Είναι γνωστό ότι ο «σταυρός» προτίμησης για την εκλογή βουλευτών ίσχυε στην Ελλάδα ανέκαθεν, αντικαταστάθηκε με τη «λίστα» εκλογής το 1982 και επανήλθε θριαμβευτικά και δυστυχώς το 1989, με τις γνωστές τότε συνθήκες. Για την εκλογή των ευρωβουλευτών ίσχυε η «λίστα» μέχρι το 2014 και έκτοτε θεσμοθετήθηκε ο «σταυρός» προτίμησης, με  πραγματικό στόχο την αξιοποίηση της δημοφιλίας ηθοποιών, παρουσιαστών ή αθλητών, ανεξάρτητα από τη δυνατότητά τους να εξυπηρετήσουν τα εθνικά μας συμφέροντα. Για τον τρόπο εκλογής βουλευτών σε ευρωπαϊκό επίπεδο σημειώνεται ότι σε όλες τις μεγάλες δημοκρατίες -Ιταλία, Γερμανία, Αγγλία, Ισπανία-  η εκλογή βουλευτών και ευρωβουλευτών γίνεται με «λίστα», που αυτή καταρτίζεται σύμφωνα με θεσμοθετημένες, ουσιαστικές και αντικειμενικές, εσωκομματικές διαδικασίες. Γιατί, εκεί, υπάρχουν αυτές οι διαδικασίες.

Διαβάστε: "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ έστι" - Άρθρο του Παναγιώτη Νίκα

Τα προβλήματα του "σταυρού" προτίμησης για την εκλογή βουλευτών

​Στην πατρίδα μας, όπου ο «σταυρός» προτίμησης για την εκλογή βουλευτών συνδέεται με τα «μύρια όσα προβλήματα», από τη λειτουργία του κοινοβουλίου και των θεσμών, μέχρι την έλλειψη αξιοκρατίας, τη διάλυση της δημόσιας διοίκησης, τα ρουσφέτια  και την κυριαρχία της διαφθοράς, γίνεται τελευταία λόγος για την κατάργησή του, ως το αναγκαίο βήμα για τον θεσμικό εκσυγχρονισμό της χώρας. Μακάρι η εξαγγελία να γίνει πράξη και να μην είναι επικοινωνιακό σύνθημα, συνδεδεμένο με τα σκάνδαλα και τα πολιτικά αδιέξοδα των ημερών μας.

Η κατάργηση του «σταυρού» προτίμησης ή  η μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200, που κατά το Σύνταγμα απαιτείται ψήφιση μόνο Νόμου, δεν είναι καθόλου απλό εγχείρημα, γιατί ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα είναι στηριγμένο για πολλές δεκαετίες στη σύνδεση του «σταυρού» προτίμησης βουλευτή, με το ρουσφέτι, την εξάρτηση του πολίτη και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων κάθε μορφής. Ο απλός πολίτης αναζητεί με την ψήφο του τη στήριξη του βουλευτή για την πρόσβαση και την προσοχή σε νοσοκομείο, τη βοήθεια για τη λήψη δανείου, την ενίσχυση της ελπίδας για διορισμό στο δημόσιο, την ευνοϊκή μετάθεση ή την υπηρεσιακή εξέλιξη και πολλά άλλα.

​Η διαιώνιση της εξουσίας της κυβέρνησης, η επανεκλογή του βουλευτή και του υπουργού, όπως και η τήρηση ισορροπιών στο μοίρασμα της εξουσίας συνδέονται άρρηκτα με τον «σταυρό» προτίμησης και την ψηφοθηρία. Έτσι, με την έναρξη της κυβερνητικής θητείας, υπουργεία, διοικήσεις οργανισμών, διευθυντικές θέσεις στο Δημόσιο, κατανομές πόρων, παρεμβάσεις στις κρίσεις και... οτιδήποτε συνδέεται με εξουσία και διαχείριση δημοσίου χρήματος, στελεχώνεται πάντα από πρόσωπα, με κύριο κριτήριο επιλογής, όχι την ικανότητα και την αξιοσύνη, αλλά την υποχωρητικότητα στις κυβερνητικές ,τις βουλευτικές και συνήθως τις ρουσφετολογικές εντολές.

​Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η κυριαρχία της πολιτικής υποκρισίας, οι ξέφρενοι ενδοπαραταξιακοί ανταγωνισμοί μεταξύ βουλευτών, το υψηλό κόστος του προεκλογικού αγώνα, οι τοπικισμοί, η απουσία προγραμματισμού και στρατηγικής και πιθανώς η εξάρτηση του βουλευτή από συμφέροντα κάθε μορφής. Επιπλέον, η πολιτική ενδυνάμωση δια της ψηφοθηρίας οδηγούν στην οικογενειοκρατία, τους «επαγγελματίες της πολιτικής», την αδιαφορία για το κοινό καλό και τον αποκλεισμό κάθε ουσιαστικής μεταβολής, ανανέωσης και εκσυγχρονισμού, στην περίπτωση που θίγονται συμφέροντα ή δημιουργούνται δυσαρέσκειες.

Γιατί είναι αναγκαία η κατάργηση του

​Με τον «σταυρό» προτίμησης και την ψηφοθηρία συνδέονται όλα τα μεγάλα και τα μικρά σκάνδαλα των ημερών μας, από το «Μάτι» και τα «Τέμπη», μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Η προαγωγή συγκεκριμένων αξιωματικών, που αποδείχθηκαν ανίκανοι να ελέγξουν την πυρκαγιά στο Μάτι, η τοποθέτηση του μοιραίου σταθμάρχη στη Λάρισα, μαζί με την επιλογή της συγκεκριμένης ηγεσίας του ΟΣΕ, όπως και οι παρεμβάσεις  βουλευτών στον ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι τα προφανή και καταστροφικά αποτελέσματα της ψηφοθηρίας και του ρουσφετιού.

Επομένως, είναι αναγκαία η κατάργηση του «σταυρού» προτίμησης  και η μείωση του αριθμού των βουλευτών κατά το 1/3, σε συνδυασμό με τη δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων, ώστε η στελέχωση των ψηφοδελτίων να γίνεται με τρόπο αντικειμενικό και αξιοκρατικό. Αυτό αποτελεί την κύρια πρόταση για τον πολιτικό μας εκσυγχρονισμό, με την αντιμετώπιση της οικογενειοκρατίας, του πολιτικού επαγγελματισμού , τη διαφάνεια στη διαχείριση των δημοσίων πόρων,  την ισότητα και την ανεξαρτησία της δημόσιας διοίκησης. Προφανώς, θα μπορούσε να έχει προχωρήσει αυτή η κυβέρνηση στη συγκεκριμένη μεταρρύθμιση, στα επτά χρόνια της θητείας της. Η τωρινή έκφραση πρόθεσης συνδέεται με την αβεβαιότητα του πολιτικού μέλλοντος.΄Ιδωμεν…