Μα σχολή σκέψης λέει πως στην µπαχαλοποίηση της πολιτικής ζωής πρέπει να παραµένουµε ήσυχοι. Να µη δίνουµε χώρο στην ένταση και, σε λογική µοναστηριακής υποµονής, να ανεχόµαστε τις ύβρεις, τη λεκτική κακοποίηση, την καθηµερινή παρακµή και τον κατήφορο. Ας ονοµατίσουµε αυτή την πολιτική ως «στρατηγική Μαχάτµα Γκάντι». Σε χτυπάνε; Γύρνα και το άλλο µάγουλο. 

Αυτή η στρατηγική έχει ακολουθηθεί στο παρελθόν. Εβριζαν οι αγανακτισµένοι; Η τότε πολιτική ηγεσία, φοβούµενη τις άνω και κάτω πλατείες, έµενε αµήχανη και µιλούσε για καταλλαγή. Εκαιγαν οι µπαχαλάκηδες την πρωτεύουσα; «Κάτω τα χέρια», η εντολή στην Αστυνοµία. Αποτέλεσµα; Ο ξυλοδαρµός βουλευτών στους δρόµους της Αθήνας, η ανάδυση των άκρων και η είσοδός τους στη Βουλή, η απαξίωση της περιουσίας χιλιάδων πολιτών. Ακολούθησαν κι άλλα, πιο ακραία. Τότε υπήρξε ένα απότοµο ξύπνηµα και η στρατηγική άλλαξε. Η κοινοβουλευτική, αστική ∆ηµοκρατία αντέδρασε συντεταγµένα κι όχι µε φόβο. Ηταν η ώρα της δράσης ή ενός άλλου δόγµατος. Σκότωσες; Βανδάλισες; Κατέλυσες κάθε έννοια ∆ικαίου; Πας στη ∆ικαιοσύνη. Αυτή η συνταγή λειτούργησε.

Εδώ και τρία χρόνια, µε το φαινόµενο πολιτικών που ενεργούν ως χούλιγκανς και δείχνουν να λειτουργούν ως εκφραστές του τυφλού µίσους, που περισσότερο µοιάζουν µε σοσιαλµιντιακούς haters, ρουβικωνοποιώντας µε δήθεν ακτιβισµούς την καθηµερινότητα της Βουλής, έχει επιλεγεί ξανά ο πρώτος δρόµος. Αυτός της ανοχής. Σε βρίζουν; Σε λένε δολοφόνο; Τιποτένιο; Γυµνοσάλιαγκα; Σε βιντεοσκοπούν, κατά παράβαση όλων των κανονισµών και νόµων, και σε διαποµπεύουν; Οφείλεις να στέκεσαι παγοκολώνα. Οι βουλευτές υποβαλλόµαστε καθηµερινά σε γυµνάσια υποµονής. Η παρέµβαση του προέδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαµάνη, για προσδιορισµό του χρόνου οµιλίας των βουλευτών ήταν ευεργετική και περιόρισε σε έναν πρώτο βαθµό τις υπερβολές. Εδειξε έναν σωστό δρόµο.

Οµως, βρισκόµαστε πλέον στην επόµενη φάση. Οι προκλήσεις συνεχίζονται και είναι θέµα χρόνου να δούµε ακόµα και χειροδικίες εντός Ολοµέλειας εκ µέρους των ακραίων. Ο δρόµος της ανοχής, λοιπόν, εκτιµώ πως οδηγεί σε αδιέξοδα και σε έκπτωση της δηµοκρατικής λειτουργίας. Η απαξίωση που βιώνει πρωτίστως η εγχώρια πολιτική ζωή και κατ’ επέκταση το ελληνικό Κοινοβούλιο, η εικόνα φαιδρότητας που εκπέµπεται πλέον δεν µπορούν να συνεχιστούν.

Η ∆ηµοκρατία µας δεν µπορεί να υποβάλλεται διαρκώς σε αυτά τα αδιανόητα stress tests. Εξάλλου, ένα πολιτικό σύστηµα που φοβάται να κοιτάξει στα µάτια τους πολιτικούς κοινωνούς του κατήφορου και δεν λαµβάνει µέτρα, που δεν επιβάλλει ποινές και αφήνει να εξελίσσεται ένα ροντέο προσβολών και λεκτικής βίας δίνει µια αίσθηση υποχωρητικότητας και αφήνει χώρο στα άκρα. Οταν, όµως, αυτόν τον χώρο κάποιοι τον καταλάβουν και τον εξελίξουν σε πολιτική δύναµη, τότε θα είναι αργά. Αυτό που σήµερα ένα µέρος της κοινωνίας ενδεχοµένως και να το αποδέχεται ως «χαβαλέ» µπορεί στο όχι και τόσο µακρινό µέλλον να οδηγήσει σε επικίνδυνα µονοπάτια.

Και όσοι µε ευκολία επικρίνουν βουλευτές που επιλέγουµε να αντιδρούµε στις προσβολές και τη χυδαιότητα, να µη σιωπούµε και να µη δεχόµαστε τη λογική «συγκάτοικοι είµαστε όλοι στην τρέλα», όσοι εξισώνουν τους θύτες µε τα θύµατα καλό είναι να θυµηθούν πού οδήγησε η υπερβολική ανοχή στο µπάχαλο το 2008 και το «άσ’ το, θα περάσει»

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"