Σε μια περίοδο έντονων πολιτικών διεργασιών και αυξημένων κοινωνικών απαιτήσεων, όπου οι πολίτες αναζητούν αξιόπιστες λύσεις για τα μεγάλα ζητήματα της καθημερινότητας, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ καταθέτουν μέσα από τις σελίδες του «ΚΑΡΦΙ» τις σκέψεις, τις προτάσεις και τους προβληματισμούς τους για την πορεία της χώρας. Με παρεμβάσεις που αγγίζουν τις προκλήσεις της οικονομίας, της κοινωνικής συνοχής, των θεσμών και της δημοκρατίας, αναδεικνύουν τον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η Δημοκρατική Παράταξη στη διαμόρφωση μιας προοδευτικής προοπτικής για την Ελλάδα των επόμενων χρόνων.



Αντωνίου Φώτης: Από τα Ημίμετρα στα Μέτρα αλλαγής…

Κεντρική Πολιτική Επιτροπή (ΚΠΕ) ΠΑΣΟΚ και Γραμματεία ιδιωτικού χρέους.


Τα τελευταία μέτρα που ανακοινώνονται από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιβεβαιώνουν κάτι που πλέον είναι ορατό σε όλους: η πολιτική διαχείριση της ακρίβειας έχει μετατραπεί σε διαρκή άσκηση ανακούφισης, όχι σε στρατηγική αντιμετώπιση.

Η Ελλάδα δεν έχει απλώς πρόβλημα πληθωρισμού. Έχει πρόβλημα αγοραστικής δύναμης. Και αυτό είναι βαθύτερο: αφορά τη σχέση μισθών, τιμών και πραγματικής ζωής.

Όταν το κόστος στέγασης απορροφά δυσανάλογο μέρος του εισοδήματος, όταν τα βασικά αγαθά αυξάνονται σταθερά και όταν οι πραγματικοί μισθοί δεν ακολουθούν, τότε η κοινωνική συνοχή δεν πιέζεται απλώς, διαβρώνεται.

Απέναντι σε αυτό, η λογική των αποσπασματικών παρεμβάσεων δεν αρκεί.

Χρειάζεται μια καθαρή πολιτική επιλογή:

η θεσμοθέτηση ενός Εθνικού Συμφώνου Αγοραστικής Δύναμης.

Ενός μόνιμου μηχανισμού που θα επανασυνδέει την οικονομική πολιτική με την πραγματική ζωή των πολιτών.

Ένα τέτοιο Σύμφωνο σημαίνει τρία πράγματα:

1. οι #μισθοί και οι #συντάξεις να μην αποκόπτονται από το πραγματικό κόστος ζωής

2. η #στεγαστική κρίση να αντιμετωπίζεται ως κεντρικό οικονομικό ζήτημα και όχι ως κοινωνικό #επίδομα και

3. η αγορά να λειτουργεί με κανόνες που προστατεύουν την αγοραστική δύναμη της μεσαίας τάξης

Αυτό δεν είναι ούτε “κρατισμός” ούτε “απλή ενίσχυση”. Είναι μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατική απάντηση σε ένα νέο πρόβλημα: την αποσύνδεση της ανάπτυξης από την κοινωνική ευημερία.

Ταυτόχρονα, ακόμη και από μια φιλελεύθερη οπτική, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: χωρίς ισχυρή μεσαία τάξη, δεν υπάρχει βιώσιμη ζήτηση, δεν υπάρχει παραγωγική οικονομία , δεν υπάρχει σταθερότητα.

Το πολιτικό διακύβευμα λοιπόν δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά στρατηγικό.

Ή θα συνεχίσουμε με μια διαχείριση της ακρίβειας μέσω επιδομάτων και επικοινωνιακών παρεμβάσεων, ή θα περάσουμε σε ένα νέο κοινωνικό και οικονομικό συμβόλαιο που αντιμετωπίζει την αιτία και όχι το σύμπτωμα.

Το # Εθνικό Σύμφωνο Αγοραστικής Δύναμης δεν είναι σύνθημα. Είναι η τομή ανάμεσα στη διαχείριση και στην πολιτική # Αλλαγή.

Και αυτή η τομή είναι πλέον το πραγματικό πολιτικό ζητούμενο της επόμενης περιόδου.



Βομβαρδάς Γιάννης: Η προκλητική υποψήφια...περιφερειακή υπερδύναμη

Φοιτητής Πολ. Επιστήμης ΔΠΘ, Στέλεχος ΠΑΣΠ Κομοτηνής - Μέλος Τομέα Άμυνας ΠΑΣΟΚ


Τους τελευταίους μήνες και ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, η Τουρκία αυξάνει την ένταση φέρνοντας για ακόμη μία φορά στο προσκήνιο το δόγμα της .

Αυτή την φορά, ακόμα πιο δυναμικά εντείνει την αναθεωρητική της στάση θέλοντας να επισημοποίηση το δόγμα της με εσωτερικό νόμο. Όμως πλέον φαίνεται να μην είναι μόνη...έχει την έμμεση ή και σχεδόν άμεση στήριξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ, ιδιαίτερα επί διοίκησης Τραμπ, έχουν αβαντάρει την Τουρκία με μια σειρά από κινήσεις δίνοντας της χώρο να εξελιχθεί σε περιφερειακό γεωπολιτικό πρωταγωνιστή και ρυθμιστή των δυτικών συμφερόντων στην ανατολική Μεσόγειο.

Η επιλογή Τομ Μπάρακ για πρέσβη στην Άγκυρα από τις ΗΠΑ και με ρόλο περιφερειακού ρυθμιστή των αμερικανικών συμφερόντων, αναβάθμιση του ρόλου των αεροπορικών βάσεων σε Άδανα και Ικόνιο και του γραφείου της Σμύρνης όπως και των συμμαχικών επιτελικών κέντρων στην Άγκυρα σε συνδυασμό με την καθιέρωση της "Γαλαζιας Πατρίδας" ως κύριο στρατηγικό δόγμα, η Τουρκία διεκδικεί να διαδραματίσει ρόλο περιφερeιακού εταίρου του ευρωατλαντικού άξονα.

Όλα αυτά με τις αμερικανικές πλάτες και με την ίδια να θέλει να μετατραπεί αρχικά σε περιφερειακή και έπειτα σε παγκόσμια υπερδύναμη, όπως τουλάχιστον σχεδιάζεται από την τουρκική ηγεσία. Σχεδιασμός που φαίνεται να έχει σχέση με την πραγματικότητα, μιας και η Τουρκία οργανώνει την οικονομία της σε όλα τα επίπεδα και κυρίως αναπτύσσει ολοένα και παραπάνω την αμυντική της βιομηχανία, κίνηση που υποδηλώνει τις προθέσεις της στο Αιγαίο...


Κωνσταντίνος – Ειρηναίος Σταμούλης: Απέναντι στην τοξικότητα, η ελπίδα

Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος, Mέλος ΚΠΕ


Τα τελευταία χρόνια, η δημόσια ζωή έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο τοξικότητας. Σκάνδαλα αντί για λογοδοσία, διαφθορά αντί για διαφάνεια και παρακμή αντί για δίκαιη ανάπτυξη συνθέτουν μια πραγματικότητα που απογοητεύει τους πολίτες και τους απομακρύνει από την ενασχόληση με τα κοινά.

Υπάρχει όμως μια πιο επικίνδυνη μορφή τοξικότητας: Η προσπάθεια να πειστούν οι πολίτες ότι τα αδιέξοδα είναι η νέα «κανονικότητα» και ότι η ακρίβεια, η ανασφάλεια, και οι ανισότητες είναι μονόδρομος. Ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή.

Κι όμως, υπάρχει διαφορετική πρόταση. Αξιόπιστη, σύγχρονη και έτοιμη να αντιπαρατεθεί με σχέδιο εκεί όπου σήμερα κυριαρχεί η παρακμή.

Απέναντι στην ακρίβεια που εξανεμίζει τον μισθό, ένα κράτος που παρεμβαίνει στην αγορά, συγκρούεται με τα καρτέλ και μειώνει τον ΦΠΑ στα βασικά αγαθά.

Απέναντι στη στεγαστική ασφυξία, πολιτικές κοινωνικής κατοικίας, προσιτά ενοίκια, κατάργηση της Golden Visa και κανόνες στη βραχυχρόνια μίσθωση.

Απέναντι στη σταδιακή υποχώρηση του κοινωνικού κράτους, ουσιαστικές επενδύσεις σε δημόσια υγεία και παιδεία, με κίνητρα για γιατρούς, νοσηλευτές και εκπαιδευτικούς ώστε να στελεχωθούν οι δομές της περιφέρειας.

Απέναντι στην υπερσυγκέντρωση εξουσιών στο επιτελικό κράτος, ισχυροί θεσμοί, διαφάνεια και πραγματική λογοδοσία.

Απέναντι στη δημογραφική συρρίκνωση, πολιτικές που στηρίζουν τους νέους ανθρώπους ώστε να δημιουργήσουν οικογένεια και να σχεδιάσουν με αισιοδοξία το μέλλον τους στην Ελλάδα.

Απέναντι στην τοξικότητα, η ελπίδα.

Πολλοί σκέφτονται ότι η πολιτική αλλαγή μοιάζει σήμερα δύσκολη. Όμως όλες οι μεγάλες αλλαγές στην ιστορία ξεκίνησαν την στιγμή που κάποιοι αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με το «δεν γίνεται».

Αν θέλουμε πραγματικά να κλείσει ο κύκλος της τοξικότητας, χρειάζεται μια ισχυρή, προοδευτική και αξιόπιστη εναλλακτική. Αυτή σήμερα υπάρχει και εκφράζεται από το ΠΑΣΟΚ.

Η αλλαγή δεν θα έρθει επειδή οι συσχετισμοί θα αλλάξουν από μόνοι τους. Θα έρθει επειδή οι πολίτες θα αποφασίσουν να τους αλλάξουν. Γιατί η ελπίδα δεν είναι να περιμένεις να έρθει ένα καλύτερο αύριο. Είναι να επιλέγεις να το δημιουργήσεις.



Μανώλης Γ. Πετράκης: Πολιτική αλλαγή για πραγματική αλλαγή πολιτικής και κάθαρση του δημόσιου βίου!

Μέλος ΚΠΕ


Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Κίνημα Αλλαγής, διατυπώνει ολοκληρωμένες προτάσεις σε θέματα καθημερινότητας και σε ζητήματα πολιτικής με μεσο-μακροπρόθεσμη βάση, όπως η παραγωγική Ελλάδα και η ανασύσταση του ΕΣΥ. Πλέον, απαιτείται να αναδείξει το όραμα του για τη χώρα και τους Έλληνες. Το όραμα, «πως βλέπει τη χώρα τα επόμενα χρόνια» και «πως βήμα-βήμα θα αλλάξει η ζωή -η καθημερινότητα- του Έλληνα» με Κυβέρνηση

ΠΑ.ΣΟ.Κ.! Αυτό είναι απαραίτητο για να δημιουργήσουμε κοινωνικό ρεύμα ελπίδας για την πολιτική αλλαγή. Πολιτική αλλαγή, που δεν αφορά την αλλαγή διαχειριστή της εξουσίας, αλλά την αλλαγή πολιτικής με βασικούς άξονες:

· Ισχυρή Ελλάδα με ενεργητικό διεθνή ρόλο για την προώθηση των ελληνικών συμφερόντων και την εθνική ασφάλεια. Να δεσμευτούμε για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που υπηρετεί αρχές και αξίες και, που δεν αρκείται στην παθητική θέαση των εξελίξεων, υλοποιώντας τις αποφάσεις τρίτων.

· Δικαιοσύνη παντού - ίσες ευκαιρίες για όλους - ισχυρό κοινωνικό κράτος. Να δεσμευτούμε για μεταρρυθμίσεις για ανάκτηση της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και ενίσχυση της ανεξαρτησίας τους, για αλλαγές στη λειτουργία του δημόσιου τομέα και άμεση/έμμεση ενίσχυση των εισοδημάτων.

· Αναβάθμιση της ποιότητας ζωής σε κάθε γωνιά της χώρας. Να δεσμευτούμε για προστασία των δημόσιων αγαθών, ενδυνάμωση της αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών – κρίσιμο πυλώνα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος– με αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και πόρων.

· Ενίσχυση της παραγωγής, της απασχόλησης και της ανταγωνιστικότητας. Να δεσμευτούμε για επενδύσεις σε δημόσιες υποδομές και στήριξη παραγωγικών επενδύσεων με ορίζοντα την Ελλάδα του 2035!

Το ΠΑΣΟΚ, παράλληλα, οφείλει να χτίσει ευρύτερες πολιτικές-κοινωνικές συμμαχίες, με στόχο την κάθαρση του πολιτικού και οικονομικού βίου από την «κόπρο» της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, που μας εκπλήσσει καθημερινά, και μια συνταγματική μεταρρύθμιση -τομή για την ενδυνάμωση της δημοκρατίας και της διαφάνειας. Σε αυτό το προσκλητήριο για αλλαγή, δεν περισσεύει κανείς δημοκράτης πολίτης!


Γιώργος Σταθοράκης: Γιατί δεν μας πιστεύει η κοινωνία άραγε;

Μέλος Κ.Π.Ε


Τα κόμματα ως πολιτικοί σχηματισμοί, ανέκαθεν υπηρετούσαν το σκοπό της έκφρασης των αναγκών, των ιδεών και της αγωνίας, του ακροατηρίου τους. Έντελώς διαφορετικής φύσεως η στόχευση αλλά και το αφήγημα του κάθε κόμματος, που προσδοκά να εμπνεύσει όσο περισσότερους ψηφοφόρους μπορεί για να καταφέρει να βρεθεί σε κυβερνητική τροχιά.

Τι γίνεται όμως όταν στο εκλογικό "παιχνίδι" αρχίζει να γίνεται κατά κόρον χρήση του υπέρτατου όπλου χειραγώγησης ,αυτού των δημοσκοπήσεων; Το αποτέλεσμά τους που τείνει να διαμορφώνεται, ίσως τεχνητά, ίσως κατευθυνόμενα, πάντως σίγουρα με ιδιαίτερα έντονη συχνότητα, παρασύρει με ορμή την όποια πολιτική ανωτερότητα που ίσως να διαθέτει κάποιο κόμμα. Όταν δε αυτό το υπερόπλο συνοδεύεται και από επίσης κατευθυνόμενη μιντιακή κάλυψη, τότε δε μιλάμε πια καν για πολιτική. Τότε είναι που αρχίζει η πλήρης απαξίωση της πολιτικής, καθώς κανείς δεν ενδιαφέρεται πια να ακούσει θέσεις, προτάσεις, προγραμμα ή όραμα. Η μόνιμη συζήτηση όλων κινείται γύρω από τα δημοσκοπικά ποσοστά του κάθε κόμματος και το ιδιότυπο "ασανσέρ" που ανεβοκατεβάζει δημοσκοπικές κυβερνήσεις, δημιουργεί από το πουθενά δημοσκοπικές συνεργασίες, εμφανίζει ή εξαφανίζει, πάντα κατά το δοκούν, πολιτικούς και πολιτικές.

Αυτή είναι η πολιτική του σήμερα και φοβάμαι ότι ίσως αύριο καταργηθούν εντελώς και οι εκλογές αφού θα μπορούμε να εκλέγουμε κυβέρνηση μέσω των δημοσκοπήσεων. Αυτό όμως που με τρομάζει απ'όλα πιο πολύ είναι το πόσο εύκολα πλέον χειραγωγείται η κοινή γνώμη. Μια κοινωνία που ενώ διψά για αλλαγή, ενώ ασφυκτιά από τη μπόχα των σκανδάλων, δείχνει να μην πιστεύει όποιον ευαγγελίζεται αυτό το κάτι καλύτερο. Γιατί δεν μας πιστεύει η κοινωνία άραγε; Μήπως επειδή ούτε κι εμείς οι ίδιοι δε μας πιστεύουμε; Μήπως τελικά πέσαμε κι εμείς οι ίδιοι στην παγίδα των δημοσκοπήσεων; Διαθέτει το ΠΑ.ΣΟ.Κ και τα στελέχη του την πίστη και το τσαγανό να υπερβούν αυτή την παγίδα; Μένει να φανεί.