Η απόσταση του δεκαήμερου από τον εορτασμό της ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ στην Καλαμάτα, νομίζω πως είναι κατάλληλος καιρός για αντικειμενική κριτική και αξιολόγηση όλων όσων συνέβησαν στο μικροπολιτικό κυρίως επίπεδο, καθώς και στον αντίκτυπο που αυτά είχαν.

Αρχικά, να συμφωνήσουμε για το αυτονόητο, δηλαδή πως ο εορτασμός είναι αποκλειστικά θρησκευτικός και πως στην ιερή εικόνα της Υπαπαντής χιλιάδες προσκυνητές κάθε χρόνο ακουμπούν ελπίδες, ευχαριστίες, προσδοκίες και βάσανα. Αυτό γινόταν, γίνεται και θα γίνεται πάντοτε. Ας υπάρξει τουλάχιστον σεβασμός ως προς αυτό!

Επομένως, κάθε προσπάθεια μικροπολιτικήςεκμετάλλευσης και πολιτικού επηρεασμού δενσυνάδει με το περιεχόμενο  και την ουσία του εορτασμού. Η ιδιοτελής πολιτικά εκμετάλλευση σχεδιάστηκε και επιχειρήθηκε στο φετινό εορτασμό από τον πρώην πρωθυπουργό (11 χρόνια πριν) κ. Σαμαρά, με ανεπιτυχή όμωςαποτελέσματα, όπως αποδείχθηκε από την παγερή αντίδραση  του κόσμου και τις δυσκολίες οργάνωσης των όποιων εκδηλώσεων.

Η επίκληση από τον ίδιο, σε δηλώσεις και συνεντεύξεις, του πατριωτισμού και της δήθεν ενότητας, η έκφραση εσωκομματικού φανατισμού ή και μίσους, οι αναφορές σε«χάος», σε προγραφές και διαγραφές, καθώς καιστη «λαϊκή ψυχή», μόνο ως απαίτηση συγκυβέρνησης ή εκπλήρωσης υποσχέσεων(;)για συγκυβέρνηση μπορεί να εξηγηθούν.

Και είναι σε όλους μας γνωστό πως η εκμετάλλευση της έννοιας του πατριωτισμού, ο υπερπατριωτισμός, αποτελεί τη χειρότερη μορφή λαϊκισμού, που χρησιμοποιείται για την υποστήριξη της πολιτικής ιδιοτέλειας “Ελλαδέμπορων’’ και δημαγωγών, με αρνητικά πάντοτε παρεπόμενα για το λαό μας. Ο ψευδοπατριωτισμός συνδέεται με τη μισαλλοδοξία, τη διαίρεση, τον φανατισμό, την πατριδοκαπηλία και την κενολόγο ρητορεία, με  στόχο  την  παράσυρση και την πολιτική εκμετάλλευση αγνών και ανυποψίαστων πατριωτών.

Η αναφορά  στη  «λαϊκή ψυχή» είναι προφανώς υποκριτική, όταν ο απλός άνθρωπος έχει τόσο ταλαιπωρηθεί και ταλαιπωρείται από την οικονομική κατάρρευση της χώρας, τα μνημόνια, το πάγωμα μισθών και συντάξεων, τη μετανάστευση  και τα υπέρογκα χρέη, που επωμίζονται οι τωρινές και οι επόμενες γενιές. ‘Ολοι θυμόμαστε τις αναφορές για τη δήθεν«θωρακισμένη οικονομία» και τα «Ζάππεια», τη συνευθυνότητα, δηλαδή, για την οικονομική κατάρρευση της χώρας μας και τις συνέπειες των τριών μνημονίων. Τελικά, η γνώση και η κατανόηση της «λαϊκής ψυχής» μπορεί να υπάρξει μόνο σε πολιτικούς, που βίωσαν και βιώνουν τη βιοπάλη, που γνωρίζουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες της καθημερινότητας και που αποδεικνύουν με πράξεις το ενδιαφέρον για την αντιμετώπισή τους.

Όσον αφορά τώρα στην ανακήρυξη του πρώην πρωθυπουργού (16 χρόνια πριν) κ. Καραμανλή σε Επίτιμο Δημότη, η έλλειψη τεκμηριωμένης αιτιολόγησης,  ο τόπος και η προχειρότητα της απονομής και κυρίως η κατά πλειοψηφία απόφαση στο Δήμο, αποδεικνύουν προσχηματικότητα, υποκρισία και απουσία κουλτούρας συνεννόησης. Η αλήθεια είναι- και τη γνωρίζω άριστα ως πρώην Δήμαρχος-- πως στη  διαδρομή της μετασεισμικής Καλαμάτας, εδώ και 40 χρόνια, το σύνολο των μεγάλων έργων πραγματοποιήθηκαν σταδιακά από πολλές κυβερνήσεις, πρωθυπουργούς και δημοτικές αρχές, με εθνικούς ή ευρωπαϊκούς πόρους. Ας αφήσουμε την ιστορία, λοιπόν, να αξιολογήσει και να κρίνει.

Ολοκληρώνοντας, οι πολίτες κατανοούν περισσότερα από όσα νομίζουν οι επαγγελματίες της πολιτικής των εντάσεων  και του ψευδοπατριωτισμού, στέλνοντας τον ανάλογο πολιτικό λογαριασμό. Οι εμπειρίες της οικονομικής κατάρρευσης  και των μνημονίων, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και η διεθνής ανασφάλεια σήμερα, η σοβαρή πιθανότητααναζήτησης συνεργασιών και συγκυβέρνησης αύριο, επιβάλλουν συμπεριφορές περίσκεψης και ενότητας, μακριά από λαϊκισμούς και συνθηματολογίες. Τέλος, η πολιτική εμπειρία καταξιώνεται από τη μη επανάληψη λαθών και από συμπεριφορές που προτάσσουν και προάγουν το εθνικό και λαϊκό συμφέρον.