Αλεξάνδρα Σδούκου στα Παραπολιτικά: Όταν μιλάς για πολιτική, πρέπει να συνδυάζεις το πάθος, το όραμα και τα στοιχεία (Bίντεο)

«Γρήγορη, πρακτική, χωρίς περιττά». Έτσι συνοψίζει τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν η Αλεξάνδρα Σδούκου, εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας στη συνέντευξή της για τα «Παραπολιτικά». Και μάλιστα, όπως διευκρινίζει, υπαγόρευσαν και το στυλ της κόμμωσής της αλλά και τη γενικότερη φιλοσοφία της. Κι αν προβάλλει την εικόνα της άτρωτης, το αποδίδει στην αφοσίωση, κάτι που έχει χαράξει και τη διαδρομή της στην πολιτική. Δεν διστάζει να μας εξομολογηθεί, ωστόσο, ότι είναι ευσυγκίνητη και να μοιραστεί ευάλωτες στιγμές της.

Αλεξάνδρα Σδούκου: Αναλυτικά η συνέντευξή της 

Ακούγεται ότι θα είστε υποψήφια στα Γρεβενά στις επόμενες εκλογές;

Αυτές είναι αποφάσεις που παίρνει ο πρόεδρος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εγώ αυτό που έχω να σου πω είναι ότι με τα Γρεβενά έχω σχέση ζωής και «έρωτα». Εχω επιστρέψει πολλές φορές εκεί -είναι το καταφύγιό μου- για να βρω την ισορροπία μου, να καθαρίσει το μυαλό μου και να σκεφτώ και να πάρω αποφάσεις ή ακόμα και για το πιο απλό: για να αλλάξει η διάθεσή μου. Ταυτόχρονα, βλέπω τα προβλήματα, αλλά και τις δυνατότητες της περιοχής. Ομως, η σχέση μου με τα Γρεβενά υπερβαίνει αξιώματα, εκλογές και οτιδήποτε τέτοιο. Οπότε, όπου κι αν βρίσκομαι, ό,τι κι αν κάνω, θα προσπαθώ να βοηθώ.

Πώς αποφασίσατε να υιοθετήσετε το αγορέ look;

Πάντα ήμουν λίγο αγοροκόριτσο. Οπότε, κάποια στιγμή η εικόνα μου ταίριαξε με αυτό που είμαι: γρήγορη, πρακτική, χωρίς περιττά. Ασε που ο χρόνος μου ήταν για άλλα, όχι για καθρέφτες. Το κοντό μαλλί τελικά δεν είναι μόνο ευκολία, είναι και μια μικρή δήλωση ελευθερίας.

Εχετε τρία παιδιά. Θυμάστε μια εγκυμοσύνη στην οποία να σας συνέβη κάτι ευτράπελο;

Ναι, στην τελευταία μου εγκυμοσύνη ξύπνησα κανονικά για να πάω στο γραφείο -είχα ραντεβού στη Νέα Δημοκρατία στο Μοσχάτο- με κάτι μικρούς πόνους που δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν… οι κανονικοί. Στον δρόμο λέω «ας περάσω μια στάση από το Αρεταίειο να με δει ο γιατρός» - πάρκαρα κιόλας πρόχειρα, με την εντύπωση ότι θα φύγω σε λίγο. Τελικά, ο γιατρός μού είπε «μένεις, γεννάς». Αποφάσισα να το αφήσω να κυλήσει ως έκπληξη, να μην αναστατώσω το σπίτι, οπότε γέννησα μέσα σε μία ώρα και μετά πήρα την οικογένεια τηλέφωνο. Πήρα μόνο τους κυρίους να ακυρώσω τα ραντεβού μου...

Πώς ήταν τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα;

Ηταν ένα δεύτερο, αλλά εντελώς διαφορετικό ξεκίνημα. Εγώ μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη και βρέθηκα φοιτήτρια στη Νομική Κομοτηνής. Ως φοιτητές όλοι ξέρουμε πως οι παρέες δημιουργούνται πολύ εύκολα, όμως, όταν, έπειτα από λίγα χρόνια που δούλευα στη Θεσσαλονίκη, πήρα την απόφαση να έρθω, 24 ετών, στην Αθήνα για να με δοκιμάσω επαγγελματικά, το ξεκίνημα ήταν τελείως διαφορετικό. Λίγες παρέες από το πανεπιστήμιο, ενώ ταυτόχρονα ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι αξίζω στη δουλειά μου. Άλλωστε, η ζωή δεν σε περιμένει. Πρέπει να την κερδίσεις μόνη σου. Και ταυτόχρονα σε μια μεγάλη πόλη, που δεν ήξερα. Τη μάθαινα περπατώντας, κοιτάζοντας τον χάρτη (δεν υπήρχε και GPS τότε). Οπότε είχε δυσκολίες, είχε ατελείωτες ώρες δουλειάς, είχε και κάποιους μοναχικούς κυριακάτικους καφέδες παρέα με μια εφημερίδα. Νιώθω, όμως, ευγνώμων για κάθε στιγμή. Με οδήγησε σε φίλους ζωής, στον Γιώργο και στην οικογένειά μας.

Λατρεύετε τις πεζοπορίες και την ορειβασία. Πώς φτάσατε στον Ολυμπο;

Ναι, έτσι είναι. Λατρεύω και την πεζοπορία και την ορειβασία. Η αλήθεια είναι πως αυτό ξεκίνησε από μικρή ηλικία και ευθύνεται ο μπαμπάς μου, ως γυμναστής. Τα Γρεβενά έχουν υπέροχη φύση και την ανακαλύπταμε μαζί. Βάζαμε κάθε φορά έναν μικρό στόχο, να πάμε λίγο πιο μακριά, να δοκιμάσουμε μια λίγο πιο δύσκολη διαδρομή. Είπα να δοκιμάσω την πρόκληση του Ολύμπου, που οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν ζόρικη. Στο βουνό ή ανεβαίνεις ή γυρνάς πίσω. Αξίζει αυτή η εμπειρία και μόνο για να δεις το χάραμα στην κορυφή του Μύτικα. Γεμίζεις… ενέργεια!


Με τον σύζυγό σας πότε συναντιέστε;

Καλή ερώτηση. Στις 7.30 το πρωί, την ώρα που εγώ φεύγω με τη μηχανή για δουλειά και ο Γιώργος πηγαίνει τα παιδιά στη στάση για το σχολείο. Και αργά τη νύχτα, όταν γυρίζω από τηλεοπτικό πάνελ και από την έκφραση του προσώπου μου καταλαβαίνει αν είμαι για κουβέντα ή όχι.


Τι ομάδα είστε; Και ποιος είναι ο αγαπημένος σας παίκτης;

Εγώ μεγάλωσα «με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τα άλλα παιδιά»… οπότε Αρης! Ηταν και ο πατέρας μου κάποτε γυμναστής στην ομάδα του Αρη, οπότε αγαπώ τα γήπεδα από μικρή, και κάνω «σκαστές» από το πρόγραμμά μου για να πάω να παρακολουθήσω και μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Τώρα από παίκτες, αυτός που ξεχωρίζω είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Εχει τέτοια ιστορία αυτό το παιδί... Ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, έχει αγγίξει τα άστρα και παραμένει ταπεινός. Πώς να μην τον αγαπήσεις; Εχουμε και εμείς Αντετοκούνμπο στον Αρη, τον αδερφό του, Κώστα.

Δίνετε την εντύπωση ότι είστε πολύ σκληρή και άτρωτη. Είναι άμυνα; Ποτέ κλάψατε τελευταία φορά;

Δεν ξέρω αν δίνω τέτοια εικόνα - δεν το επιδιώκω, για να είμαι ειλικρινής. Απλώς, για μένα, όταν μιλάς για πολιτική, πρέπει να συνδυάζεις το πάθος, το όραμα και τα στοιχεία. Οπότε μάλλον δεν είναι άμυνα. Περισσότερο θα το έλεγα αφοσίωση, αλλά και πίστη ότι αυτό που υποστηρίζω θα βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων. Γι’ αυτό, άλλωστε, είμαστε στην πολιτική. Είμαι αρκετά ευσυγκίνητη. Μπορώ να πω ότι κλαίω και δακρύζω συχνά από μικρές αφορμές. Σίγουρα από τα παιδιά μου. Τελευταία φορά ήταν προχθές στο πάρκινγκ του ΟΑΚΑ, έπειτα από ένα παιχνίδι μπάσκετ. Την ώρα που μπήκα στο αμάξι μου παρατηρούσα δίπλα μου μια μητέρα που είχε φέρει μόνη της τον γιο της στο γήπεδο. Σήκωσε το παιδί της αγκαλιά από το αναπηρικό αμαξίδιο να το βάλει στο αυτοκίνητο, το χάιδεψε και το φίλησε… Με συγκίνησε πολύ.





Δημοσιεύτηκε στα "Παραπολιτικά"