Με φόντο τις πολιτικές εξελίξεις, τις κοινωνικές προκλήσεις και τη συζήτηση για τον ρόλο της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα της επόμενης ημέρας, στελέχη, μέλη και νέοι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ καταθέτουν τις απόψεις και τους προβληματισμούς τους για την πορεία της παράταξης και τις προοπτικές της χώρας. Οι παρεμβάσεις που ακολουθούν αποτυπώνουν διαφορετικές οπτικές, αλλά συγκλίνουν σε έναν κοινό άξονα: την ανάγκη διαμόρφωσης μιας αξιόπιστης πολιτικής πρότασης που θα απαντά στις απαιτήσεις της εποχής.

Από τη συζήτηση για τη φυσιογνωμία και τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, μέχρι την κριτική στην κυβερνητική πολιτική, τα ζητήματα της κοινωνικής συνοχής, της οικονομίας, της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών και της σχέσης πολιτικής και πολιτών, τα κείμενα αναδεικνύουν τους προβληματισμούς που αναπτύσσονται στο εσωτερικό της δημοκρατικής παράταξης ενόψει των επόμενων πολιτικών και οργανωτικών σταθμών.

Τα μέλη εστιάζουν στην ανάγκη ενός κόμματος με καθαρό πολιτικό στίγμα, προγραμματικό λόγο και ισχυρή κοινωνική αναφορά, ικανού να εκφράσει ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας που αναζητούν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Παράλληλα, αναδεικνύουν τη σημασία του επικείμενου συνεδρίου ως ευκαιρίας πολιτικής επανεκκίνησης, αλλά και ως πεδίου διαλόγου για το μέλλον της παράταξης.

Mηνάς Ζέρβας: Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός μας

Δικηγόρος

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα καθοριστικό πολιτικό σταυροδρόμι.

Σε μια συγκυρία όπου η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδραιώνει ένα νεοφιλελεύθερο και ταυτόχρονα κρατικοδίαιτο μοντέλο για λίγους, με διευρυνόμενες κοινωνικές ανισότητες και ενώ η ευρύτερη Αριστερά αδυνατεί να συγκροτήσει μια πειστική πρόταση διακυβέρνησης, η ανάγκη για μια ισχυρή, σύγχρονη Κεντροαριστερά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Αν το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει ουσιαστική εκλογική άνοδο, οφείλει να αρθρώσει καθαρό, τεκμηριωμένο και συγκρουσιακό πολιτικό λόγο.

Η καθημερινότητα των πολιτών επιβαρύνεται από την ακρίβεια, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, τη στεγαστική κρίση και τη διαρκή υποχώρηση του κοινωνικού κράτους. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να προτάξει ένα

συνεκτικό και αξιόπιστο πρόγραμμα: ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, προστασία της πλήρους και σταθερής απασχόλησης, ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας, καθώς και ουσιαστική ενδυνάμωση της τοπικής αυτοδιοίκησης και των τοπικών φορέων, ώστε να έχουν τον πρώτο λόγο στον σχεδιασμό των αναπτυξιακών έργων σε κάθε περιοχή της χώρας.

Όχι ως ιδεολογική εμμονή, αλλά ως συνειδητή πολιτική επιλογή κοινωνικής συνοχής και βιώσιμης ανάπτυξης.

Κεντρικό ζήτημα παραμένει το μοντέλο ανάπτυξης. Η συγκεντρωτική ανάπτυξη και η γενικευμένη ανασφάλεια δεν συνιστούν αναπτυξιακή στρατηγική· αποτελούν πολιτική επιλογή υπέρ των λίγων. Η ουσιαστική μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων στην τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να διασφαλίσει κοινωνική συνοχή και δίκαιη, ισόρροπη ανάπτυξη σε όλη τη χώρα, ώστε οι επενδύσεις να έχουν πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να επανασυνδέσει τον προοδευτικό κόσμο που απομακρύνθηκε, μόνο με ξεκάθαρη πολιτική ταυτότητα, ούτε με έναν όψιμο κυβερνητισμό που θολώνει το μήνυμα, ούτε με μια στείρα, καταγγελτική αντιπολίτευση.

Η εναλλακτική υπάρχει και προϋποθέτει κοινωνική τόλμη, σύγκρουση με τις ανισότητες και τη δημιουργία ενός αισθήματος ασφάλειας και προοπτικής για τους πολίτες. Αυτή είναι η αποστολή του ΠΑΣΟΚ από την ημέρα της ίδρυσής του και για αυτόν ακριβώς τον λόγο υπάρχει.

Ανδρέας Αντωνίου: Έχουμε ανάγκη από ουσιαστική αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης

M.Sc. Φαρμακοποιός , Γραμματέας Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Ρεθύμνου


Η πολιτική ρητορική που συνοψίζεται στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» δεν είναι κάτι καινούργιο στο συλλογικό υποσυνείδητο της Generation X. Αντίθετα, θυμίζει έντονα έναν μαμαδίστικο μηχανισμό εκφοβισμού που πολλοί από εμάς βιώσαμε σε μικρότερη κλίμακα, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Στη Δυτική Μακεδονία ειδικά από όπου και κατάγομαι, οι μανάδες μας είχαν έναν δικό τους, απολύτως αποτελεσματικό τρόπο μητρικού bulling: αν δεν διαβάζαμε, αν δεν τρώγαμε το φαγητό μας, αν δεν ήμασταν «υπάκουα παιδιά», το μέλλον μας ήταν προδιαγεγραμμένο. Οικότροφος στο Τσοτύλι.

Το μήνυμα ήταν απλό και αμείλικτο για της παιδικές μας ψυχές: συμμόρφωση ή ….. Δεν υπήρχε γκρίζα ζώνη, δεν υπήρχε εναλλακτική. Ή θα ακολουθούσες τον «σωστό δρόμο» ή θα κατέληγες σε έναν τόπο που φάνταζε σχεδόν ως κοινωνική εξορία. Ο φόβος λειτουργούσε ως μέθοδος πειθαρχίας, όχι επειδή ήταν λογικός, αλλά επειδή ήταν βαθιά ψυχολογικός.

Αντίστοιχα, η στρατηγική πολιτική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη του «ή εγώ ή το χάος» δεν επενδύει στη ουσιαστική συζήτηση προγραμμάτων, ιδεών ενώ αποκρύπτει εντέχνως την αδιαφάνεια και την απουσία ουσιαστικής λογοδοσίας.

Επενδύει κυρίαρχα στην ανασφάλεια και το φόβο. Καλλιεργεί επισταμένα την αίσθηση ότι κάθε εναλλακτική ισοδυναμεί με αποσταθεροποίηση, ότι η αλλαγή είναι επικίνδυνη και ότι η κοινωνία πρέπει να επιλέξει την υπακοή για να αποφύγει τον γκρεμό.

Όπως όμως μάθαμε μεγαλώνοντας ότι η Τσοτύλεια Σχολή δεν ήταν το τέλος του κόσμου (ήταν ένα αυστηρό μεν εκπαιδευτικό ίδρυμα το οποίο όμως έβγαλε κατά διαστήματα κορυφαίες προσωπικότητες), έτσι και η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με εκβιαστικά διλήμματα.

Ο φόβος μπορεί ενίοτε να επιβάλει σιωπή η την αποχή, αλλά ποτέ δεν γεννά ώριμες επιλογές. Και η χώρα μας έχει ανάγκη πλέον από ουσιαστική αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης.

Χατζηπαυλίδης Γιώργος: Το συνέδριο να γίνει πολιτικό γεγονός

Διεθνολόγος, Στέλεχος Νεολαίας ΠΑΣΟΚ


Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια τυπική εσωκομματική διαδικασία. Οφείλει να σταθεί ως δημόσια στιγμή πολιτικής βαρύτητας, ως σημείο αναφοράς που επαναφέρει τη συζήτηση εκεί όπου πραγματικά πρέπει να είναι, στις λύσεις, στη θεσμική σοβαρότητα, στη δυνατότητα μιας προοδευτικής διακυβέρνησης με αποτέλεσμα.


Η εποχή δεν αντέχει τον εύκολο εντυπωσιασμό. Η κοινωνία έχει κουραστεί από τον θόρυβο, από τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, από την πολιτική που εξαντλείται σε αντιπαραθέσεις για την εικόνα. Αυτό που αναζητά είναι αξιοπιστία: ένα σχέδιο με προτεραιότητες, τεκμηρίωση, συνέπεια, και μια γλώσσα που σέβεται τη νοημοσύνη των πολιτών. Ο τεχνοκρατικός λόγος, όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός, αλλά υπηρετεί τον άνθρωπο, αποκτά δύναμη και μετατρέπει την αγανάκτηση σε κατεύθυνση και την ελπίδα σε πράξη.

Αυτή τη στιγμή, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να αναδείξει ότι είναι δύναμη προγραμματική, κόμμα θέσεων και όχι περιστάσεων. Με συγκροτημένη πρόταση για την υγεία και την παιδεία, για την εργασία και την παραγωγή, για το κόστος ζωής, για ένα κράτος που λειτουργεί με κανόνες, διαφάνεια και αξιοκρατία. Και παράλληλα, να καταστήσει ορατή τη μάχη που δίνεται καθημερινά στη Βουλή απέναντι στην κυβέρνηση. Μια αντιπολίτευση ουσίας, τεκμηριωμένη, επίμονη, που δεν διεκδικεί απλώς να καταγγείλει, αλλά να κερδίσει αλλαγές.

Αν το συνέδριο αποτυπώσει ενότητα, θεσμική στάση και καθαρό πρόγραμμα, τότε θα εμπνεύσει χωρίς κραυγές. Θα δείξει ότι υπάρχει πολιτική ωριμότητα και ηγεσία που κρατά την παράταξη σε πορεία ευθύνης. Και τότε, πράγματι, δεν θα είναι απλώς ένα κομματικό γεγονός, θα είναι μια δημόσια αφετηρία εμπιστοσύνης. Ένα πολιτικό γεγονός που θα μας κάνει ξανά κυβερνητική δύναμη.

Bαγγέλης Πετριτζίκης: Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να διακριθεί καθαρά τόσο από τον εύκολο λαϊκισμό, όσο και από τη συντηρητική, συγκεντρωτική αντίληψη διακυβέρνησης της ΝΔ

Μέλος ΚΠΕ

Η πολιτική πρέπει να πάψει να είναι το πρόβλημα και να γίνει ξανά η λύση. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της παράταξης: να μετατρέψει την αποστροφή σε ελπίδα και τον θυμό σε αρχιτεκτονική για το αύριο.

Από τη γέννησή του, το ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε απλώς ένα κόμμα εξουσίας. Υπήρξε η ιστορική παράταξη της κοινωνικής κινητικότητας, δημοκρατικής διεύρυνσης και εθνικής αυτοπεποίθησης. Έδωσε φωνή σε κοινωνικές ομάδες που μέχρι τότε έμεναν στο περιθώριο, θεμελίωσε το κοινωνικό κράτος, κατοχύρωσε δικαιώματα και άλλαξε

ουσιαστικά τη σχέση του πολίτη με το κράτος. Σε κρίσιμες στιγμές της μεταπολιτευτικής πορείας, λειτούργησε ως δύναμη σταθερότητας, μεταρρύθμισης και κοινωνικής συνοχής.

Σήμερα, σε μια περίοδο γενικευμένης δυσπιστίας και πολιτικής κόπωσης, ο ιστορικός του ρόλος αποκτά νέο νόημα. Όχι ως νοσταλγία, αλλά ως ευθύνη. Η κοινωνία δεν αναζητά μεγάλα λόγια ή εύκολες αντιπαραθέσεις. Ζητά σοβαρότητα, σχέδιο, θεσμική αξιοπιστία και καθαρές απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα: την ακρίβεια, τα εργασιακά δικαιώματα, το ασφαλιστικό, τις ανισότητες, την ανασφάλεια, το δημογραφικό, την κλιματική κρίση, τη διάβρωση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Σε αυτό το τοπίο, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να διακριθεί καθαρά τόσο από τον εύκολο λαϊκισμό, που επενδύει στον θυμό χωρίς προοπτική, όσο και από τη συντηρητική, συγκεντρωτική αντίληψη διακυβέρνησης της ΝΔ. Μια λογική που αντιμετωπίζει το κράτος ως κλειστό μηχανισμό και τη δημοκρατία ως τυπική διαδικασία. Απέναντι σε αυτή τη λογική, η δημοκρατική παράταξη αντιπροτείνει συμμετοχή, ισχυρά θεσμικά αντίβαρα, αποκέντρωση και κοινωνική δικαιοσύνη. Πολιτικές που χτίζονται από κάτω προς τα πάνω, με τον πολίτη συμμέτοχο και όχι παθητικό θεατή.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαναγίνει χρήσιμο αν μιλήσει με ειλικρίνεια, αν αντλήσει δύναμη από τις αξίες του χωρίς να εγκλωβίζεται στο παρελθόν και αν επενδύσει στη γνώση, τη συλλογικότητα και τη θεσμική ευθύνη. Γιατί όταν η πολιτική υπηρετεί την κοινωνία, δεν είναι βάρος. Είναι εργαλείο αλλαγής. Και αυτό ήταν πάντα το ιστορικό της στοίχημα.