Η αδικαιολόγητα μακρόχρονη προεκλογική περίοδος και οι εκλογές, που μάλλον θα γίνουν το προσεχές φθινόπωρο, φέρνουν στο προσκήνιο καίρια διλήμματα που αφορούν στο μέλλον του τόπου και του καθένα μας.

​Διαβάστε: Να καταργηθεί ο "σταυρός" προτίμησης - Άρθρο γνώμης του Παναγιώτη Νίκα

Τα διλήμματα στις προσεχείς εκλογές

Από την ψήφο των πολιτών στις προσεχείς εκλογές θα απαντηθούν διλήμματα, όπως δημοσιονομική πειθαρχία και επενδύσεις ή αύξηση της φορολογίας και επιδοματική πολιτική. Επίσης, η ύπαρξη συνέχειας στους παραδοσιακούς άξονες εξωτερικής πολιτικής ή αναζήτηση νέων ισορροπιών. Ακόμα, συγκεντρωτική διακυβέρνηση ή αποκέντρωση και διαφάνεια, όπως και πολλά άλλα. Πρόκειται, δηλαδή, για κομβική αναμέτρηση, που θα δώσει απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα και διλήμματα κατεύθυνσης της χώρας μας.

​Αισιοδοξία γεννά η διαπίστωση πως οι πολίτες αρνούνται να παρασυρθούν από το κλίμα ακραίας αντιπαράθεσης και τοξικότητας, που εκπορεύεται από τους κομματικούς μηχανισμούς, με στόχο τον διαχωρισμό  και την κυριαρχία της απόλυτης αντιπαλότητας. Κι αυτό, γιατί στις τελευταίες, λίγες δεκαετίες, η οικονομική κρίση και τα «μνημόνια», το πάθημα της διάψευσης διακηρύξεων, υποσχέσεων και ελπίδων, έχει γίνει για όλους σκληρό μάθημα. Αρκεί, βέβαια, αυτό να μην οδηγήσει  στην παθητικότητα του «καναπέ» και στην άρνηση συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία.

​Η κυβέρνηση, παρά την φθορά από την μακρόχρονη άσκηση της εξουσίας, τα σκάνδαλα και τη «σκανδαλολογία», τα λάθη και τις παραλείψεις, τον πληθωρισμό και την ακρίβεια, προηγείται δημοσκοπικά. Αυτό οφείλεται -κατά την άποψή μου- στην αμυντική και την εξωτερική πολιτική της, στην ικανότητα αντιμετώπισης κρίσεων, στη θετική «μεγάλη εικόνα» τη οικονομίας, στη σταθερότητα και προφανώς στη διασπασμένη και αδύναμη αντιπολίτευση.

Μεγάλη κινητικότητα στον πολιτικό χώρο

Μεγάλο πρόβλημα για την κυβέρνηση και την επιτυχία του δύσκολου στόχου της αυτοδυναμίας είναι η κινητικότητα που παρουσιάζει ο πολιτικός χώρος στα δεξιά της και κυρίως το υπό ίδρυση «κόμμα Σαμαρά», με το οποίο είναι δεδομένη η ρήξη, η σύγκρουση και ο απόλυτος αποκλεισμός κάθε μελλοντικής συνεργασίας μαζί του.

​Το «κόμμα Τσίπρα/ΕΛ.Α.Σ» ξεκίνησε μεθοδικά και μελετημένα, έγινε de facto αξιωματική αντιπολίτευση, ζωντάνεψε τον δικομματισμό -που αποτελεί δομικό στοιχείο της αστικής δημοκρατίας- και επιβραβεύεται προς το παρόν στις δημοσκοπήσεις. Όμως, τα σοβαρά λάθη στα χρόνια της διακυβέρνησής του και κυρίως η δυναμική παρουσία, όπως και η σφοδρή πολεμική παλαιών συνεργατών και συντρόφων του από την κομμουνιστογενή αριστερά, θα αποτελέσουν -ίσως- σημαντικό φρένο στην πορεία του.

​Μεγάλο θα είναι το δίλημμα, κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, στην πιθανή περίπτωση που δεν προκύψει αυτοδυναμία. Η πιεστική ανάγκη για διακυβέρνηση και η εκτίμηση για εκλογικά κέρδη ή ζημίες στα κόμματα από την επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας είναι βέβαιο πως θα προκαλέσουν κομματικούς τριγμούς και δεύτερες σκέψεις.

​Καταλήγοντας, οι δύο μεγάλοι πόλεμοι στη γειτονιά μας, με την αβεβαιότητα και την αστάθεια που τους συνοδεύουν, μαζί με την ακρίβεια και τη φτώχεια, είναι βέβαιο πως θα αποτελέσουν παράγοντα επηρεασμού στις προσεχείς εκλογές. Από την άλλη, τα δομικά προβλήματα του κράτους μας, η ανάγκη εκσυγχρονισμού και θωράκισης των θεσμών, ο έλεγχος και η προστασία του δημοσίου χρήματος, μαζί με την αναζήτηση της σταθερότητας, θα αποτελέσουν μια άλλη βασική παράμετρο. Το ζητούμενο είναι η βούληση και η γνώμη του καθένα μας να συνοδεύεται από προβληματισμό στα διλήμματα και κυρίως γνώση. Γιατί μόνο, αν η γνώμη συνοδεύεται από τη γνώση, έχει πραγματική αξία.