Η ραγδαία φθορά και η αποσύνθεση που καταγράφεται στο εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού αντιμετωπίζεται με ικανοποίηση από διαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα, καθώς η αποκαθήλωση ενός μέχρι πρότινος «αντισυστημικού» συμβόλου αναδιατάσσει εκ νέου τις ισορροπίες στο ήδη περίεργο και κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο, ανακουφίζοντας «παίκτες» με διαμετρικά αντίθετες αφετηρίες και επιδιώξεις. Στο Μέγαρο Μαξίμου κατ’ αρχάς η πολιτική ανάγνωση των εξελίξεων που καταγράφονται στο κόμμα Καρυστιανού, με τις μαζικές αποχωρήσεις στελεχών και τις βιτριολικές αιχμές που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν, εστιάζει στη σταδιακή κατάρρευση γενικότερα της καταγγελτικής ρητορικής, η οποία μετά τα Τέμπη και για μεγάλο χρονικό διάστημα τροφοδοτούσε το αντικυβερνητικό μέτωπο και αμφισβητούσε τους θεσμικούς αρμούς της εξουσίας.

Η καθίζηση της Ελπίδας ερμηνεύεται από το κυβερνητικό επιτελείο ως απόδειξη πως η πολιτική διαμαρτυρία, όταν στερείται δομημένου προγράμματος και θεσμικής συγκρότησης, νομοτελειακά προσκρούει στις εσωτερικές αντιφάσεις του όλου εγχειρήματος. Για την κυβέρνηση, η εξέλιξη αυτή προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία να ενισχύσει το αφήγημα της κυβερνησιμότητας, προβάλλοντας τη σύγκριση ανάμεσα στην υπεύθυνη διακυβέρνηση και την αόριστη αντισυστημική ρητορική στο φάσμα του θυμικού. Το Μαξίμου παράλληλα βλέπει να αποδυναμώνεται ένας αστάθμητος παράγοντας, εν προκειμένω το κόμμα του διδύμου Καρυστιανού – Γρατσία, που απειλούσε να συσπειρώσει σε κάποιο βαθμό ετερόκλητες μάζες δυσαρεστημένων πολιτών, ανακόπτοντας ροές «γαλάζιων» ψηφοφόρων και επιτρέποντας στην κυβερνητική πλειοψηφία να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, επαναφέροντας τη δημόσια συζήτηση στο πεδίο της αποτελεσματικότητας και της σταθερότητας.

Διαβάστε περισσότερα στο iapogevmatini.gr