Ακούσαµε πολλά. Οτι η συνοχή της Νέας ∆ηµοκρατίας θα δοκιµαζόταν. Πως οι άρσεις (ή µη) ασυλίας των 13 βουλευτών µας θα διέλυαν την κυβερνητική πλειοψηφία. Πως έχουµε «πλειοψηφία υποδίκων». Πως «µετράµε ηµέρες». Μπροστά σε όλα αυτά, εµείς µε ενσυναίσθηση δηλώσαµε εµπιστοσύνη στους θεσµούς, µείναµε ψύχραιµοι και ψηφίσαµε τα αυτονόητα. Πιο πριν, προωθήσαµε τη µεταφορά των αρµοδιοτήτων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην αναµφισβήτητου κύρους ανεξάρτητη Αρχή της ΑΑ∆Ε. Μην ξεχνάµε, δε, πως η κυριαρχία της παράταξής µας αυτή τη δεκαετία βασίζεται στην αναγνώριση λαθών και στη µετέπειτα διόρθωση αυτών. Αλάθητα να ψάξουµε αλλού.

∆εν θα διαφωνήσει κανείς πως η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σοβαρή. Το ξεκαθάρισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, το παραδέχθηκε ο πρωθυπουργός, όλοι µας το αναγνωρίζουµε. ∆εν θα πει κανείς από εµάς πως δεν χρειάζεται η αναγνώριση ότι στο συγκεκριµένο ζήτηµα όντως δεν είχαµε µια εξέλιξη όπως θα τη θέλαµε. Οχι πως η Ν.∆. δεν πάλεψε αυτή την επταετία µε το τέρας της αγροτικής διαφθοράς. Οχι πως δεν υπήρξε προβληµατισµός και κινητικότητα. Οµως σε έναν πόλεµο διαρκείας µε πολλαπλά µέτωπα θα υπάρξουν νίκες, θα προκύψουν και ήττες.

Εµείς θεµελιώσαµε µια Ελλάδα µε κύρος διεθνές, µε αµυντική θωράκιση, µια οικονοµία σταθερή, µε µειωµένη ανεργία. Με ένα κράτος που στάθηκε σε απανωτές κρίσεις. Με ψηφιακές λύσεις απέναντι στα χθεσινά προβλήµατα. Κάναµε βήµατα µπροστά. Πετύχαµε λύσεις σε όλα τα προβλήµατα; Οχι. Πετύχαµε όλα όσα θέσαµε ως στόχους; Εγιναν πολλά, υπάρχουν κι άλλα που πρέπει να γίνουν. Οµως κανένας δεν µπορεί ναα µφισβητήσει τη σαφή πρόοδο που συντελέστηκε. Για όλους τους παραπάνω λόγους, παραµένουµε όρθιοι και µε στενή σύνδεση µε τον πολίτη που µας εµπιστεύεται.

Σε µια συνεδρίαση µε συναισθηµατική φόρτιση για το κόµµα µας, οι 13 συνάδελφοι, µε θάρρος και ως όφειλαν, δεν κρύφτηκαν. Ζήτησαν το αυτονόητο. Τον έλεγχο των υποθέσεών τους. Την άρση των ασυλιών τους. Μίλησαν ανθρώπινα. Και όπως ο κάθε Ελληνας πολίτης, έχουν κι αυτοί το δικαίωµα στο τεκµήριο της αθωότητας. Οσο κι αν κάποιοι κραυγάζουν περί του αντιθέτου. Οσο κι αν την Πέµπτη, σε ένα απίστευτο ατόπηµα, µε ένα λαϊκιστικό κρεσέντο, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έφθασε µέχρι του σηµείου να αναλάβει ρόλο δικαστή, αντιγράφοντας τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, και να ζητήσει, χωρίς να υπάρχει καταδίκη, την εξαίρεση όλων των βουλευτών από τα ψηφοδέλτια της παράταξής µας.

Μην µπερδευόµαστε. Οσο η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και αν µας στεναχωρεί, κανένας δεν µπορεί να υποστηρίξει πως υπήρξε περίπτωση χρηµατισµού βουλευτών µας. Εµείς δεν εξελιχθήκαµε σε ΠΑΣΟΚ του Τσοχατζόπουλου, του Μαντέλη ή του Αθανασόπουλου και της Εύας Καϊλή. Λάθος χειρισµοί µπορεί να προέκυψαν, χρηµατισµοί όµως όχι, όπως φαίνεται. Αλλο «λάθος», άλλο «µίζα».

Οµως δεν θα δεχθούµε να µας κουνάει το δάχτυλο ένα βαθύτατα διεφθαρµένο πολιτικό αντισύστηµα (θα περιλάβω σε αυτό και τον ΣΥΡΙΖΑ της Νovartis και των ψευδοµαρτύρων-σκευωρών), που εδώ και πέντε δεκαετίες είναι συνώνυµο της διαφθοράς. Σηµασία έχει ποιος µιλάει. Και το ΠΑΣΟΚ εσχάτως δείχνει να έχει ξεχάσει ποιο ήταν. Η µνήµη ξεθώριασε τόσο, που εδώ και ηµέρες δεν έχει βρεθεί έστω κι ένα στέλεχος του κόµµατος να απαντήσει στις αποκαλύψεις της στήλης «Big Mouth» του powergame. gr περί της σφοδρής κριτικής του ΠΑΣΟΚ επί ηγεσίας Ευάγγελου Βενιζέλου, όταν το 2014, µε αφορµή την αποστολή δικογραφίας στη Βουλή για την υπόθεση των υποβρυχίων, ζητούσε πειθαρχικό έλεγχο στην τότε εισαγγελέα, κ. Πόπη Παπανδρέου. Τότε η εισαγγελέας ήταν κακή. Τώρα, επειδή υπηρετούν οι πράξεις της ένα άλλο αφήγηµα ως αρµόδια για την υπόθεση του αγροτικού φορέα, έχει γίνει συνώνυµο της ίδιας της ∆ικαιοσύνης. Πόση υποκρισία.

Ο πολυγραφότατος Ευάγγελος Βενιζέλος πότε θα µιλήσει για όλα αυτά; Το ΠΑΣΟΚ θα δικαιολογήσει τις επιθέσεις ή τα θέλει όλα, «µονά - ζυγά», δικά του; Εµείς, ως Νέα ∆ηµοκρατία, ανοίξαµε το 2020 τον δρόµο για την έλευση του θεσµού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Ελλάδα. Οχι το ΠΑΣΟΚ. Οχι ο ΣΥΡΙΖΑ. Εµείς. Το ΠΑΣΟΚ, που θέλει να λέγεται «θεσµικό», αναγνωρίζει άραγε την κυρία Παπανδρέου του 2014 ή του 2026;

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"