Σε μια περίοδο κατά την οποία η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με σύνθετες κοινωνικές, οικονομικές και γεωπολιτικές προκλήσεις, μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ καταθέτουν τις απόψεις τους για κρίσιμα ζητήματα της επικαιρότητας.

Φώτης Αντωνίου: Το πρόβλημα του αγροτικού τομέα

Μέλος ΚΠΕ, Γραμματεία Ιδιωτικού Χρέους και Προστασίας Καταναλωτών

Ο άλλοτε δυναμικός πρωτογενής τομέας βρίσκεται σε μια παρατεταμένη κρίση, που συνδυάζει όλα τα χαρακτηριστικά της κατάρρευσης:

- Ο Έλληνας αγρότης αναγκάζεται να πουλήσει 8 κιλά σιτάρι για να αγοράσει μία φρατζόλα ψωμί. Αυτή η αναλογία συμβολίζει την πλήρη απαξίωση του εισοδήματος του παραγωγού.

- Η πλειονότητα των κατοίκων της υπαίθρου είναι άνω των 55 ετών. Το δημογραφικό πρόβλημα είναι αμείλικτο: οι νέοι φεύγουν, οι μεγαλύτεροι δεν έχουν πια δυνάμεις να επενδύσουν, και η ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού δεν έρχεται.

- Τα χωριά και τα κεφαλοχώρια ερημώνουν. Από 1.000 κατοίκους πριν λίγες δεκαετίες, πολλά σήμερα μετά βίας κρατούν 150–200 ανθρώπους.

- Οι αλλοδαποί εργάτες γης αποτελούν την κινητήρια δύναμη που κρατά ζωντανές τις αγροτικές εκμεταλλεύσεις. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η ελληνική ύπαιθρος σήμερα ζει χάρη στη διάθεση φτωχών ανθρώπων από τον υπόλοιπο κόσμο που θέλουν να εργαστούν στη χώρα μας.

- Η ευλογιά των ζώων έρχεται να προστεθεί στις καταστροφές από την κλιματική αλλαγή, πλήττοντας σοβαρά την κτηνοτροφία. Οι κτηνοτρόφοι μένουν ξανά εκτεθειμένοι, χωρίς έγκαιρες αποζημιώσεις και χωρίς ουσιαστική πρόληψη.

- Το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί διπλό πλήγμα: από τη μία πλευρά αποκαλύπτει έναν ακόμη βόθρο σκανδάλων, από την άλλη οδηγεί σε παράλυση της διανομής των ενισχύσεων. Χιλιάδες αγρότες που ζουν από αυτές βρίσκονται σε απόγνωση.

- Η αγροτική παραγωγή είναι ζημιογόνα: αυξημένα κόστη καυσίμων, λιπασμάτων, ζωοτροφών και ενέργειας καταπίνουν κάθε έσοδο. Η ψαλίδα από την τιμή παραγωγού μέχρι την τιμή ραφιού έχει ξεφύγει κάθε λογικής.

Η συνολική εικόνα δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας: ο αγροτικός τομέας έχει περιέλθει σε κατάρρευση χωρίς επιστροφή αν δεν ληφθούν ριζικά μέτρα.

Προτάσεις :

Η αναστροφή αυτής της πορείας δεν μπορεί να γίνει με ημίμετρα ούτε με επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Απαιτείται ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα στηρίζεται σε τρεις άξονες: εργατικά χέρια, γη, επενδύσεις.

Προσέλκυση εργατικών χεριών

Χρειάζονται άμεσα εργάτες γης. Η Ελλάδα πρέπει να ανοίξει οργανωμένα τις πόρτες της σε ανθρώπους που θέλουν να εργαστούν, με συμβάσεις, δικαιώματα και διαφάνεια. Χωρίς αυτούς, η αγροτική παραγωγή θα σβήσει.

Τράπεζα γης

Τα ακαλλιέργητα χωράφια να δοθούν μέσα από έναν θεσμό "τράπεζας γης" σε γεωργικές επιχειρήσεις. Δεν χρειάζεται να είναι κατ’ επάγγελμα αγρότες∙ μπορεί να είναι επιχειρηματίες ή επενδυτές που θέλουν να αναπτύξουν οργανωμένες μονάδες παραγωγής. Έτσι, η γη δεν θα μένει ανεκμετάλλευτη, αλλά θα αποδίδει προϊόν και εισόδημα.

Επέκταση του εργοσήμου

Το εργόσημο πρέπει να επεκταθεί και στις κεφαλαιουχικές επιχειρήσεις. Έτσι θα υπάρχει πλήρης νομιμότητα στην απασχόληση εργατών γης και ταυτόχρονα εισφορές για το ασφαλιστικό σύστημα.

Επενδύσεις και κεφάλαια

Για να σωθεί ό,τι έχει απομείνει, χρειάζονται επενδύσεις σε τεχνολογία, υποδομές, αποθήκευση, εξαγωγικά δίκτυα. Τα κεφάλαια δεν μπορούν να τα διαθέσουν οι γερασμένοι αγρότες. Χρειάζονται εταιρικά σχήματα, συνεργασίες και νέες μορφές χρηματοδότησης.

Και τέλος θα πρέπει να υπάρξει αναδιάρθρωση καλλιεργειών, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα, τη βιωσιμότητα και την ανθεκτικότητα των γεωργικών εκμεταλλεύσεων απέναντι στην κλιματική αλλαγή.

Επίλογος.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να ζήσει μόνο με τουρισμό και υπηρεσίες. Αν εγκαταλείψει ολοκληρωτικά τον πρωτογενή τομέα, θα εξαρτάται πλήρως από εισαγωγές για την τροφή των πολιτών της. Ο αγροτικός τομέας δεν είναι απλώς οικονομικός πυλώνας∙ είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας και κοινωνικής συνοχής.

Η κρίση είναι βαθιά και διαρκεί χρόνια. Όμως αν υπάρξει σχέδιο, τόλμη και αποφασιστικότητα, υπάρχει ακόμη ελπίδα. Αν όχι, τότε πράγματι μιλάμε για κατάρρευση χωρίς επιστροφή.


Βομβαρδάς Ιωάννης: Τα δύο ανοιχτά μέτωπα της Δύσης...και οι καταλυτικής σημασίας ενδιάμεσες εκλογές

Φοιτητής Πολιτικής επιστήμης ΔΠΘ, Στέλεχος ΠΑΣΟΚ (Τομέα Άμυνας, Τ.Ο.) - ΠΑΣΠ Κομοτηνής

Ο φετινός Αύγουστος βρίσκει την Δύση με δύο ανοιχτά μέτωπα. Απ' την μία ο Τραμπ δεν φαίνεται να αποδέχεται την αποτυχία του σε επιχειρησιακό επίπεδο στο Ιράν και απ' την άλλη η Ευρώπη συνεχίζει τον εμμονικό αντιρωσισμό.

Οι ΗΠΑ φαίνεται ότι δεν πέτυχαν κανέναν από τους τέσσερις στόχους που έθεσαν ως αφορμή των επιχειρήσεων στο Ιράν. Όμως, μετά απ' την εκεχειρία (και όχι ειρήνη) με το Ιράν, οι ΗΠΑ φαίνεται ότι ετοιμάζουν μεγάλη χερσαία επέμβαση, αν κρίνουμε απ' την μαζική μετακίνηση έμψυχου δυναμικού και βαρύ οπλισμού στη Μέση Ανατολή. Δύο είναι τα σενάρια για την αμερικανική ηγεσία: είτε θα προχωρήσει σε αιφνιδιαστικό χτύπημα μέσα στις επόμενες εβδομάδες, είτε θα περιμένει να περάσουν οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, ώστε να έχει όλο το πεδίο ελεύθερο για να πράξει χωρίς δεσμεύσεις και δεύτερες σκέψεις. Έτσι, οι ενδιάμεσες εκλογές επηρεάζουν έμμεσα τις αμερικανικές κινήσεις στο επόμενο διάστημα, μιας και οι αποφάσεις στη Μέση Ανατολή ενέχουν σοβαρότατο πολιτικό ρίσκο για τους ρεπουμπλικάνους.

Η Ευρώπη συνεχίζει να επενδύει στην Ουκρανία. Από το δάνειο χωρίς εγγυήσεις προς την Ουκρανία, με σχετικά αορίστου χρόνου πληρωμή, έως και την γενικότερη εξωτερική πολιτική της Ε.Ε., η οποία στέκεται σε όλα τα επίπεδα έναντι της Ρωσίας. Την ίδια στιγμή στο πεδίο των επιχειρήσεων στην Ουκρανία ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε μια σύγκρουση drone, ενώ την ίδια στιγμή η Ρωσία έχει μετατρέψει την οικονομία της σε πολεμική. Το τελευταίο στοιχείο σε συνδυασμό με την εξάντληση των Ουκρανών στρατιωτών και στελεχών, αλλά και με τις κινήσεις πανικού σε πολιτικό και ανώτατο στρατιωτικό επίπεδο, αυξάνεται ολοένα και η πιθανότητα για μια ολοκληρωτική επίθεση της Ρωσίας με σκοπό να τελειώσει αυτός ο πόλεμος φθοράς, όπως έχει μετατραπεί.

Αστέριος Φίλης: Μπορούμε να αντέξουμε αλώβητοι;

Mέλος ΚΠΕ, Οικονομολόγος

Συχνά ακούμε για την έρευνα στην Ελλάδα, για τους νέους μας επιστήμονες, πόσο σπουδαίο ερευνητικό και ακαδημαϊκό προσωπικό διαθέτει η χώρα. Αλήθεια όμως τι αντιμετωπίζει ένας νέος άνθρωπος όταν έχει αποφασίσει πως θέλει να αναπτύξει τη ζωή του εντός αυτού του οικοσυστήματος;

Τρεις λέξεις συναντούμε σε διάφορες ιστορήσεις απίστευτων περιστατικών: Αδικία, Νεποτισμός, Συντεχνία (η χείριστη).

Αυτές οι έννοιες οικοδομούν ένα ολόκληρο σύστημα, είναι μέσα στο DNA του και φτάνουμε νέοι άνθρωποι να συζητούμε μέσα από αυτά που ζούμε, αν αυτό αλλάζει, αν αυτό ξηλώνεται κάπως, αυτή η αρρώστια που σε κάνει να θέλεις να τρέξεις μακριά επειδή, αηδιάζεις και οπωσδήποτε για να μην σε πιάσει κι εσένα. Ακούμε ιστορίες για ανθρώπους που έχουν ολοκληρώσει τις προπτυχιακές τους σπουδές και επιχειρούν να συμμετάσχουν σε κατατακτήριες εξετάσεις σχολών υψηλής αιχμής και αναγνωρισιμότητας για την ελληνική κοινωνία, όπως είναι οι ιατρικές, οι αρχιτεκτονικές, οι νομικές σχολές κοκ. Απλά σε πλείστες των περιπτώσεων, κάπως μαγικά, κουνώντας κάποιο ραβδί πιθανότατα παιδιά «άσημα» δεν έχουν ιδιαίτερες πιθανότητες επιτυχίας. «Αποτυγχάνουν» στις εξετάσεις, αμφισβητούν τον εαυτό και την πορεία τους, χωρίς όμως να ρίχνουν ευθύνες σε κάποιο σύστημα, τουλάχιστον για αρχή. Το γράφω αυτό για να δείξω στους μεγαλυτέρους μας πως, ένας νέος άνθρωπος δεν φέρεται κατά του συστήματος έτσι απλά και άμεσα. Πρώτα τα βάζουμε με τον εαυτό μας, με την «αχρηστότητά» μας και μετά, νωρίς ή αργά, ξετυλίγουμε ένα κουβάρι αποκαλυπτικό. Αφορά σε αυτές τις τρεις έννοιες που είπαμε παραπάνω. Τις βλέπουμε μπροστά μας, ζωντανές, ακμαίες, έτοιμες να μας νουθετήσουν και να μας πούνε για άλλη μια φορά «έτσι γίνονται τα πράγματα εδώ καλέ μου. Αν δε λειτουργήσεις έτσι, δεν έχεις ελπίδα εδώ». Και μετά ακούς άλλες ιστορίες από ερευνητές – διδακτορικούς (αληθινούς όχι από τους άλλους), που σου λένε πως το μεγαλύτερο ποσοστό μιας χρηματοδότησης, ξέρεις, το κρατάνε αυτοί κι εμάς μας πετάνε ένα κομμάτι ψωμί και μας λένε όλη ημέρα εργαστήριο, πρέπει να βγει το έργο. Αυτά δεν γίνονται κάπου μακριά. Είναι δίπλα μας, στους φίλους μας, στους γνωστούς μας, στους ανθρώπους της γενιάς μας, που συλλάβανε ένα όραμα κάποια στιγμή σε αυτή την πορεία, που ονειρευτήκανε μια ζωή, αλλά αυτή η ζωή είναι κόλαση στην Ελλάδα της απόλυτης διαφθοράς, που μας έχει διαπεράσει όλους και μας μαθαίνει περίτεχνα να λειτουργούμε διεφθαρμένα (αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να «προκόψουμε»). Αυτές είναι οι οδηγίες χρήσεις. Να διαφθαρείς, να κάνεις κόλπα, να πατήσεις πάνω σε άλλους. Έτσι είναι η ζωή παιδί μου.

Εδώ όμως γεννάται ένα σπουδαίο ερώτημα που είναι υπαρξιακό και αφορά όλη αυτή τη γενιά και τις επόμενες μετά από εμάς. Μπορούμε να αντέξουμε αλώβητοι; Η απάντηση είναι θετική εφόσον συναντηθούμε. Και η συνάντησή μας είναι εξόχως πολιτική. Τα σχήματα υπάρχουν ή θα δημιουργηθούν νέα στην εποχή μας.

Οφείλουμε τη συμμετοχή μας στην πολιτική διαδικασία μαζικά κι οργανωμένα, ώστε η δική μας γενιά να θέσει το περίγραμμα και την ουσία της δικής της εποχής. Κι αυτό είναι χρέος που καλούμαστε να αναλάβουμε!

Στέφανος Φουρνάρης: Η Δυτική Αττική δεν μπορεί να συνεχίσει να μετράει πληγές

Μέλος ΠΑΣΟΚ, δημοτικός Σύμβουλος Μεγαρέων

Από το 2018 μέχρι και σήμερα, η Δυτική Αττική έχει βρεθεί επανειλημμένα αντιμέτωπη με καταστροφικές πυρκαγιές, με τις τοπικές κοινωνίες να βιώνουν κάθε φορά τον ίδιο φόβο, την ίδια αγωνία και, δυστυχώς, πολλές φορές την ίδια αίσθηση εγκατάλειψης.

Σήμερα, στη Δυτική Αττική υπάρχει ένα έντονο κλίμα δυσαρέσκειας. Ως δημοτικός σύμβουλος Μεγαρεων, θεωρώ χρέος μου να μεταφέρω αυτή την πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες να δείχνουν διαρκώς υπομονή, όταν οι ίδιοι βλέπουν τις ίδιες αδυναμίες να επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι.

Η κυβέρνηση έχει πολιτική και θεσμική ευθύνη για τον σχεδιασμό, την πρόληψη, τον συντονισμό και την αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού. Και μέσα σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, υπάρχει κάτι που μας κάνει να αισθανόμαστε υπερήφανοι: H αλληλεγγύη των πολιτών. Την ίδια στιγμή, όμως, η κοινωνική αλληλεγγύη δεν μπορεί να αποτελεί υποκατάστατο της κρατικής ευθύνης.

Χρειαζόμαστε σοβαρή πρόληψη, ουσιαστική πολιτική προστασία, καλύτερο συντονισμό όλων των εμπλεκόμενων φορέων, επαρκή μέσα και ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την προστασία των ανθρώπων, των περιουσιών, των δασικών εκτάσεων και των ζώων. Και χρειαζόμαστε πολιτική αλλαγή που να μην περιορίζεται σε συνθήματα.

Πιστεύω ότι σήμερα η μόνη πραγματικά αξιόπιστη πλευρά της αντιπολίτευσης που μπορεί να παρουσιάσει μια διαφορετική πολιτική πρόταση είναι το ΠΑΣΟΚ, γιατί διαθέτει ένα σοβαρό και ολοκληρωμένο πρόγραμμα και μπορεί να καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για το κράτος, την Αυτοδιοίκηση, την Πολιτική Προστασία και την καθημερινότητα των πολιτών.

Η Δυτική Αττική έχει πληρώσει βαρύ τίμημα. Οι κάτοικοί της αξίζουν περισσότερα. Και εμείς, ως άνθρωποι της Αυτοδιοίκησης, έχουμε καθήκον να είμαστε παρόντες, να διεκδικούμε και κυρίως να μην ξεχνάμε.

Γιατί μετά τη φωτιά δεν πρέπει να μένει μόνο η στάχτη. Πρέπει να μένει η ευθύνη, η μνήμη και η αποφασιστικότητα να μην ξαναζήσουμε τα ίδια