Με τις τοποθετήσεις των συνέδρων συνεχίζεται για τέταρτη ημέρα το προγραμματικό, διαρκές συνέδριο της Νέας Αριστεράς σήμερα, Κυριακή (25/1). Στην ομιλία του, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης αναφέρθηκε στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Νέα Αριστερά, επισημαίνοντας τον κίνδυνο αποστασιοποίησης και σιωπηλής ρήξης.

Διαβάστε: Γαβριήλ Σακελλαρίδης: Η ανασυγκρότηση της Αριστεράς δεν γίνεται με υλικά και κόμματα που έχουν χάσει την αξιοπιστία τους

Ακόμη, τόνισε την ανάγκη για συλλογική ευθύνη, διατήρηση της αξιακής και προγραμματικής ταυτότητας, αλλά και ανοιχτούς ορίζοντες στη διαλεκτική σκέψη. «Χρειάζονται τολμηρές πρωτοβουλίες και καλή διάθεση για την ανασύνθεση των δυνάμεων της Αριστεράς ως διακριτής δύναμης αλλά και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά η ομιλία του Νίκου Βούτση στο Συνέδριο της Νέας Αριστεράς

«Δεν είμαι ακόμα αισιόδοξος ότι θα αποφευχθεί ένας πολιτικός τραυματισμός της Νέας Αριστεράς στα όρια της ουσιαστικής ρήξης. Η χειρότερη δε εκδοχή, γνωρίζουμε όλοι ότι είναι η σιωπηλή ρήξη, η κατά μόνας αλλά και πολυπληθής αποστασιοποίηση, ο αναχωρητισμός, η παραμονή εντέλει ενός άδειου κελύφους. Για το οποίο δεν φαίνεται ότι όλες και όλοι θα αισθάνονται την ίδια ευθύνη που τους αναλογεί αλλά και τον μη χρήσιμο χαρακτήρα πλέον του φορέα μας εάν υπάρξει αυτή η εξέλιξη.

Η Νέα Αριστερά ήταν και είναι επιλογή σημαντική και αναντικατάστατη στον παρόντα συσχετισμό και κατακερματισμό των δυνάμεων της Αριστεράς. Ήταν και είναι μακράς πνοής επιλογή για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς και για το μπόλιασμα με αξίες και αριστερό πρόγραμμα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου.

Μπορεί να υπάρξει προωθητική σύνθεση απόψεων στα υπαρκτά ή και στα εμφανιζόμενα ως σημαντικά διλήμματα για την ύπαρξη και την πορεία της Νέας Αριστεράς. Προϋπόθεση είναι να μην υπάρχουν δεσμεύσεις σε διάφορα πολιτικά σχέδια. Κυριότερα όμως να μην υπάρχει δέσμευση στα μυαλά μας, στην πολιτική διαλεκτική σκέψη μας, στο τι θεωρούμε και το τι είναι ευθύνη, να μην κλείνουμε αλλά να ανοίγουμε τους ορίζοντές μας, να αποφύγουμε τον πολιτικό ναρκισσισμό και να ανανεώσουμε τη συλλογική αυτοπεποίθησή πάνω στο έδαφος της μεγαλύτερης ευθύνης για τη ζωή και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων και όσων συμπεριληπτικά εκπροσωπούμε. Για την ευθύνη εντέλει ενώπιον και της ιστορίας και του μέλλοντος της Αριστεράς.

Συμφωνώ με την εισήγηση του προέδρου όταν λέει ότι δεν πρέπει να υπάρξει τρίτη τετραετία του καθεστώτος πλέον, Μητσοτάκη και ότι πρέπει και εμείς να εργαστούμε γι’ αυτό. Ο στόχος αυτός βεβαίως δεν μπορεί να περιορίζεται και να επιτευχθεί με την ανακάλυψη ή την προσχώρηση σε έναν αντι-Μητσοτάκη, στο ίδιο μάλιστα συστημικό πλαίσιο. Χρειάζονται τολμηρές πρωτοβουλίες και καλή διάθεση για την ανασύνθεση των δυνάμεων της Αριστεράς ως διακριτής δύναμης αλλά και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Στο όνομα όμως της ανασύνθεσης λειτουργούν πολιτικά σχέδια προσωποπαγών κομμάτων όπως τονίζει ο σύντροφος Σταθάκης, που τελικά οδηγούν στη διαίρεση και αποσύνθεση των υπαρκτών δυνάμεων της Αριστεράς όπως τονίζει και ο σύντροφος Γεωργούλας. Με αυτήν την έννοια είναι ορθή και χρήσιμη η διευκρίνιση του Πάνου Σκουρλέτη ότι η ανασύνθεση της δημοκρατικής Παράταξης δεν ταυτίζεται και δεν εμπεριέχει το πρόταγμα για την ανασυγκρότηση της πληθυντικής μάλιστα Αριστεράς και Οικολογίας, όπως εμείς εδώ και προγραμματικά υποστηρίζουμε.

Είναι προωθητική επίσης η επισήμανση της συντρόφισσας Αχτσιόγλου για το ότι η υποστήριξη και η συνεχής ενίσχυση της αξιακής, της ιδεολογικής, της προγραμματικής μας ταυτότητας δεν σημαίνει και δεν επιβάλλει μια στενή «ταυτοτική πολιτική» που προφανώς κλείνει το εύρος και τον ορίζοντα των συμμαχιών και των επιδιώξεών μας.

Είναι επίσης σημαντικό ως στοιχείο για την υποστήριξη ενός πλέον ευνοϊκού συσχετισμού για την Αριστερά διεθνώς το ότι δίπλα στην χωρίς αμφιβολία επέλαση του τραμπισμού και της ακροδεξιάς διεθνώς και λόγω αυτής, βοηθούντων και των social media με τη δυνατότητα που έχουν για διάχυση της πληροφορίας, αναφύονται πολύμορφες αντιστάσεις και αντιδράσεις από ακτιβισμούς μέχρι και το επίπεδο πρωθυπουργών.

Όπως η αποκάλυψη για τη γενοκτονία της Γάζας, η εξέγερση για τις αλλεπάλληλες δολοφονίες ακτιβιστών και μεταναστών στη Μινεσότα και αλλού, η καταγγελία και οι δράσεις ενάντια στις πολιτικές αναδίπλωσης για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, οι αντιστάσεις και η αποκάλυψη του χαρακτήρα των πολεμικών συγκρούσεων, των νέων ιμπεριαλιστικών σχεδίων και της απειλής ακόμα και πυρηνικού πολέμου.

Εκεί έξω λοιπόν δεν υπάρχουν μόνο άνθρωποι, κατά πλειοψηφία μάλιστα, ηττημένοι, φοβισμένοι και καταπτοημένοι που βιώνουν το δράμα της καθημερινής τους ζωής και της πολιτικής Αριστεράς. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι διαμορφώνεται-μέσα σε έναν αρνητικό βεβαίως συσχετισμό- μια κοινωνική πλειοψηφία που αντιστέκεται, που διεκδικεί καλύτερη ζωή και δημοκρατία, που βεβαίως όμως είναι και ένα ανοιχτό πεδίο κοινωνικών, ταξικών συγκρούσεων για τον προσανατολισμό αυτών των κινημάτων.

Έτσι για το κίνημα ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα οι αξίες της Αριστεράς είχαν σαφή πλειοψηφική έκφραση. Για το κίνημα των Τεμπών σε κάποιο βαθμό περιορίστηκε η πυξίδα στην ανάγκη για δικαιοσύνη και δημοκρατία στη χώρα μας. Στις πρωτοφανείς αγροτικές κινητοποιήσεις δοκιμάστηκε δεινά η κυβερνητική πολιτική και συνοχή με την προβολή θεμελιακών ζητημάτων για τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξης του πρωτογενούς τομέα.

Μεγάλος πλούτος απόψεων και πρωτοβουλιών, πάνω σε όλα αυτά κατατέθηκαν από τη Λαζαροπούλου και νέους εργαζόμενους για τις αντιστάσεις στις πρωτοφανείς επιθέσεις της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης και της εργοδοσίας. Επίσης από συντρόφισσες και συντρόφους για το κρίσιμο ζήτημα της στέγης και για την καθόλου ουδέτερη αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας. Στον ίδιο καμβά ο γραμματέας και στελέχη της νεολαίας παρέθεσαν τις κινηματικές παρεμβάσεις για τα κρίσιμα ζητήματα της περιόδου που διανύσαμε. Ο Λάμπρου και ο Βασίλης Παπαδόπουλος εξέθεσαν με ενάργεια τη δουλειά στο πεδίο για μια ριζοσπαστική συμπεριληπτική πολιτική απέναντι σε ευάλωτες και ευπαθείς ομάδες. Βεβαίως όλα τα παραπάνω, ως μερικά παραδείγματα, χωρίς καμία αμφιβολία και ένσταση στη συζήτηση που προηγήθηκε, εξυπηρετήθηκαν στη Βουλή και εκτέθηκαν με τον καλύτερο τρόπο δημόσια από τον πρόεδρο και το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος στις μεγάλες Κοινοβουλευτικές μάχες που έγιναν και γίνονται, όχι βεβαίως σε μια «απονομιμοποιημένη Βουλή», ούτε σε ένα συλλήβδην απαξιωμένο πολιτικό σύστημα, όπως προπαγανδίζει ο πολιτικός λαϊκισμός.

Όλα τα παραπάνω είναι προϋποθέσεις αλλά δεν αρκούν για την οικοδόμηση του κόμματος και τη διαμόρφωση ισχυρών ερεισμάτων και εκλογικής επιρροής. Είναι ένας τομέας στον οποίο πρέπει να υπάρξει, κατά τη γνώμη μου, αυστηρή κριτική για ουσιώδεις παραλείψεις, γιατί χωρίς πολιτική οικοδόμηση για ένα συγκροτημένο, αναπτυσσόμενο και ανοιχτό κόμμα της δικής μας Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει καμία αξιοπρεπής αλλά κατά τα άλλα αναγκαία συμμαχία. Δεν μπορεί να γίνει όμως και κανένα βήμα μαζικής κοινωνικής απεύθυνσης για να αλλάξουν συνειδήσεις, να υπάρξει αξιοπιστία και ελπίδα στους πολίτες που σήμερα πλειοψηφικά θέλουν και ζητούν να ηττηθεί και να αλλάξει η πολιτική και το καθεστώς της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αποφάσεις που είχαν ληφθεί για πολιτικές εξορμήσεις, για ανάπτυξη συντεταγμένου πλουραλιστικού διαλόγου στη βάση μιας ατζέντας των αιχμών του δικού μας προγράμματος, για πόρτα-πόρτα επαφή με τον κόσμο, για τη οργανωμένη γείωση και επιρροή στο πεδίο των αξιόλογων επεξεργασιών των Δικτύων έμειναν στα χαρτιά και κατά τη γνώμη μου δεν τιμά όσους αρνούνται και τη δική τους ευθύνη, το επιχείρημα ότι για τις παραπάνω αδυναμίες φταίει η ενασχόληση του κόμματος με τα θέματα των συμμαχιών.

Δυστυχώς παρά τον πλούτο όλων των παραπάνω αντιλήψεων και δράσεων έχει μειωθεί μέχρι εξαφάνισης η διαλεκτική αντίληψη για τη διαμόρφωση της δικής μας στρατηγικής και πολιτικής με επίκεντρο την ύπαρξη και τη διαλεκτική αλληλοσχέτηση ομόκεντρων παράλληλων κύκλων – όχι σταδίων – στην εκπόνηση και προβολή των αιχμών του προγράμματός μας, στην αξιακή ταυτοτική υποστήριξη και ανανέωση του κόμματός μας, στις αντιλήψεις για τις σχέσεις μας με τα κινήματα, αλλά και κυρίως στην αναζήτηση και το εύρος των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών μας.

Η διαλεκτική έχει χαθεί και η ρητορική για ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά μένει μετέωρη όταν καταλήγουμε σε απολυτότητες και περιχαρακώσεις αλλά και όταν επαφιόμαστε στις αναγκαίες κατά τα άλλα κινήσεις στο κεντρικό πολιτικό, το κοινοβουλευτικό επίπεδο, όταν τελικά δηλαδή μένουμε περίκλειστοι στο δικό μας κόσμο, τις δικές μας αλήθειες, δηλαδή όταν προσχωρούμε στον δογματισμό, που ιστορικά έχει διάφορα πρόσημα.

Αυτονόητα πρέπει να έχουμε υπεύθυνη στάση και να εργαστούμε ώστε να ηττηθεί η δεξιά και ακροδεξιά στη χώρα μας. Αυτονόητα πρέπει να πάρουμε ρίσκα και να διαμορφώσουμε με όλους και όσους είναι αυτό δυνατό, πόλο συνεργασίας με διακριτές και υπαρκτές δυνάμεις της πληθυντικής Αριστεράς μέσα και έξω από το Κοινοβούλιο. Αυτονόητα βεβαίως δεν αποκλείουμε και κανέναν που θέλει από τη δική του σκοπιά να συμμετάσχει και να προσφέρει στην αναγκαία αυτή κοινή προσπάθεια.

Αυτονόητα όμως δεν μας αφορά και η επιλογή εγχειρημάτων που εν τη γενέσει τους, όχι μόνο επιλέγουν την Κεντροαριστερά ως βασικό χώρο αναφοράς και τη δήθεν αδιαμεσολάβητη σχέση εν γένει με τους πολίτες, αλλά και κυρίως απαξιώνουν τα στελέχη των άλλων πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς, ως ιδιοτελείς, ως τελειωμένους, ανεπαρκείς, φθαρμένους, ως εγκλωβισμένους σε συλλογικότητες που δεν τους επιτρέπουν να συμμετάσχουν στη γέννηση δήθεν της νέας ελπίδας μέσα από ένα προσωποπαγές κόμμα. Η ρητορική αυτή είναι η αυθεντική ακολουθία της περίφημης και άθλιας διχαστικής πολιτικής που επέρριψε σε δήθεν «βαρίδια» και σε «φατρίες» τις ευθύνες για τις πολιτικές ήττες του κόμματός μας στο παρελθόν και που οδήγησε σε διασπάσεις και στην ανάδειξη ως αρχηγού της τότε Παράταξής μας ενός άσχετου με την Αριστερά νέου πολιτικού, που ισχυρίστηκε «εγώ μόνο μπορώ να κερδίσω τον Μητσοτάκη και μπορώ να το κάνω μόνος μου».

Πράγματι όπως είπε ο γραμματέας της νεολαίας πολλοί και πολλές από εδώ μέσα κρατήσαμε καντηλάκια αναμμένα σε δύσκολους καιρούς. Κρατήσαμε όμως και λαμπάδες, ποιοτικά και ορισμένες φορές και ποσοτικά. Ένα πράγμα όμως δεν κρατήσαμε, τα θυμιατά και τις αγιαστούρες με οποιοδήποτε κόστος συλλογικό αλλά και ατομικό».