Κάτι φαίνεται να κινήθηκε τις τελευταίες ημέρες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Και, όπως συμβαίνει συχνά στην πολιτική, το πραγματικό ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο σε όσα ειπώθηκαν δημοσίως όσο σε όσα ακολούθησαν.

Διαβάστε: Διαμαντοπούλου για Τσίπρα: "Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό" - "Μπούρδες" τα περί στοχοποίησης από το ΠΑΣΟΚ


Οι αντιδράσεις στα δημοσιεύματα

Αφορμή στάθηκαν τα δημοσιεύματα που αφορούσαν την Άννα Διαμαντοπούλου και τον Μανώλη Χριστοδουλάκη, καθώς και οι αντιδράσεις των δύο στελεχών. Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού: στην αντίδραση της ίδιας της κομματικής βάσης.

Μέλη, φίλοι και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ δεν επέλεξαν να παρακολουθήσουν αμέτοχοι την εξέλιξη της υπόθεσης. Αντίθετα, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα άρχισε να διαμορφώνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα άτυπο «τείχος» προστασίας γύρω από τα δύο στελέχη. Χιλιάδες αναρτήσεις και σχόλια κινήθηκαν προς την ίδια κατεύθυνση, αποτυπώνοντας ένα αντανακλαστικό που δεν προέκυψε από κάποια επίσημη κομματική απόφαση ούτε από μια οργανωμένη επικοινωνιακή γραμμή.

Και αυτό ακριβώς είναι που έχει πολιτικό ενδιαφέρον. Γιατί στις κομματικές οργανώσεις, στις παρέες των ψηφοφόρων, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και γενικότερα στον χώρο των ανθρώπων που αισθάνονται ότι ανήκουν σε μια πολιτική παράταξη, υπάρχουν αντανακλαστικά τα οποία δεν αποτυπώνονται εύκολα σε δημοσκοπήσεις. Είναι εκείνες οι στιγμές κατά τις οποίες η βάση αισθάνεται ότι ένας δικός της άνθρωπος δέχεται επίθεση και αποφασίζει, σχεδόν αυθόρμητα, να αντιδράσει.


Δεν θα αφήσουμε τους δικούς μας μόνους και ανυπεράσπιστους

Αυτό φαίνεται πως συνέβη και τώρα. Το μήνυμα που εξέπεμψαν όσοι πήραν θέση ήταν αρκετά καθαρό: δεν είναι διατεθειμένοι να παρακολουθούν αμέτοχοι μια δημόσια επίθεση ή μια προσπάθεια πολιτικής αποδόμησης στελεχών που ανήκουν στον δικό τους πολιτικό χώρο. Με άλλα λόγια, το μήνυμα ήταν περίπου το εξής: «τους δικούς μας δεν θα τους αφήσουμε μόνους και ανυπεράσπιστους».

Πρόκειται για μια λεπτομέρεια που, εκ πρώτης όψεως, μπορεί να μοιάζει μικρή. Στην πραγματικότητα, όμως, έχει τη δική της σημασία. Για ένα κόμμα που τα τελευταία χρόνια έχει περάσει από διαφορετικές φάσεις, έχει γνωρίσει εσωτερικές εντάσεις, αποχωρήσεις, μετακινήσεις στελεχών και σημαντικές εκλογικές διακυμάνσεις, η ύπαρξη μιας βάσης που εξακολουθεί να αντιδρά συλλογικά όταν αισθάνεται ότι απειλείται ένας από τους ανθρώπους της δεν είναι αμελητέα.


Δεν θα χτυπηθεί δικός μας άνθρωπος χωρίς απάντηση

Δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι εξαφανίστηκαν οι εσωτερικές διαφωνίες. Ούτε ότι όλοι οι ψηφοφόροι ή τα μέλη του ΠΑΣΟΚ έχουν την ίδια άποψη για τα συγκεκριμένα πρόσωπα ή για την πολιτική πορεία του κόμματος. Σημαίνει, όμως, ότι σε συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να ενεργοποιηθεί ένας κοινός παρονομαστής.

Και αυτός ο κοινός παρονομαστής δεν είναι απαραίτητα μια συγκεκριμένη πολιτική θέση. Μπορεί να είναι περισσότερο η αίσθηση ότι «δεν θα χτυπηθεί ο δικός μας άνθρωπος χωρίς απάντηση».

Έτσι, μια υπόθεση που αρχικά περιοριζόταν σε δημοσιεύματα και αντιδράσεις στελεχών εξελίχθηκε σε ένα μικρό, αλλά ενδεικτικό, τεστ εσωτερικής συνοχής για το ΠΑΣΟΚ.


Η "πράσινη" βάση συσπειρώνεται

Και το αποτέλεσμα έχει τη δική του πολιτική σημασία: η «πράσινη» βάση, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, δείχνει ότι διαθέτει ακόμη ισχυρά αντανακλαστικά συσπείρωσης. Όταν θεωρεί ότι κάποιοι από τους ανθρώπους της στοχοποιούνται, μπορεί να κινητοποιηθεί γρήγορα, να σηκώσει άμυνες και να δημιουργήσει ένα άτυπο τείχος προστασίας γύρω από τα στελέχη της παράταξης. Και στην πολιτική, αυτά τα αντανακλαστικά συχνά αξίζουν περισσότερο από μια επίσημη ανακοίνωση. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον μήνυμα που βγήκε από την υπόθεση.