αµούστακο παλικάρι» της πολιτικής, λες και δεν κυβέρνησε ποτέ αυτήν τη χώρα ή δεν πήρε σκληρές αποφάσεις σε βάρος της Αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών της χώρας. Και επειδή χθες είχε τα γενέθλιά του, αφού του ευχηθούµε χρόνια πολλά µε υγεία και τύχη, οφείλουµε να επισηµάνουµε πως όσο δεν θέλει να θυµάται ότι µεγαλώνει, καθώς δεν ενθουσιάστηκε µε την έκπληξη που του έγινε από τους στενούς συνεργάτες του, άλλο τόσο ξεχνά τα έργα και τις ηµέρες της πρωθυπουργίας του. Και τι εννοώ; Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε τη χθεσινή οµιλία του µε ένα µελοδραµατικό αφήγηµα, θέλοντας να συνδέσει το κλείσιµο δεκάδων σχολικών µονάδων στην περιφέρεια µε την υποβάθµιση των δήµων και των κοινοτήτων.

«Στο σχολείο ενός ακόµα χωριού της ορεινής Ελλάδας φέτος τον Σεπτέµβρη δεν θα ακουστεί το κουδούνι και οι φωνές των παιδιών. ∆εν υπάρχουν πια παιδιά εκεί. Έφυγαν οι τελευταίες οικογένειες. Όχι γιατί δεν αγαπούσαν τον τόπο τους. Αλλά γιατί χωρίς δουλειά, χωρίς Κέντρο Υγείας, χωρίς παιδικό σταθµό, χωρίς δρόµο τον χειµώνα, αισθάνονταν ότι ο τόπος τους δεν τους αγαπούσε», ανέφερε στην εισαγωγική τοποθέτησή του.

Εµµέσως πλην σαφώς επιχείρησε να δηµιουργήσει την εντύπωση ότι τα σχολεία της περιφέρειας κλείνουν όχι επειδή δεν υπάρχουν µαθητές, αποτέλεσµα του σοβαρού προβλήµατος της υπογεννητικότητας, αλλά γιατί η κεντρική διοίκηση δεν ενισχύει τους δήµους. Επάνω σε αυτό το αντιπολιτευτικό µοτίβο που πήγε να στήσει ο Αλέξης Τσίπρας τον διαψεύδουν τα πεπραγµένα της διακυβέρνησής του. Και επειδή στο επιτελείο του στην ΕΛΑΣ βρίσκονται οι Κώστας Γαβρόγλου και Γιώργος Χουλιαράκης, καλό θα είναι να θυµηθούµε ότι αµφότεροι ως υπουργοί στην κυβέρνηση Τσίπρα δροµολόγησαν το 2017, µε κοινή απόφασή τους, υποβαθµίσεις, συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών µονάδων. Την υπουργική απόφαση 97115/∆1/2017 (ΦΕΚ 2153/ Β/23-6-2017) υπέγραψαν ο Κ. Γαβρόγλου ως υπουργός Παιδείας και ο Γ. Χουλιαράκης ως αναπληρωτής υπουργών Οικονοµικών. Συνεπώς και επί των ηµερών του ελήφθησαν αποφάσεις για να µη «χτυπάνε τα κουδούνια τον Σεπτέµβρη» σε δεκάδες σχολικές µονάδες.

Επίσης, σε ό,τι αφορά την οικονοµική αυτοτέλεια των δήµων και τη χρηµατοδότησή τους, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν αυτός που πήγε να στραγγαλίσει την Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση, µε την περίφηµη Πράξη Νοµοθετικού Περιεχοµένου του 2015, η οποία δέσµευε τα αποθεµατικά των δήµων και των Περιφερειών.

Να μπει τέλος στους κληρονόμους που "εκτελούν" τα αριστουργήματα

Κάποια στιγμή το υπουργείο Πολιτισμού θα πρέπει να αντιμετωπίσει με τη δέουσα σοβαρότητα όσα τραγελαφικά λαμβάνουν χώρα σε σχέση με τη διαχείριση του πνευματικού έργου των κορυφαίων Ελλήνων συνθετών από τους κληρονόμους τους.

Ο θετός γιος του Μάνου Χατζιδάκι δεν είναι ο Μάνος Χατζιδάκις. Η κόρη του Μάνου Λοΐζου, Μυρσίνη, δεν είναι ο Μάνος Λοΐζος. Τα παιδιά του Μίκη Θεοδωράκη δεν είναι ο Μίκης Θεοδωράκης. Όλους τους παραπάνω και πολλούς άλλους ακόμα η πολιτεία σε ένδειξη ευγνωμοσύνης τούς έχει τιμήσει και με το παραπάνω, μεθερμηνεύοντας και τα διαχρονικά αισθήματα του ελληνικού λαού απέναντί τους. Η ελληνική πολιτεία διεύρυνε το εκτόπισμα της καλλιτεχνικής προσφοράς τους, βάζοντάς τους στα σχολεία στο μάθημα της μουσικής. Σε κάποιους έστησε ανδριάντες, έδωσε το όνομά τους σε δρόμους, τους πρόσφερε μετάλλια και τιμές εν ζωή αλλά και κηδείες δημοσία δαπάνη όταν αποχαιρέτησαν τον μάταιο τούτο κόσμο. Η πολιτεία για λογαριασμό της ελληνικής κοινωνίας οφείλει και αυτή να ασκήσει με κάποιο τρόπο τα δικαιώματά της απέναντι στην καταχρηστική συρρίκνωση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς μας, μέσα από τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις που επιβάλλουν οι κατά τον νόμο κληρονομήσαντες τα πνευματικά δικαιώματα των ιερών τεράτων της ελληνικής τέχνης. Η εικόνα του τεράστιου Μανώλη Μητσιά να μην τραγουδά αλλά να απαγγέλλει τους στίχους του Νίκου Γκάτσου από το άσμα «Ο Γιάννης ο φονιάς», χωρίς τη μουσική του Μ. Χατζιδάκι, μόνο θλίψη και οργή προκαλεί.

Δεν ξέρω ποια είναι τα όρια της θεσμικής δικαιοδοσίας του υπουργείου Πολιτισμού, αλλά οφείλει αν γίνεται να περάσει «χθες» νομοθετική ρύθμιση που θα προβλέπει ότι για να απαγορευτεί η εκτέλεση ενός τραγουδιού θα πρέπει να συμφωνούν όλοι οι δημιουργοί και οι διαχειριστές-κληρονόμοι των πνευματικών τους δικαιωμάτων. Και ο συνθέτης, και ο στιχουργός, και ο τραγουδιστής. Αν δεν υπήρχε ο Γκάτσος να γράψει τον «Γιάννη τον φονιά» ή ο Μανώλης Μητσιάς να τον ερμηνεύσει, το συγκεκριμένο τραγούδι δεν θα έδινε περαιτέρω αξία στο καλλιτεχνικό παλμαρέ του Μάνου Χατζιδάκι.

Φανταστείτε τι θα συμβεί αν αύριο τα παιδιά του Λ. Παπαδόπουλου απαγορεύσουν να γίνονται συναυλίες για τον Μάνο Λοΐζο επειδή διαφωνούν με την κόρη του. Αν οι κληρονόμοι του Ο. Ελύτη απαγορεύσουν στα παιδιά του Μ. Θεοδωράκη να οργανώνουν συναυλίες με το «Άξιον εστί». Αντιστοίχως με τη μελοποιημένη ποίηση του Γ. Ρίτσου, του Ν. Καββαδία, του Κ. Βάρναλη, του Ν. Βρεττάκου, του Κ. Καρυωτάκη και δεκάδων ακόμη ογκόλιθων της πνευματικής ελίτ της χώρας μας.


Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή