Η ελληνική κοινωνία δεν ζητά σήµερα απλώς µια αντιπολίτευση που να φωνάζει λιγότερο ή να διαχειρίζεται καλύτερα τις εντυπώσεις. Ζητά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: µια αξιόπιστη, προοδευτική και κυβερνώσα εναλλακτική. Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει πραγµατικά να επιστρέψει στον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε ιστορικά, οφείλει να πάψει να κινείται αµυντικά και να προχωρήσει σε καθαρές, θαρραλέες πολιτικές επιλογές.

Το πρώτο µεγάλο στοίχηµα είναι η καθαρή ταυτότητα. Η κοινωνία θέλει να ξέρει τι σηµαίνει, στην πράξη, µια σύγχρονη προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. Με συγκεκριµένες δεσµεύσεις, όχι γενικές διακηρύξεις. Με επίκεντρο την εργασία και τους µισθούς, ένα κοινωνικό κράτος που λειτουργεί, θεσµούς που σέβονται τον πολίτη και ένα παραγωγικό µοντέλο που δίνει προοπτική στη νέα γενιά, στις γυναίκες και στη µεσαία τάξη.

Το δεύτερο ζητούµενο είναι η αντιπολίτευση µε σχέδιο. Η καταγγελία, όσο δικαιολογηµένη κι αν είναι, δεν αρκεί από µόνη της. Οι πολίτες δεν ρωτούν πια ποιος φταίει· ρωτούν ποιος µπορεί να κάνει τα πράγµατα αλλιώς και καλύτερα. Χρειάζονται προτάσεις εφαρµόσιµες, κοστολογηµένες, που να απαντούν στο απλό ερώτηµα: αν αύριο κυβερνούσαµε, τι θα αλλάζαµε άµεσα και πώς; Εκεί κρίνεται η σοβαρότητα και η αξιοπιστία κάθε πολιτικής δύναµης.

Για µένα, αυτό το «αύριο» δεν είναι αφηρηµένο. Αν το ΠΑΣΟΚ αναλάµβανε τη διακυβέρνηση, ένα από τα πρώτα πράγµατα που θα άλλαζε θα ήταν η κατάργηση του 13ώρου και ο σαφής τρόπος µε τον οποίο προστατεύεται ο εργαζόµενος στην πράξη και όχι στα λόγια. Με πραγµατικούς και συστηµατικούς ελέγχους στην αγορά εργασίας, µε ενίσχυση των συλλογικών συµβάσεων, µε µισθούς που δεν εξαντλούνται στα µισά του µήνα. Οχι ως σύνθηµα, αλλά ως καθαρή πολιτική προτεραιότητα από την πρώτη µέρα. Γιατί η αξιοπρέπεια στην εργασία δεν είναι ιδεολογική πολυτέλεια, είναι καθηµερινή ανάγκη για εκατοµµύρια ανθρώπους.

Το τρίτο στοιχείο είναι τα πρόσωπα. Πρόσωπα που µιλούν καθαρά, χωρίς ξύλινη γλώσσα, που εκπέµπουν την αξιακή αναγέννηση που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστηµα. Που εξηγούν, δεν κρύβονται, δεν φοβούνται τη σύγκρουση όταν αυτή είναι αναγκαία. Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται µια οµάδα στελεχών που λειτουργούν ως προωθητική δύναµη: ανάµεσα στην εµπειρία και την ανανέωση, ανάµεσα στην πολιτική και την κοινωνία, που συχνά νιώθει ότι δεν ακούγεται. Τέλος, απαιτείται πολιτικό θάρρος. Θάρρος να ειπωθούν αλήθειες που δεν είναι πάντα ευχάριστες. Θάρρος να αµφισβητηθούν βεβαιότητες, να σπάσουν στερεότυπα, να επιλεγεί η ασφάλεια της πρότασης, αντί για τη βολική σιωπή. Το ΠΑΣΟΚ µπορεί να ξαναγίνει πρωταγωνιστής. Οχι κοιτώντας πίσω, αλλά µπροστά. Και αυτό είναι ένα στοίχηµα που δεν µπορεί να περιµένει.

*Ο Παύλος Χρηστίδης είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΠΑΣΟΚ, βουλευτής Νότιου Τοµέα

Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά