Ο Βαγγέλης Λάσκαρης στα Παραπολιτικά για την θεατρική παράσταση "Ας Περιμένουν οι Γυναίκες": "Η μοναξιά και η μοναχικότητα είναι κοινωνικά φαινόμενα της εποχής μας"
Μια κωμωδία πιο επίκαιρη από ποτέ
Ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Λάσκαρης μιλά για τη θεατρική μεταφορά της ταινίας του Σταύρου Τσιώλη «Ας περιμένουν οι γυναίκες», τη φιλία, τη μοναξιά και τη σύγχρονη ανάγνωση του έργου.
Η συνέντευξη του Βαγγέλης Λάσκαρης στο parapolitika.gr και τον Γιάννη Ξυνόπουλο φωτίζει τη θεατρική μεταφορά της εμβληματικής ταινίας του Σταύρου Τσιώλη «Ας περιμένουν οι γυναίκες», που ανεβαίνει στο Θέατρο Ψυρρή από τις 23 Ιανουαρίου 2026, μετά τη θριαμβευτική της πορεία στη Θεσσαλονίκη.
Η θεατρική μεταφορά μιας εμβληματικής ταινίας
Ο Βαγγέλης Λάσκαρης έκανε τη διασκευή και τη σκηνοθεσία της θεατρικής παράστασης «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες», μιας κωμωδίας βασισμένης στην ταινία του Σταύρου Τσιώλη, που θα ανέβει στο Θέατρο Ψυρρή από τις 23 Ιανουαρίου 2026. Μετά την θριαμβευτική της πορεία στη Θεσσαλονίκη, η παράσταση που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς έρχεται στο Θέατρο Ψυρρή για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Η εμβληματική ταινία «Ας περιμένουν οι γυναίκες», μια κωμωδία με τη χαρακτηριστική ειρωνική, καυστική και ανθρώπινη γραφή του Τσιώλη μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Υπόθεση του έργου
Καλοκαίρι. Δύο μπατζανάκηδες, ο Πάνος κι ο Μιχάλης, βιοτέχνες στην βιομηχανική ζώνη της Θεσσαλονίκης, ξεκινούν το ταξίδι τους για διακοπές στη Θάσο, όπου τους περιμένουν οι οικογένειές τους. Λίγο έξω από τη λίμνη Βόλβη, ένα απρόσμενο συμβάν σταματά την πορεία τους. Ο τρίτος μπατζανάκης, που ήδη βρίσκεται στη Θάσο και προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε τρεις οικογένειες, σπεύδει να τους παραλάβει. Από εκεί ξεκινά ένα οδοιπορικό γεμάτο χιούμορ, αμηχανίες και απρόσμενες αλήθειες, ένα ταξίδι τριών ανδρών που, αποφεύγοντας τη ρουτίνα και τις ευθύνες τους, αναζητούν για λίγο το όνειρο.
Η ταινία και η θεατρική της ανάγνωση
Η εμβληματική ταινία «Ας περιμένουν οι γυναίκες», μια κωμωδία με τη χαρακτηριστική ειρωνική, καυστική και ανθρώπινη γραφή του Τσιώλη, μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή. Το έργο παρακολουθεί μια παρέα ανδρών που ταξιδεύουν, μιλούν ασταμάτητα, φιλοσοφούν, σχεδιάζουν και ονειρεύονται. Οι γυναίκες, παρούσες ή απούσες, γίνονται το σιωπηλό μέτρο του χρόνου που περνά και δεν επιστρέφει. Η θρυλική ταινία του 1998 με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Σάκη Μπουλά, Αργύρη Μπακιρτζή, που χάρισε στο ελληνικό κοινό ατάκες–σταθμούς και στιγμές ξεκαρδιστικού σουρεαλισμού, αποκτά νέα θεατρική πνοή. Εκεί που «Ο ορισμός του πέναλτι κυρία μου» συναντούν τη φράση–δήλωση «διότι οι άνθρωποι δεν συγχωρούν όσους από έρωτα εκπέσανε». Η ταινία του Τσιώλη έχει γίνει τα τελευταία χρόνια cult φαινόμενο, με τις ατάκες της να κατακλύζουν τα social media και να ξαναφέρνουν στο προσκήνιο την ανεπιτήδευτη και βαθιά ελληνική ψυχή του έργου. Τα τραγούδια της ταινίας ερμηνεύονται live από την Αλεξάνδρα Μάγκου, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα άλλοτε τρυφερή κι άλλοτε ξέφρενη, γεμάτη ρυθμό και κέφι, όπως ακριβώς επιτάσσει και το έργο του Τσιώλη. Η θεατρική μεταφορά δεν επιχειρεί μια μουσειακή αναπαράσταση της ταινίας, αλλά μια ζωντανή συνομιλία μαζί της. Στη σκηνή, ο λόγος του Τσιώλη ζωντανεύει και φωτίζει τη διαχρονικότητα ενός έργου που σήμερα μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Τι τον ώθησε να μεταφέρει την ταινία στη σκηνή
Ο σκηνοθέτης της παράστασης «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες», Βαγγέλης Λάσκαρης έδωσε τις απαραίτητες εξηγήσεις στο τι τον ώθησε να μεταφέρει μια τόσο αγαπημένη κινηματογραφική ταινία στη θεατρική σκηνή. «Με ώθησε μια ώθηση. Τι θυμήθηκα τώρα! Θα σας πω μια ιστορία. Μαθητής του 3ου Γυμνασίου Ιλίου, το 1994 πρέπει να ήταν. Είχαμε φτιάξει μια σχολική εφημερίδα κι ο "μικρός δημοσιογράφος" Βαγγέλης έκλεισε συνέντευξη μαζί με τους συμμαθητές μου Γρηγόρη και Λεοντή (να 'στε καλά παιδιά όπου κι αν βρίσκεστε) με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Γιάννη Ζουγανέλη και τον Σάκη Μπουλά. Οι δυο τελευταίοι πρωταγωνιστές της ταινίας Ας περιμένουν οι γυναίκες. Πάμε λοιπόν στη Σφεντόνα όπου οι τρεις τους είχαν φτιάξει μια μουσική παράσταση. Βλέπουμε μπροστά μας τους ήρωές μας, με ύφος σοβαρό ξεκινάω να ρωτήσω πρώτα τον Μπουλά. Τι σας ώθησε σε αυτή τη συνεργασία; Και μου λέει πολύ σοβαρά κι αυτός “με ώθησε μια ώθηση”. Κόλλησα. Γράψ’ το μικρέ μου είπε, έχει πλάκα. Και μου χαμογέλασε με μια απέραντη γλύκα. Στο ερώτημά σας τώρα. Μου αρέσει πολύ ο κινηματογράφος. Παίζει να βλέπω πιο πολύ σινεμά από θέατρο. Όποτε βλέπω μια ταινία και μου αρέσει αρχίζω ένα παιχνίδι στο μυαλό μου. Σκέφτομαι πώς θα γινόταν η ταινία αυτή στο θέατρο. Κι αρχίζω να δένω σκηνές, να ράβω εδώ, να κολλάω εκεί μέχρι να την κάνω παράσταση και να την παίξω ολόκληρη στη φαντασία μου. Κάπως έτσι έγινε νομίζω και με το “Ας περιμένουν οι γυναίκες”».
Οι δυσκολίες της θεατρικής διασκευής
«Έπρεπε ο θεατής αυτό που θα δει να είναι και να μην είναι η ταινία του Τσιώλη στη σκηνή. Ε, το κάναμε. Όταν δεις την παράσταση θα καταλάβεις τι εννοώ».
Για τις αντιδράσεις του κοινού
«Καραγουστάρει ο κόσμος. Και οι γνώστες και οι μη μυημένοι. Η πλατεία τραγουδάει, χορεύει, συμμετέχει, δίνει ρεύμα στη παράσταση. Γελάει, γλεντάει, σιχτιρίζει με την κωλοχώρα μας και την κωλοφάρα μας που δεν αλλάζει, συμπάσχει με τους ήρωες που ψάχνουν ένα διάλειμμα, μια στιγμή να ονειρευτούν, γίνονται παιδιά που θέλουν μια κοπάνα από το σχολείο. Αυτό το βάλε μου απουσία κύριε καθηγητά, εγώ θα βγω στο προαύλιο με τους κολλητούς μου».
Τι λέει σήμερα το έργο για τη φιλία και τη μοναξιά
«Λέει πως το ζητούμενο δεν είναι να εξαφανίσουμε τη μοναξιά, αλλά να μην τη ζούμε μόνοι. Η μοναξιά και η μοναχικότητα σήμερα δεν είναι πια απλώς υπαρξιακές καταστάσεις, είναι κοινωνικά φαινόμενα της εποχής μας. Ζούμε σε έναν κόσμο υπερσυνδεδεμένο, όπου μπορούμε να επικοινωνούμε διαρκώς, αλλά συχνά χωρίς πραγματική εγγύτητα. Η μοναξιά είναι το βίωμα της έλλειψης ουσιαστικού δεσμού: μπορεί να είσαι ανάμεσα σε ανθρώπους και να νιώθεις αόρατος. Η μοναχικότητα, αντίθετα, μπορεί να είναι μια συνειδητή επιλογή και πιστεύω πως πολλές φορές είναι για τους ανθρώπους της γενιάς μου: ένας χώρος σιωπής, αυτοπαρατήρησης, ακόμη και αντίστασης σε έναν κόσμο που δεν μας αρέσει. Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι συχνά τα δύο μπερδεύονται· η αναγκαστική μοναξιά βαφτίζεται “αυτονομία”. Εδώ ακριβώς μπαίνει η φιλία. Η φιλία δεν είναι πια αυτονόητη, είναι πράξη. Δεν βασίζεται στο αίμα ή στο καθήκον, αλλά στην απόφαση να μείνεις. Σε μια εποχή γρήγορων σχέσεων, η φιλία απαιτεί χρόνο, ευαλωτότητα και παρουσία. Είναι ίσως η τελευταία σχέση που δεν μετριέται με όρους χρησιμότητας. Η φιλία λειτουργεί ως αντίβαρο στη μοναξιά, όχι επειδή γεμίζει το κενό, αλλά επειδή το αναγνωρίζει. Ένας φίλος δεν έρχεται να σε “σώσει”, έρχεται να καθίσει δίπλα σου. Και αυτό σήμερα είναι ριζοσπαστικό».
Τι θέλει να κρατήσει ο θεατής φεύγοντας
«Σίγουρα να γελάσει, να φύγει ελαφρύτερος. Όμως θα ήθελα ο θεατής να φύγει και με μια ανάγκη. Την ανάγκη να κοιτάξει τον διπλανό του λίγο πιο καθαρά. Να θυμηθεί έναν άνθρωπο που έχει καιρό να καλέσει. Και ότι η φιλία – όπως και η συνάντηση στο θέατρο – δεν είναι δεδομένη, είναι επιλογή και πράξη. Σας περιμένουμε».
En
