Ποια πρέπει να είναι η επόμενη ημέρα για το ΠΑΣΟΚ; Πώς μπορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαντήσει στην κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα, να εκφράσει τις ανάγκες της κοινωνίας και να διαμορφώσει μια πειστική προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης; Τα ερωτήματα αυτά βρίσκονται στο επίκεντρο των παρεμβάσεων που φιλοξενούνται στη συγκεκριμένη ενότητα, μέσα από τα κείμενα στελεχών, μελών και νέων ανθρώπων που συμμετέχουν ενεργά στον δημόσιο διάλογο.

Τα μέλη καταθέτουν τις απόψεις τους για τις πολιτικές εξελίξεις, την πορεία του ΠΑΣΟΚ, τις προκλήσεις της αγροτικής παραγωγής, τις ευρωπαϊκές πολιτικές επιλογές και τον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η σοσιαλδημοκρατία σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων. Από την κριτική απέναντι στην κυβέρνηση και τα φαινόμενα απαξίωσης της πολιτικής, μέχρι τα διδάγματα από το ισπανικό παράδειγμα και τις ανησυχίες για τη νέα ΚΑΠ και τη συμφωνία Ε.Ε.–Mercosur, τα κείμενα φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας.

Κοινός παρονομαστής των παρεμβάσεων είναι η αναζήτηση ενός ισχυρού, σύγχρονου και κοινωνικά γειωμένου ΠΑΣΟΚ, ικανού να εκφράσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις και έμφαση σε επιμέρους ζητήματα, οι συντάκτες επιχειρούν να συμβάλουν σε έναν ανοιχτό διάλογο για το μέλλον της παράταξης και τις προοπτικές της χώρας τα επόμενα χρόνια.


Γιώργος Σταθοράκης: «Όλοι ίδιοι είναι…». Αυτή η φράση κυριαρχεί στα χείλη της πλειοψηφίας των πολιτών

Πρώην δημοτικός σύμβουλος δήμου Φαιστού, Υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ ν.Ηρακλείου

Παρακολουθώ όπως όλοι μας τα τελευταία χρόνια να εξελίσσεται στη χώρα η μεγαλύτερη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος από την εποχή της Μεταπολίτευσης. Ο κοινοβουλευτισμός διασύρεται καθημερινά από τα σκάνδαλα που ενώ συγκλονίζουν την κοινή γνώμη και προκαλούν την οργή στους πολίτες, μένουν στο σκοτάδι με ένα βαρύ πέπλο συγκάλυψης να τα σκεπάζει.

«Όλοι ίδιοι είναι…». Αυτή η φράση κυριαρχεί στα χείλη της πλειοψηφίας των πολιτών, που αηδιασμένοι πια δε θέλουν καν να ακούσουν για πολιτική και πολιτικούς.

Ο κίνδυνος να καταφύγουν οι πολίτες σε ψήφο διαμαρτυρίας είναι ξανά ορατός. Πολιτικά πρόσωπα του παρελθόντος επανακάμπτουν και επιχειρούν εκ νέου ρεσάλτο, εκμεταλλευόμενα το πολιτικό κενό και την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να προβάλει όπως παλιά ως το στιβαρό αντίπαλο δέος απέναντι σε μια βουτηγμένη στα σκάνδαλα και τη διαφθορά ΝΔ.

Πολίτες πληγωμένοι από την αναλγησία της κυβέρνησης αποφασίζουν να βγουν μπροστά, ιδρύοντας νέους πολιτικούς φορείς, μήπως καταφέρουν να βρουν το δίκιο τους λόγω της δικής μας αβελτηρίας.

Εύλογα λοιπόν αναρωτιέμαι. Πώς το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου κατάντησε να μοιάζει με «δίσκο του πικάπ» για να μιλάνε κάποιοι για κολλημένες βελόνες;

Πώς κατέληξαν τα στελέχη του σε τροφή για την όποια «Ομάδα Αλήθειας» χωρίς να υπάρχει αντίδραση και ολική ρήξη με αυτόν τον αλαζονικό συρφετό που λέγεται κυβέρνηση;

Γιατί άραγε ως κόμμα επιμένουμε ακόμη στην αστική ευγένεια και θεσμική σοβαρότητα απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει αναγάγει την προπαγάνδα σε επάγγελμα και τα σκάνδαλα σε κανονικότητα;

Όσο το ΠΑΣΟΚ δεν έρχεται σε ολική ρήξη με τη Νέα Δημοκρατία, όσο συνεχίζει να ψηφίζει τα νομοσχέδια μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης, όσο μένει ανοργάνωτο και δεν πολλαπλασιάζει τη βάση του, όσο δεν ανεβάζει τους τόνους, όσο δεν αρχίζει να χτίζει το νέο ΔΙΠΟΛΟ, τόσο θα μοιάζει στα μάτια των ψηφοφόρων ως ένα απλό συμπλήρωμα μιας ενδεχόμενης μελλοντικής συγκυβέρνησης, κι ας διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει.


Tάσος Παπαηλιού: To Ισπανικό παράδειγμα, οδηγός για το ΠΑΣΟΚ

Φοιτητής Πολ. Επιστήμης & Διεθνών Σχέσεων Παν. Πελοποννήσου


Η Ισπανία του Πέδρο Σάντσεθ αποδεικνύει ότι η σοσιαλδημοκρατία μπορεί να απαντά στις προκλήσεις της εποχής με τόλμη και ενότητα. Με λόγο θετικό και προσανατολισμένο στο μέλλον, κατάφερε να ενώσει διαφορετικές κοινωνικές δυνάμεις γύρω από ένα κοινό σχέδιο προόδου. Αυτό το μήνυμα αφορά άμεσα και το ΠΑΣΟΚ, που καλείται να διαμορφώσει πλειοψηφική πρόταση διακυβέρνησης.

Το βασικό δίδαγμα από την ισπανική εμπειρία είναι η πολιτική αυτοπεποίθηση. Η προοδευτική παράταξη δεν απολογήθηκε για τις αξίες της, αλλά τις μετέτρεψε σε εφαρμόσιμες πολιτικές: αξιοπρεπής εργασία, κοινωνική συνοχή, ενίσχυση μισθών, ισχυρό δημόσιο κράτος. Με συνέπεια και καθαρό προσανατολισμό, κέρδισε ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών και απέδειξε ότι η πρόοδος μπορεί να είναι και αποτελεσματική.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ακολουθήσει έναν αντίστοιχο δρόμο. Με καθαρό πρόγραμμα, τεκμηριωμένες προτάσεις και σταθερή παρουσία στην κοινωνία, μπορεί να διευρύνει την απήχησή του και να απαντήσει στα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας. Η ενότητα αποτελεί βασική προϋπόθεση ανόδου, όχι ως σιωπή, αλλά ως κοινή στρατηγική και συλλογική ευθύνη.

Όπως στην Ισπανία, έτσι και στην Ελλάδα, οι προοδευτικές αλλαγές προχωρούν όταν συγκροτείται κοινωνική πλειοψηφία. Ένα ΠΑΣΟΚ ενωμένο, σύγχρονο και κοινωνικά προσανατολισμένο μπορεί να εκφράσει αυτή την πλειοψηφία και να διαμορφώσει ρεαλιστική προοπτική διακυβέρνησης με πρόσημο δικαιοσύνης, σταθερότητας και ελπίδας για το μέλλον της κοινωνίας. Με θεσμική σοβαρότητα, προοδευτικές συμμαχίες αρχών και διαρκή διάλογο με τους πολίτες, μπορεί να

οικοδομήσει εμπιστοσύνη, να ενισχύσει τη δημοκρατία και να αποδείξει ότι η πολιτική οφείλει να υπηρετεί τη συλλογική πρόοδο με ορίζοντα τις ανάγκες της κοινωνίας σήμερα αλλα και τις επόμενες γενιές της χώρας.

Κλέαρχος Λακασάς: Η συμφωνία Ε.Ε.–Mercosur: ένα “ναι” που πληρώνει η Ελληνική ύπαιθρος

Συντονιστής ΠΑΣΟΚ Δήμου Πύδνας-Κολινδρού

Την ώρα που ο αγροτικός κόσμος της χώρας μας δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα, με το κόστος παραγωγής να έχει εκτοξευθεί και την εγκατάλειψη καλλιεργειών να γίνεται καθημερινότητα, η Ελλάδα είπε «ναι» σε μια εμπορική συμφωνία που απειλεί να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ήδη δύσκολη κατάσταση. Η συμφωνία Ε.Ε.–Mercosur, ιδιαίτερα στο αγροτικό της σκέλος, δεν είναι ουδέτερη. Οι συνέπειές της πέφτουν απευθείας στις πλάτες των Ελλήνων αγροτών και της ελληνικής υπαίθρου συνολικά.

Οι χώρες της Mercosur, όπως η Βραζιλία και η Αργεντινή, διαθέτουν τεράστιες εκτάσεις, μαζική παραγωγή, χαμηλό κόστος και πολύ πιο χαλαρούς κανόνες από αυτούς που ισχύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντίθετα, η ελληνική γεωργία βασίζεται σε ανθρώπους που πληρώνουν πανάκριβο ρεύμα, καύσιμα και εφόδια και παλεύουν καθημερινά να κρατήσουν ζωντανή την παραγωγή. Το άνοιγμα της αγοράς σε φθηνά εισαγόμενα προϊόντα δεν σημαίνει υγιή ανταγωνισμό, αλλά άνισο παιχνίδι. Το βοδινό κρέας, τα πουλερικά, το καλαμπόκι και οι ζωοτροφές βρίσκονται ήδη υπό πίεση, ενώ ακόμη και η προστασία ονομασιών όπως η «φέτα» δεν αρκεί για να στηρίξει ουσιαστικά όσους εργάζονται στα χωράφια και στους στάβλους.

Η Ελλάδα μπήκε σε αυτή τη συμφωνία χωρίς όρους, χωρίς κόκκινες γραμμές και χωρίς ένα σοβαρό σχέδιο για την αγροτική παραγωγή. Θα μπορούσε να διεκδικήσει εξαιρέσεις, ποσοστώσεις και ρήτρες προστασίας. Δεν το έκανε! Η εφαρμογή της συμφωνίας θα φέρει πιέσεις σε όλους τους αγρότες, χωρίς διακρίσεις και χωρίς πραγματική στήριξη. Αυτό που λείπει σήμερα δεν είναι οι δυνατότητες, αλλά η πολιτική βούληση να υπερασπιστούμε την εγχώρια παραγωγή με σοβαρότητα, συνέπεια και ξεκάθαρο εθνικό σχέδιο για όλους μας.

Η συμφωνία Ε.Ε.–Mercosur δεν είναι ουδέτερη. Παίρνει θέση. Και σήμερα, αυτή η θέση είναι απέναντι στον Έλληνα αγρότη. Αν αυτό δεν αλλάξει τώρα, αύριο δεν θα υπάρχει αγροτικός κόσμος για να συζητάμε πολιτικές. Και τότε θα είναι αργά.

Γιώργος Κατσούλης: Η νέα ΚΑΠ και το έλλειμμα συλλογικής οργάνωσης στην ελληνική ύπαιθρο

Πρόεδρος (Σ.Α.Σ.Ο.Ε.Ε.), Μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ

Η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική εφαρμόζεται σε μια περίοδο αυξημένων πιέσεων για τον πρωτογενή τομέα: κλιματική αστάθεια, υψηλό κόστος παραγωγής, αβεβαιότητα στις αγορές και δημογραφική συρρίκνωση της υπαίθρου. Σε αυτό το περιβάλλον, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιοι πόροι διατίθενται, αλλά πώς και με ποιους όρους αξιοποιούνται.

Δυστυχώς, η προσαρμογή της χώρας στη νέα ΚΑΠ χαρακτηρίστηκε από ελλιπή ουσιαστική διαβούλευση και περιορισμένη συμμετοχή των ίδιων των παραγωγών και των συλλογικών τους σχημάτων. Οι αγρότες παραμένουν υποεκπροσωπούμενοι στη λήψη αποφάσεων, ενώ οι συνεταιρισμοί δεν αντιμετωπίζονται ως βασικός εταίρος σχεδιασμού, αλλά συχνά ως συμπληρωματικός μηχανισμός εφαρμογής.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: κατακερματισμένη παραγωγή, αδυναμία οργάνωσης της προσφοράς, χαμηλή διαπραγματευτική ισχύς και δυσκολία στη διαχείριση κινδύνων. Η νέα ΚΑΠ ζητά συνεργασία, περιβαλλοντική προσαρμογή και προστιθέμενη αξία. Χωρίς ισχυρά συλλογικά σχήματα, οι απαιτήσεις αυτές μετατρέπονται σε βάρος για τον μεμονωμένο παραγωγό.

Κι όμως, οι δυνατότητες υπάρχουν. Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα εφαρμογής της νέας ΚΑΠ: να οργανώσουν την παραγωγή, να υποστηρίξουν τη συμμόρφωση με τους κανόνες, να επενδύσουν στη μεταποίηση και να αξιοποιήσουν ψηφιακά εργαλεία για διαφάνεια, μείωση κόστους και σταθερό εισόδημα. Μπορούν, κυρίως, να μετατρέψουν τις ενισχύσεις σε αναπτυξιακό αποτέλεσμα και πραγματική προστιθέμενη αξία.

Αυτό προϋποθέτει μια συνεκτική εθνική στρατηγική για τους συνεταιρισμούς, με θεσμική αναβάθμιση, διοικητική επάρκεια και πραγματική συμμετοχή στον σχεδιασμό της αγροτικής πολιτικής. Χωρίς αυτήν, η νέα ΚΑΠ κινδυνεύει να εξαντληθεί σε μια διαχειριστική άσκηση. Με αυτήν, μπορεί να γίνει εργαλείο ανθεκτικότητας, διατροφικής ασφάλειας και αναγέννησης της ελληνικής υπαίθρου.

Λευκή Καγκάλου: «Εφήμεροι ‘’Μεσσίες’’ ή Ριζική Αλλαγή; Το πραγματικό στοίχημα του ΠΑΣΟΚ»

Πολ.Μηχανικός, Υπεύθυνη ΠΑΣΠ Πολυτεχνικής Σχολής ΠΑΔΑ

Σε μία περίοδο πολιτικής ρευστότητας, η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από προσωποπαγή κόμματα και «μεσσίες» που εξαντλούνται στη συγκυρία. Αυτοί οι σχηματισμοί, όπως έχουμε δει, δεν μπορούν να προσφέρουν τη σταθερότητα, το βάθος και την ουσιαστική προοπτική που έχει ανάγκη η χώρα μας. Χωρίς συλλογικές διαδικασίες και σαφές πολιτικό σχέδιο, τέτοιες προσπάθειες καταλήγουν να εντείνουν την απογοήτευση των πολιτών.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ αποτελεί σήμερα τον μόνο πολιτικό χώρο που μπορεί να εμπνεύσει ξανά με όρους σοβαρότητας και ευθύνης. Ένα κόμμα με θεσμική συγκρότηση, πολιτικό βάθος και ξεκάθαρο πρόγραμμα. Το ΠΑΣΟΚ δεν έμεινε εγκλωβισμένο στο παρελθόν· αντίθετα, είναι πιο σύγχρονο και ανανεωμένο από ποτέ, με νέο πολιτικό λόγο και έτοιμο να κυβερνήσει με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας. Η ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη έχει φέρει έναν άλλο αέρα στο ΠΑΣΟΚ, αποκαθιστώντας την πολιτική του αξιοπιστία και επαναφέροντάς το, με σοβαρούς και αξιόπιστους όρους, στο τραπέζι των κυβερνητικών εξελίξεων.

Το επικείμενο συνέδριο αποτελεί κρίσιμη στιγμή. Είναι η ευκαιρία μας να αποδείξουμε ότι, ως κόμμα, μπορούμε να σταθούμε ενωμένοι, μακριά από εσωστρέφεια και προσωπικές στρατηγικές. Ένα ΠΑΣΟΚ ενωμένο μπορεί να αποτελέσει ξανά σημείο αναφοράς για τη δημοκρατική παράταξη και αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.

Κομβικό ρόλο σε αυτή την αλλαγή έχουμε κι εμείς, η νεολαία. Ως ΠΑΣΠ, πιστεύουμε ότι η νέα γενιά πρέπει να βρίσκεται στον πυρήνα των εξελίξεων· όχι ως θεατής, αλλά ως ενεργός συνδιαμορφωτής ενός σύγχρονου, προοδευτικού και ζωντανού ΠΑΣΟΚ.