Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αποδεδειγμένα ένας εφτάψυχος πολιτικός. Έχει πέσει και έχει σηκωθεί αρκετές φορές, απλώς αυτή τη φορά προετοιμάζει ένα comeback, που αν είναι (και) πετυχημένο, τότε θα μπορεί να συγκριθεί με τα κορυφαία πρόσωπα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας που αποχώρησαν και μετά από ένα σημαντικό χρονικό διάστημα επέστρεψαν. Στην παρούσα φάση οι συγκρίσεις δεν έχουν σημασία, ακούγονται για κάποιους και ιερόσυλες, καθώς πρόσωπα που το έχουν πετύχει, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, έχουν περάσει στη σφαίρα του μυθικού στο υποσυνείδητο των Ελλήνων. Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, είναι εδώ και ανακοίνωσε ότι στις 26 Μαίου θα ιδρύσει το νέο του κόμμα, που κατά τις διαρροές φιλοδοξεί να μην έχει την παραμικρή σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και ό,τι τον θυμίζει.

Διαβάστε: Αλέξης Τσίπρας: Στις 26 Μαΐου το νέο κόμμα - Η ανάρτηση με την ημερομηνία (Βίντεο)

Οι στροφές 

Η πολιτική ζωή του Αλέξη έχει αρκετές στροφές. Ο πρώτος γραμματέας της Νεολαίας του Συνασπισμού, ο φέρελπις αυτοδιοικητικός του 2006, η επιλογή του Αλαβάνου για την ηγεσία του Συνασπισμού, η μετέπειτα ακραία αντιπαράθεσή τους για τα μάτια του ΣΥΡΙΖΑ. Η ραγδαία άνοδος το 2012 και ο θρίαμβος του Ιανουαρίου του 2015, η περιπέτεια του πρώτου εξαμήνου του 15’΄που λίγο έλειψε να οδηγήσει τη χώρα στη χρεοκοπία, το διχαστικό δημοψήφισμα, η δικαίωση τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου.

Και μετά, η αργόσυρτη πτώση με αποκορύφωμα τη δεινή ήττα του 2023, τα παρατράγουδα του καλοκαιριού του 2023, η παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα. Και βεβαίως το μεθοδικό rebranding που οδηγεί στη δημιουργία του νέου κόμματος.

Και όλα αυτά ξεκίνησαν με ένα «αν». Η πολιτική, βεβαίως, δεν γράφεται με «αν», όμως ουδείς μπορεί να πει ποια θα ήταν η εξέλιξη του Αλέξη αν τον Νοέμβριο του 2005 περνούσε από την Κεντρική Επιτροπή του Συνασπισμού η πρόταση για την υποψηφιότητα του Μιχάλη Παπαγιαννάκη για το δήμο της Αθήνας. Η αρχική επιλογή στο πρόσωπο του αείμνηστου Παπαγιαννάκη είχε γίνει από τον τότε πρόεδρο του κόμματος Αλέκο Αλαβάνο.

Η «αριστερή στροφή», ωστόσο, που είχε αποφασίσει ο Συνασπισμός στο συνέδριο του 2004 δεν «σήκωνε» μια κορυφαία και αυθύπαρκτη προσωπικότητα όπως ήταν ο Παπαγιαννάκης και ανάγκασε τον Αλαβάνο να την πάρει πίσω. Το επιχείρημα εκείνα τα χρόνια της ούλτρα αντιπασοκικής περιόδου ήταν πως θα τον στηρίξει και ο Γιώργος Παπανδρέου, λες και θα ήταν κακό για την Αθήνα να είχε εκλεγεί ένας αυθεντικά αριστερός, ευρωπαϊστής και οικολόγος δήμαρχος.

Κάπως έτσι, το κραταιό Αριστερό Ρεύμα, οδηγήθηκε στο ρίσκο της επιλογής του νεαρού και αγνώστου στο ευρύ κοινό Τσίπρα. Που εντέλει έκανε τη θετική έκπληξη με ποσοστό 10,6% στο δήμο Αθηναίων. Και κάπως έτσι άρχισε να αναδύεται το άστρο του.

Είπαμε, όμως, πως με τα «αν» δεν γράφεται η ιστορία, άρα δεν ξέρουμε πως θα είχε εξελιχθεί ο κ. Τσίπρας αν ήταν αλλιώς οι συσχετισμοί στην Κεντρική Επιτροπή, παρότι, όπως λένε και στο Χόλυγουντ, «κανένα ταλέντο δεν χάνεται». 

Για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις από το μικρόκοσμο της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, η ιστορία εκείνης της ψηφοφορίας συνέβαλε ώστε να ραγίσει το γυαλί ανάμεσα στις δυο ψυχές του κόμματος, τους «ιδιοκτήτες» από το ΚΚΕ Εσωτερικού και εν συνεχεία την ΕΑΡ και τους προερχόμενους από το ΚΚΕ. Οι πρώτοι ένιωσαν κάπως σαν ξένοι μέσα στο ίδιο τους το κόμμα από τη στιγμή που μια εμβληματική προσωπικότητα του χώρου δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος δήμαρχος.

Άθελά του, θα λέγαμε, ο Τσίπρας έγινε μέρος μιας ιδεολογικής διαπάλης, που ήταν μόνιμη από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του Συνασπισμού. Και στο πρόσωπό του κ. Τσίπρα «προσωποποιήθηκε» η αντιπαράθεση, που, όπως προαναφέραμε, δημιούργησε μεγάλες πληγές. 


Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης

Αλλά το παιχνίδι της… μοίρας δεν λέει να σταματήσει. Όταν την Δευτέρα το πρωί είδα το τρέιλερ της αναγγελίας του νέου φορέα για τις 26 Μαΐου, ο νους πήγε αμέσως στον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Διότι στις 26 Μαΐου (το 2009) ο Παπαγιαννάκης έφυγε για το ταξίδι που δεν έχει επιστροφή.

Ίσως είναι άλλο ένα παιχνίδι της. Αλλά επειδή τη μοίρα μας (θεωρητικά) τη (συν)διαμορφώνουμε θα ήταν χρήσιμο σε αυτό το νέο του ταξίδι ο Αλέξης να έχει «οδηγό» έναν αριστερό ευρωπαϊστή, έναν διανοούμενο της πολιτικής, έναν άνθρωπο που δεν λογάριασε ποτέ το πολιτικό κόστος και αποστρεφόταν όσα τίποτα άλλο τις απλουστευτικές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα. Τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη.