Τσίπρας από Λαμία: Στις επόμενες εκλογές, ας είναι όλοι βέβαιοι ότι θα έχουν αντίπαλο (Εικόνες & Βίντεο)

Σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη άσκησε ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την ομιλία του στη Λαμία με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη», κάνοντας λόγο για πολιτική «υποταγής» τόσο σε διεθνείς όσο και σε εγχώριες δυνάμεις ισχύος. Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ακολουθεί δύο παράλληλες κατευθύνσεις: «υποταγή στους ισχυρούς του διεθνούς συστήματος» και «υποταγή στις εγχώριες οικονομικές ελίτ», μιλώντας για διαπλοκή με μεγάλα συμφέροντα και για πολιτικές που εντείνουν τις κοινωνικές ανισότητες.

Ο Αλέξης Τσίπρας άσκησε επίσης κριτική στο σύνολο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, σημειώνοντας ότι δεν έχει καταφέρει να διαμορφώσει μια πειστική και ενιαία προοδευτική πρόταση, γεγονός που, όπως είπε, ενισχύει την απογοήτευση των πολιτών και την αποχή. Ακόμη, κάλεσε σε μια «μεγάλη ανασύνθεση» της προοδευτικής παράταξης, τονίζοντας ότι στις επόμενες εκλογές η Νέα Δημοκρατία θα βρεθεί απέναντι σε «μια ισχυρή και ανασυγκροτημένη Αριστερά», ικανή –όπως υποστήριξε– να ενώσει, να εμπνεύσει και να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση της χώρας.



Αναφερόμενος στην οικονομία, επικαλέστηκε στοιχεία της Eurostat, σύμφωνα με τα οποία το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας υποχώρησε από το 70% του ευρωπαϊκού μέσου όρου το 2024 στο 68% το 2025, σημειώνοντας ότι η χώρα «μένει πίσω» σε σχέση με άλλες βαλκανικές οικονομίες. Παράλληλα, παρουσίασε σειρά δεικτών στους οποίους –όπως υποστήριξε– η Ελλάδα κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ, όπως η αγοραστική δύναμη, η φτώχεια και η ελευθερία του Τύπου. Ο κ. Τσίπρας εξαπέλυσε αιχμές για ζητήματα διαφθοράς, κάνοντας λόγο για «κυβέρνηση βουτηγμένη στη διαφθορά» και επανέφερε την υπόθεση των υποκλοπών, καταγγέλλοντας λειτουργία «παρακρατικού μηχανισμού». Παράλληλα, άφησε αιχμές για χειρισμούς της κυβέρνησης σε υποθέσεις δικαιοσύνης και δημόσιας διαχείρισης, μιλώντας για «συγκάλυψη» και για «εκβιασμούς» που –όπως είπε– οδηγούν σε θεσμικές εκτροπές.



Παράλληλα, ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην οικονομική πολιτική, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ευνοεί «ολιγαρχικά συμφέροντα», επικαλούμενος στοιχεία για απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων ευρώ και περιορισμένο ανταγωνισμό σε δημόσιους διαγωνισμούς. Στο πλαίσιο των προτάσεων του, παρουσίασε άξονες μιας εναλλακτικής πολιτικής, δίνοντας έμφαση στη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης, τη στήριξη των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, καθώς και σε μέτρα όπως φθηνότερες μετακινήσεις, περιορισμό του κόστους στέγασης και μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος.

Αναλυτικά η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα

Σας ευχαριστώ θερμά για την υποδοχή σας.

Και ιδιαίτερα ευχαριστώ τους ομιλητές στο πάνελ της παρουσίασης :

Τον Δημήτρη Λιάκο,

την Εύα Ρέντζου,

τον Θανάση Λουκόπουλο

και τον Μίλτο Χατζηγιαννάκη.

Και φυσικά τον παρουσιαστή μας, τον Σωτήρη Μπολάκη.

Ξέρετε είναι πάντα χαρά μου να βρίσκομαι στη Λαμία.

Χαρά, αλλά και συγκίνηση.

Κάθε φορά, αυτή η πόλη φέρνει στο μυαλό μου τις μεγάλες στιγμές της αντίστασης του λαού μας.

Γιατί εδώ αναπνέει η ιστορία της πατρίδας.

¨Όχι η ιστορία του 81, αλλά σίγουρα η ιστορία του 21.

Το Ζητούνι, οι μάχες, οι αγώνες, οι θυσίες της ελληνικής επανάστασης.

Ο Θανάσης Διάκος και οι καπεταναίοι της εθνεγερσίας.

Αλλά και πιο κοντά στις μέρες μας, οι άλλοι καπεταναίοι.

Το έπος της εθνικής αντίστασης, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, ο Άρης και η ιστορική ομιλία του στη πλατεία της Λαμίας.

Μια ομιλία που ακόμη και σήμερα αν τη διαβάσεις σου δίνει μια απάντηση στο ερώτημα ποιος είναι αυτός ο νέος πατριωτισμός στον οποίο αναφέρεται συχνά η Ιθάκη.

Ίσως τελικά δεν είναι και τόσο νέος, αλλά είναι σίγουρα διαφορετικός από αυτόν που μας πλασάρουν ως κυρίαρχο και μοναδικό.

Τον δήθεν πατριωτισμό που δε σε μαθαίνει να αγαπάς την πατρίδα σου, αλλά να μισείς τις άλλες πατρίδες και τους άλλους λαούς.

Ενώ ο αληθινός πατριωτισμός, αφορά την αγάπη για τον τόπο μας, αλλά σημαίνει ταυτόχρονα και έγνοια για μια πατρίδα δικαιοσύνης και προκοπής.

«Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σε όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας, που δε μπορούν να κινηθούν αλλά παραμένουν εδώ στη χώρα μας», έλεγε ο Άρης στην περίφημη ομιλία του στη Λαμία.

Και αναρωτιόταν: «Ποιοι είναι λοιπόν οι πατριώτες; Αυτοί που τρέχουν όπου βρούνε κέρδη, ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα διακρίνει τον πατριωτισμό από την πατριδοκαπηλία.

Και ξεκαθαρίζει και τη σημασία ενός νέου πατριωτισμού, που είναι κοινωνικός, είναι οικονομικός, και πάνω από όλα είναι ηθικός.

Και είναι και επίκαιρος θα έλεγα.

Γιατί σήμερα ζούμε στην εποχή των τρομακτικών ανισοτήτων στον κόσμο αλλά και στην πατρίδα μας.

Μια χούφτα επιχειρηματικά και ολιγαρχικά συμφέροντα συσσωρεύουν αμύθητα υπερκέρδη, ενώ η μεσαία τάξη μπαίνει με φόβο στο Σούπερ Μάρκετ.

Και η εργατική τάξη δε βγάζει το μήνα, ενώ οι περισσότεροι εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε δεύτερες δουλειές.

Και πολλές οικογένειες στερούνται ακόμη και βασικά αγαθά.

Τα είδη πρώτης ανάγκης και διατροφής, την αξιοπρεπή στέγη, τη θέρμανση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη στοιχειώδη ψυχαγωγία.

Είναι λοιπόν πατριώτες όλοι αυτοί που βγάζουν τα δισεκατομμύρια ενώ η κοινωνία ασφυκτιά ;

Είναι πατριωτισμός να βγάζεις τα λεφτά σου έξω από τη χώρα και όταν καλείσαι να πληρώσεις φόρους να απειλείς ότι θα πάρεις τις επιχειρήσεις σου εκτός ;

Όχι, δεν είναι.

Όσο και να χειροκροτείς στις παρελάσεις κρατώντας τα γαλανόλευκα σημαιάκια, πατριώτης δε γίνεσαι αν δε νοιάζεσαι τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.

Άλλωστε η ίδια η ιστορία μας, μας θυμίζει ότι αυτοί που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης απέναντι στον καταχτητή, ήταν όσοι είχαν μόνο τις πεζούλες τους.

Και ξέρετε, αυτή η ιστορία, η ιστορία της πατρίδας μας είναι κίνητρο, έμπνευση, μάθημα για το χθες, αλλά και οδηγός για το σήμερα: Για το πως θα σταθούμε όρθιοι στις νέες δυσκολίες.

Και ταυτόχρονα είναι πηγή αισιοδοξίας.

Αν αυτός ο λαός τα κατάφερε σε δύσκολες συνθήκες κατοχής και διωγμών.

Θα τα καταφέρουμε και σήμερα, όσο κι αν όλα φαίνονται γκρίζα.

Όσα εμπόδια κι αν υπάρχουν στο δρόμο της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.

Και σ’ αυτή τη δύσκολη πορεία του λαού μας προς ένα καλύτερο αύριο,

τη δύσκολη μάχη για μια ζωή αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης,

είναι αφιερωμένη η Ιθάκη.

Ως μια συμβολή στη γνώση για το πρόσφατο χτες.

Αλλά και ως ένα όπλο για την κατάκτηση του αύριο.

Για να μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι και δυνατοί στα νέα μας ταξίδια.

Που από ότι φαίνεται θα είναι πάλι κόντρα στον καιρό.

Σε έναν κόσμο ανασφάλειας και πολέμων.

Όπου το δίκαιο έχει εκπέσει σε δίκαιο του ισχυρού.

Η ανθρώπινη ζωή σε στατιστική του θανάτου.

Και μια τεκτονική μετακίνηση στις γεωπολιτικές πλάκες, μια βίαιη και αιματηρή ανακατανομή παγκόσμιας εξουσίας, βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη.

Στο Ιράν, όπου ΗΠΑ και Ισραήλ άρχισαν ένα πολύνεκρο πόλεμο, σχεδόν χωρίς προσχήματα. Και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Στη Γάζα, όπου συνεχίζεται η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από τον Νετανιάχου. Με «παράπλευρη απώλεια» τον Λίβανο.

Και στην Ουκρανία, όπου η ρωσική εισβολή συνδυάζεται με την πολεμική και ανιστόρητη εμπλοκή της Δύσης.

Και πολύ φοβάμαι ότι τις ανθρωπιστικές και οικονομικές επιπτώσεις αυτών των πολέμων, δεν τις είδαμε ακόμη να κορυφώνονται.

Στα καύσιμα, την ενέργεια, το βιοτικό επίπεδο, αλλά και την ασφάλεια του λαού μας.

Φίλες και φίλοι

Μέσα σ’ αυτή την επικίνδυνη διεθνή κατάσταση η Ελλάδα έχει την ατυχία να έχει στο τιμόνι της μια κυβέρνηση που την καθοδηγούν δύο κατευθύνσεις υποταγής.

Η μία είναι η υποταγή, στους ισχυρούς στο διεθνή χώρο, όσο κι αν αυτοί παραβιάζουν κάθε κανόνα δικαίου και ανθρωπισμού. Με χαρακτηριστικές τις ταπεινωτικές για την εθνική μας αξιοπρέπεια υποκλίσεις του πρωθυπουργού στον Τραμπ.

Η άλλη είναι η υποταγή στους ισχυρούς στο εσωτερικό.

Στις οικονομικές ελίτ που κυριαρχούν στη χώρα.

Στα μεγάλα συμφέροντα που διαπλέκονται με το κράτος.

Και στα κυκλώματα που κερδοσκοπούν σε βάρος της πλειοψηφίας, αξιοποιώντας ακόμα και τον πόλεμο ως ευκαιρία εύκολου πλουτισμού.

Ποια ασφάλεια στις συνθήκες αυτές μας παρέχει η σημερινή κυβέρνηση ;

Ποια εθνική και κοινωνική συνοχή, απαραίτητη για να σταθεί η χώρα όρθια στις θύελλες που άλλοι προκαλούν;

Ποια εθνική ευθύνη και αφοσίωση στην πατρίδα και το λαό της;

Από την άλλη όμως, να μην είμαστε μίζεροι.

Η Ελλάδα του κυρίου Μητσοτάκη, διαπρέπει.

Τράπεζες, μεγάλοι όμιλοι, εταιρίες ενέργειας και καυσίμων, διμοιρίες και μεραρχίες «κολλητών» τα πάνε μια χαρά.

Οργιάζουν οι απευθείας αναθέσεις, που στην πλειονότητά τους είναι σκοτεινές υποθέσεις.

Και η άλλη Ελλάδα;

Η δική μας Ελλάδα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας που υφίσταται τις επιπτώσεις της υποταγής σε συμφέροντα και κυκλώματα;

Να μια πολύ ενδεικτική εικόνα γι’ αυτή την Ελλάδα, με βάση τα στοιχεία της Eurostat και των πιο επίσημων ευρωπαϊκών οργανισμών.

Η κατάταξή μας ανάμεσα στις 27 χώρες της ΕΕ.

Ακούστε:

Αγοραστική δύναμη, προτελευταίοι.

Υποκειμενική φτώχεια, τελευταίοι

Ελευθερία του Τύπου, τελευταίοι

Καταναλωτική εμπιστοσύνη, τελευταίοι

Ισότητα των φύλων, τελευταίοι

Κόστος στέγασης, τελευταίοι

Προσχολική εκπαίδευση, τελευταίοι

Καθαρή επενδυτική θέση, τελευταίοι

Φιλελεύθερη δημοκρατία, 24οι στους 27.

Εντάξει εκεί δεν καταφέραμε ακόμη να ξεπεράσουμε τον Όρμπαν.

Προσθέστε ότι ο μέσος ετήσιος μισθός είναι στη χώρα μας στην προτελευταία θέση της Ευρώπης, και στο μισό από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Προσθέστε επίσης και τα στοιχεία που πρόσφατα δημοσίευσε η Eurostat, σύμφωνα με τα οποία το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) ανά κάτοικο, μειώθηκε για την Ελλάδα από το 70% του ευρωπαϊκού μέσου όρου το 2024 στο 68% το 2025. Κι αυτό πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στο Ιράν.

Κι έτσι η Ελλάδα μοιράζεται την τελευταία θέση με τη Βουλγαρία, της οποίας το ΑΕΠ ανά κάτοικο όμως ανέβηκε από το 66% το 2024 στο 68% το 2025.

Οι άλλοι Βαλκάνιοι ανεβαίνουν και εμείς πέφτουμε.

Αυτή είναι η εικόνα της πραγματικότητας που διαψεύδει τις χιλιάδες λέξεις της κυβερνητικής προπαγάνδας και δείχνει την πραγματική διάσταση της πολυδιαφημισμένης πρόσφατης αύξησης του βασικού μισθού.

Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτά τα συντριπτικά στοιχεία;

Μια κυβέρνηση ανίκανη να αντιληφθεί τις ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας.

Που υποτάσσει τα πάντα στην εξυπηρέτηση μιας κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας και του κομματικού της στρατού.

Μια κυβέρνηση καταστροφική για την κοινωνία, επικίνδυνη για την ασφάλεια του πολίτη, αλλά και της χώρας.

Βουτηγμένη στη διαφθορά.

Με ένα πρωθυπουργό προκαθήμενο της διαφθοράς.

Έγκλημα και συγκάλυψη.

Αυτός ο κανόνας χαρακτηρίζει τις πρακτικές του Μεγάρου Μαξίμου σήμερα.

Έγκλημα.

Υποκλοπές.

ΕΥΠ και παρακρατικός κλάδος του Μαξίμου παρακολουθούσαν το μισό υπουργικό συμβούλιο, την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, ακόμα και κάποιες κυρίες της αυλής.

Κέντρο το Μέγαρο Μαξίμου.

Η εκδίωξη από τις θέσεις τους, του πρωθυπουργικού ανιψιού, του Δημητριάδη, αλλά και του διοικητή της ΕΥΠ που υπάγεται απευθείας στον πρωθυπουργό, με το που έσκασε το σκάνδαλο, το πιστοποιεί.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

Συγκάλυψη.

Αυτό που ένας άξιος δικαστής, Πρόεδρος πλημμελειοδικείου, χρειάστηκε 2.000 σελίδες για να διατυπώσει αναλυτικά ως έγκλημα με ενδείξεις κακουργηματικές ακόμη και για κατασκοπία, κάποιοι στην ηγεσία της Δικαιοσύνης προσπάθησαν άρον άρον να κουκουλώσουν αντί να αποκαλύψουν.

Με εντολές τίνος;

Ξεπλένουν όλη την πολιτική ηγεσία, τον κύριο Μητσοτάκη πρωτίστως, αλλά και τον ανιψιό του, και παραπέμπουν μόνο τους ιδιώτες.

Με εντολές τίνος;

Την ίδια στιγμή τίθενται υπό διωγμό έντιμοι δικαστές, όπως ο κ. Ράμμος, και παρεμποδίζονται οι αρμόδιες ανεξάρτητες αρχές να ασκήσουν τον έλεγχο που το Σύνταγμα ορίζει.

Με εντολές τίνος;

Έχει με δυο λόγια το σκάνδαλο υπογραφή;

Ναι, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Έχει η συγκάλυψη υπογραφή;

Ναι, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Και δεν μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσε σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, για ένα τέτοιο κακούργημα, ο ηθικός και από ότι φαίνεται και φυσικός αυτουργός του, να μη λογοδοτήσει.

Όταν μάλιστα ο ίδιος ο προμηθευτής του παράνομου λογισμικού των παρακολουθήσεων στη κυβέρνηση, ο Ισραηλινός Ταλ Ντίλιαν, ζορισμένος από την απόφαση του δικαστηρίου προειδοποιεί, ή αν θέλετε, εκβιάζει δημόσια τον πρωθυπουργό.

Δεν θα γίνω, λέει, αποδιοπομπαίος τράγος.

Υπενθυμίζοντας την τύχη του Νίξον με το Watergate και υπονοώντας ότι την ίδια θα έχει και ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Με δυο λόγια, στο κέντρο αυτής της ελεεινής συνωμοσίας, που στήθηκε με όρους οργανωμένου εγκλήματος, βάζει τον ίδιο τον κύριο Μητσοτάκη.

Και αναρωτιέμαι :

Υπάρχει σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα, σοβαρή κυβέρνηση και σοβαρός πρωθυπουργός, όπου ένας καταδικασμένος με 126 χρόνια εξαπολύει τέτοιες ευθείες κατηγορίες και απειλές και αυτές μένουν αναπάντητες;

Τόσο πολιτικά όσο και νομικά ;

Σε μένα όμως έσπευσε ο πρωθυπουργικός ανιψιός να στείλει εξώδικο, επειδή τον είπα αυτουργό του εγκλήματος των υποκλοπών.

Όπως έχει κάνει και σε σειρά δημοσιογράφων με αγωγές τύπου SLAP, για να τους εκφοβίσει να μη γράφουν το όνομά του.

Προφανώς δεν είχε διαβάσει ακόμη την απόφαση που αναφέρει 277 φορές το όνομά του.

277 φορές! Με τη βούλα της Δικαιοσύνης.

Αφού είναι τόσο ευαίσθητοι για την τιμή και την υπόληψή τους, γιατί δεν τολμούν να πουν λέξη γι’ αυτό;

Και κυρίως γιατί δεν τολμούν να πουν λέξη για όσα τους καταλογίζει ο Ντίλιαν

Κι αν αληθεύει η πληροφορία ότι σκέφτονται να σκαρώσουν μια φωτογραφική νομοθετική ρύθμιση, υποκύπτοντας στον εκβιασμό το Ντίλαν, ώστε αυτός να πέσει στα μαλακά, τότε ας το κάνουν.

Θα είναι η πλήρης επιβεβαίωση ότι δρουν με όρους συμμορίας.

Και δεν θα υπάρχει κανένα πρόσχημα για όσους βουλευτές κάνουν με την ψήφο τους τον εκβιασμό νόμο του κράτους.

Ό, τι όμως και να κάνουν, πολύ φοβάμαι ότι οι ευθύνες θείου και ανιψιού, έχουν πια ξεφύγει από το πεδίο της πολιτικής κριτικής και πολεμικής.

Και έχουν εισέλθει στο πεδίο έρευνας και δίωξης του εισαγγελέα.

Και μάλιστα για κακουργηματικές πράξεις.

Κάτι που δύσκολα πια θα αποφύγουν.

Το κακούργημα των υποκλοπών όμως, δεν είναι δυστυχώς το μόνο έγκλημα που χρεώνεται η σημερινή κυβέρνηση.

Υπάρχει και το έγκλημα των Τεμπών, το ανείπωτο αυτό δράμα για δεκάδες οικογένειες και ταυτόχρονα συλλογικό τραύμα για την ελληνική κοινωνία.

Και σε αυτό το έγκλημα γίναμε μάρτυρες της πιο προκλητικής και χυδαίας προσπάθειας συγκάλυψης.

Την είδαμε, τη ζήσαμε, την ξέρουμε.

Κι έχει την ίδια υπογραφή.

Γιατί ο κύριος Μητσοτάκης αποφάνθηκε από τις πρώτες κιόλας ώρες, για ανθρώπινο λάθος.»