Σε μια περίοδο κατά την οποία οι πολιτικές, κοινωνικές και διεθνείς εξελίξεις διαμορφώνουν ένα απαιτητικό περιβάλλον για τη χώρα, στελέχη και μέλη του ΠΑΣΟΚ καταθέτουν τις απόψεις τους για τα ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου. Μέσα από τις παρεμβάσεις τους αναδεικνύονται διαφορετικές οπτικές, κοινές όμως ως προς την ανάγκη για σοβαρό πολιτικό σχέδιο, θεσμική αξιοπιστία και ουσιαστικές απαντήσεις στα προβλήματα των πολιτών.

Από την εξωτερική πολιτική και τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου έως τη λειτουργία των θεσμών, την κατάσταση στην Παιδεία, τις προκλήσεις της οικονομίας και την ανάγκη ενίσχυσης της δημοκρατικής συμμετοχής, τα στελέχη της παράταξης επιχειρούν να φωτίσουν κρίσιμες πτυχές της επικαιρότητας. Παράλληλα, καταθέτουν προτάσεις και προβληματισμούς για τον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία σε μια εποχή μεγάλων μεταβολών και αβεβαιοτήτων.

Οι παρεμβάσεις που ακολουθούν αποτυπώνουν τον διαρκή διάλογο που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τη σύνδεση της παράταξης με τα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία. Με επίκεντρο τον πολίτη, την κοινωνική συνοχή, την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και την προοπτική μιας προοδευτικής πορείας για τη χώρα, τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος καταθέτουν τις δικές τους σκέψεις για το σήμερα και το αύριο της Ελλάδας, συμβάλλοντας σε μια συζήτηση που αφορά όχι μόνο την πολιτική επικαιρότητα, αλλά και τις μεγάλες επιλογές της επόμενης ημέρας.

Γιώργος Μανανάς: «2026: Νέα χρονιά με ξανά ζεσταμένη συνταγή… Υποτέλεια στο εξωτερικό, αδιαφορία στο εσωτερικό»

Μέλος Κ.Π.Ε. και Γραμματείας του Τομέα Αθλητισμού του ΠΑ.ΣΟ.Κ


Η πρόσφατη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη απέναντι στην απαράδεκτη και κατάφωρα παράνομη εισβολή του Ντόναλντ Τραμπ στη Βενεζουέλα αποτελεί μια ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και μια βαθιά προσβολή της δημοκρατικής ιστορίας της Ελλάδας. Ποιός όρισε τον Τραμπ ενωμοτάρχη του πλανήτη και με ποιό δικαίωμα η ελληνική κυβέρνηση έσπευσε να του προσφέρει πολιτική κάλυψη;

Η σύσσωμη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας επιβεβαιώνει ότι ο κ. Μητσοτάκης επιλέγει συνειδητά το δίκαιο του ισχυρού, εγκαταλείποντας κάθε έννοια ηθικής, νομιμότητας και διεθνούς συνέπειας.

Αναρωτιόμαστε, εν έτη 2026, αν αυτή η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να τιμά τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία ή αν αποδέχεται χωρίς ενδοιασμούς την πολιτική της υποτέλειας. Θα τηρούσε άραγε την ίδια στάση αν παρόμοια ενέργεια προερχόταν από τη Ρωσία ή από οποιαδήποτε άλλη δύναμη εκτός του στενού της κύκλου; Η διεθνής πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό, η πραγματική Ελλάδα δοκιμάζεται. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, ο ακρογωνιαίος λίθος της παραγωγικής μας βάσης, παραμένουν χωρίς τις αποζημιώσεις που δικαιούνται. Αντί για στήριξη, η κυβέρνηση επιχειρεί να διχάσει την κοινωνία, στοχοποιώντας ανθρώπους του μόχθου και στρέφοντας τον απλό κόσμο εναντίον τους.

Σε μια οικονομία με χαμηλή ανάπτυξη, εκρηκτική ακρίβεια και διαρκή ανασφάλεια, η κυβέρνηση αποτυγχάνει να δώσει λύσεις. Το ΠΑΣΟΚ ως αξιωματική αντιπολίτευση στέκεται ξεκάθαρα απέναντι σε αυτή την πολιτική: με πυξίδα το διεθνές δίκαιο, με προτεραιότητα την κοινωνική δικαιοσύνη και με σταθερή στήριξη στους πολίτες που κρατούν όρθια τη χώρα.

Αυτός είναι ο δρόμος της υπευθυνότητας, της προόδου και της δημοκρατικής αξιοπρέπειας, αυτός είναι ο δρόμος που οφείλουμε να ακολουθήσουμε.


Ανέστης Αντωνιάδης: Η «αντισυστημική» ψήφος ως ο πιο συστημικός μηχανισμός

Ελ. Επαγγελματίας. Πολιτευτής, Γραμματεία Μικρομεσαίας Επιχειρηματικότητας

Η λεγόμενη «αντισυστημική» ψήφος αποδεικνύεται, στην πράξη, όχι απλώς ατελέσφορη, αλλά ο πιο συστημικός μηχανισμός του ίδιου του κατεστημένου που υποτίθεται ότι αμφισβητεί. Αντί να το ανατρέπει, το αναπαράγει και το ενισχύει.

Στην Ευρώπη της θεσμικής κανονικότητας, τα πολιτικά συστήματα δομούνται γύρω από τέσσερις ή, το πολύ, πέντε κόμματα: συντηρητικό, σοσιαλδημοκρατικό, αριστερό, φιλελεύθερο και –μετά την κρίση του 2008– ακροδεξιό. Η πολιτική σύγκρουση διεξάγεται με προγράμματα, κυβερνησιμότητα και θεσμική συνέχεια· όχι με πυροτεχνήματα, προσωπολατρία και ρητορική αγανάκτησης.

Η Ελλάδα, από το 2009 και μετά, επέλεξε τον αντίθετο δρόμο. Η αποχή εκτοξεύθηκε και, ταυτόχρονα, ξεφύτρωσαν προσωποπαγή κόμματα που διαφήμισαν την «αντισυστημικότητα» ως πολιτικό προϊόν: ΛΑ.Ο.Σ., ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, ΑΝΕΛ, Χρυσή Αυγή, ΜέΡΑ25, Σπαρτιάτες. Κανένα δεν άντεξε στον χρόνο. Όλα, όμως, άφησαν πίσω τους απογοήτευση, διάψευση και πολιτική κόπωση.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν η ανατροπή του συστήματος, αλλά η εδραίωσή του. Αρχηγοί πλουσιότεροι, μηχανισμοί ισχυρότεροι, βουλευτές που μετεγγράφηκαν αργότερα στα κόμματα που δήθεν πολεμούσαν. Με ελάχιστες εξαιρέσεις –όπως το Ποτάμι και παλαιότερα το ΔΗΚΚΙ– ούτε καν η κρατική επιχορήγηση δεν επιστράφηκε.

Οι κατά καιρούς «σωτήρες» εμπορεύτηκαν την αντισυστημικότητα. Το όφελος υπήρξε προσωπικό, όχι κοινωνικό.

Μπορεί ένα νέο κόμμα, με οποιοδήποτε πρόσωπο επικεφαλής, να αλλάξει τον κανόνα; Η εμπειρία απαντά ξεκάθαρα: όχι. Το έργο επαναλαμβάνεται μηχανικά – άνοδος, εκλογή, φθορά, εξαΰλωση.

Η χώρα δεν έχει ανάγκη από άλλους πολιτικούς μεσσίες. Έχει ανάγκη από σοβαρή πολιτική και εφαρμόσιμες λύσεις. Ως σοσιαλδημοκράτης και σοσιαλφιλελεύθερος, περιμένω από το ΠΑΣΟΚ να γίνει πραγματικά λαϊκό χωρίς λαϊκισμό, εξωστρεφές χωρίς μικροπαραταξιακές «ομαδούλες» και ουσιαστικά φιλελεύθερο στην πράξη. Να συγκρουστεί ευθέως με τη Νέα Δημοκρατία στην κυβερνησιμότητα, στο πρόγραμμα και στον σύγχρονο φιλελευθερισμό – εκεί όπου η ίδια έχει απογοητεύσει ακόμη και τους ψηφοφόρους της.

Αυτή είναι η μόνη συνταγή πολιτικής νίκης με κοινωνικό πρόσημο. Γιατί μόνο έτσι θα σηκωθούν οι σκεπτόμενοι, ενεργοί οικονομικά και κοινωνικά πολίτες από τον «καναπέ» τους.



Σοφία Πουλοπούλου: «Η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών, ένα διοικητικό έγκλημα σε βάρος της Παιδείας»

Πολιτεύτρια Ά Αθήνας , Αναπληρώτρια Γραμματέας Ειδικής Αγωγής Τομέα Παιδείας ΠΑΣΟΚ


Η κυβέρνηση προχωρά σε μια από τις πιο επικίνδυνες και πρόχειρες διοικητικές παρεμβάσεις των τελευταίων δεκαετιών: την οριστική κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών από 1/8/2026, μέσω του άρθρου 31 του νέου πολυνομοσχεδίου που τέθηκε σε διαβούλευση στις 24 Δεκεμβρίου.

Πρόκειται για μια επιλογή που αγνοεί την ιστορία, τη λειτουργική πραγματικότητα των σχολείων και τη στοιχειώδη διοικητική λογική.

Οι Σχολικές Επιτροπές δεν είναι γραφειοκρατικά απολιθώματα. Είναι θεσμός σχεδόν ενός αιώνα, που οργανώθηκε σύγχρονα με τον Ν.1566/85 του Ανδρέα Παπανδρέου και λειτούργησε αποτελεσματικά μετά τον «Καλλικράτη» του Γιώργου Παπανδρέου, προσφέροντας οικονομίες κλίμακας, άμεση επίλυση προβλημάτων, διαφάνεια και ουσιαστικό κοινωνικό έλεγχο στη διαχείριση των πόρων της εκπαίδευσης. 

Η ήδη εφαρμοσμένη κατάργηση στους μικρότερους δήμους από το 2023 απέδειξε το αυτονόητο: εκρηκτική αύξηση γραφειοκρατίας, καθυστερήσεις σε βασικές ανάγκες, μετατροπή των διευθυντών σχολείων σε λογιστές και διαχειριστές προμηθειών, αποσάθρωση της καθημερινής λειτουργίας των σχολικών μονάδων.

Η μεταφορά όλων των αρμοδιοτήτων στους δήμους, χωρίς προσωπικό και μηχανισμούς, ιδίως σε μεγάλους δήμους, δεν είναι «μεταρρύθμιση». Είναι συνταγή επιτελικού χάους.

Δεν είναι τυχαίο ότι δήμαρχοι από όλο το πολιτικό φάσμα ζητούν την άμεση διατήρηση των Σχολικών Επιτροπών.

Η κυβέρνηση οφείλει να αποσύρει το άρθρο 31.

Η Παιδεία δεν αντέχει άλλον διοικητικό τυχοδιωκτισμό.

Το ΠΑΣΟΚ στέκεται καθαρά, θεσμικά και αδιαπραγμάτευτα υπέρ της διατήρησης των Σχολικών Επιτροπών, υπέρ της λειτουργικής αυτονομίας των σχολείων, της διαφάνειας στη διαχείριση των πόρων και της προστασίας της δημόσιας εκπαίδευσης από πρόχειρους πειραματισμούς και επικίνδυνες αποδομήσεις.

Αθανάσιος Θεοχάρης: «Δεν νοείται α λα καρτ - ευκαιριακός σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου»

Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής Κορινθίας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής

Χολιγουντιανό σενάριο ταινίας θύμισε η απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Nicolas Maduro από τις επίλεκτες δυνάμεις του στρατού των ΗΠΑ, με τον Πρόεδρο Donald Trump να παρακολουθεί ζωντανά την επιχείρηση μέσα από τις ενσωματωμένες κάμερες στις στολές των στρατιωτών της επιχείρησης.

Η live καταστρατήγηση του Διεθνούς Δικαίου και η επιβολή του νόμου του ισχυρού, παρομοιάστηκε με τηλεοπτικό show από τον Πρόεδρο Trump, στην επικοινωνιακή λογική του «σοκ και δέος» για πιθανούς επόμενους στόχους.

Το Διεθνές Δίκαιο δημιουργήθηκε για να μην ξαναβιώσουμε καταστάσεις που οδήγησαν σε παγκόσμιο μακελειό. Μπορεί να μην υπερίσχυσε παντού, όμως αποτέλεσε βασικό ρυθμιστικό άξονα για την επίλυση των διαφορών των Κρατών εδώ και δεκαετίες. Ο πλήρης σεβασμός του είναι απαραίτητος. Η καταπάτηση του από την υπερδύναμη των ΗΠΑ, που υποτίθεται ότι πρώτη θα έπρεπε να το εφαρμόζει και να το επιβάλει, δείχνει επιστροφή στην βαρβαρότητα.

Η εικόνα της ασθμαίνουσας Ευρωπαϊκής Ένωσης σε όλα τα μέτωπα, προκαλεί θλίψη και ανησυχία. Ουκρανία, Γάζα, Βενεζουέλα σε ρόλο θεατή – ουραγού. Η απουσία ισχυρών πολιτικών ηγετών, η ενεργειακή και η εμπορική εξάρτηση, η θολή πολιτική γραμμή και η απουσία ενιαίου αμυντικού δόγματος προδιαγράφουν την ακόμα μεγαλύτερη πολιτική της αποδυνάμωση στην διεθνή σκακιέρα. H ανοιχτή πληγή του Brexit κοστίζει μέχρι σήμερα σε επίπεδο πολιτικού εκτοπίσματος.

Στα χρόνια που διανύουμε με τον αυταρχισμό να επελαύνει από Ανατολή και Δύση, φαίνεται ότι μόνο η Ε.Ε. θα μπορούσε να επιβάλλει την λογική και να κρατήσει τις παγκόσμιες ισορροπίες. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να επιστρέψει στην λογική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, να ισχυροποιηθεί και να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Η δημιουργία ευρωστρατού, η παραγωγή της πλειοψηφίας του αμυντικού υλικού εντός της Ευρώπης, η ύπαρξη επιδοτούμενων εξοπλιστικών προγραμμάτων για τα Κράτη – Μέλη πέρα από την ρήτρα διαφυγής, η έκδοση ειδικού ευρω-ομολόγου για αμυντικούς σκοπούς, οι κανόνες στην εξαγωγή όπλων εκτός Ε.Ε, οι κοινές θέσεις στην εξωτερική πολιτική, η σταδιακή ενεργειακή αυτονόμηση, θα μπορούσαν να είναι τα πρώτα μεγάλα βήματα για την ισχυροποίηση της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Κλείνοντας, όπως είπε και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, «Δεν νοείται α λα καρτ - ευκαιριακός σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου». Όσο περισσότερο εφαρμόζεται ο νόμος του ισχυρού, τόσο πιθανότερο είναι να τον βρεις στην πόρτα σου. Για να μπει όριο σε αυτό, “Make European Union Great Again”.