Από τις εκδόσεις Κύφαντας κυκλοφορεί το ιστορικό μυθιστόρημα του Αν.Καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και συγγραφέα Κώστα Δικαίου με τίτλο "Στόχος: Ωρίων" που διαπραγματεύται θέματα από την περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης.
"Έχουμε διαβάσει άπειρα μυθιστορήματα με θέμα την περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης. Σχεδόν όλα εκτυλίσσονται σε μεγάλες πόλεις ή την ύπαιθρο. Ο Κώστας Δικαίος περιγράφει την τεταμένη σχέση των ομήρων με τους κατακτητές τους μέσα στον μικρόκοσμο ενός πλοίου, όπου οι σχέσεις μεταξύ των δυο αντίπαλων πλευρών διογκώνονται και περιγράφει την αντίσταση, όχι ως μια ηρωική πράξη, αλλά ως καθημερινότητα. Αυτή η ματιά στην εμπόλεμη περίοδο και οι συνακόλουθες νεκραναστάσεις του πλοίου προσφέρουν στον αναγνώστη ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα" αναφέρει για το βιβλίο ο γνωστός Έλληνας συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης.
"Στόχος: Ορίων" του Κώστα Δικαίου
Το έργο, το οποίο προλογίζουν ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, ο επίτιμος αρχηγός στόλου – πρόεδρος τού Ελληνικού Ινστιτούτου Ναυτικής Ιστορίας Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν, και ο δήμαρχος Ναξου και Μικρών Κυκλάδων Δημήτρης Λιανός, αποτελείται από εικοσιδύο κεφάλαια και επιθυμεί να είναι ένα ‘ιστορικό μυθιστόρημα’ με δύο έννοιες. Οι αναφορές στην ιστορία τού πλοίου είναι ακριβείς από την κατασκευή ως την καταστροφή του (εκτός των δρομολογίων και πλόων από το Καρλόβασι ως τον Κέδρο), όπως και οι αναφορές στην ελληνική ιστορία, στον Β' Παγκόσμιο, την Κατοχή και την σταδιακή απελευθέρωση.
Η όλη περιπέτεια στο μυθιστόρημα διαρκεί 39 ημέρες, από τις 9 Σεπτεμβρίου με την μυθοπλασμένη επιβίβαση των ομήρων αντιστασιακών, ως τις 17 Οκτωβρίου με την έπαρση τής σημαίας στην Δονούσα την μεθεπαύριο τής απελευθέρωσης τής Νάξου (στις 15 Οκτωβρίου) έχοντας ως κορύφωση την βύθιση στις 23 Σεπτεμβρίου. Θα μπορούσε με άλλα λόγια να υποστηριχθεί πως ο ‘πυρήνας’ τού μυθιστορήματος είναι δεκατέσσερις ημέρες, αυτές τής συνύπαρξης Ελλήνων αντιστασιακών και ομήρων από την μια πλευρά, και Γερμανών κατακτητών από την άλλη, στον περιορισμένο και γεμάτο εντάσεις χώρο ενός πλοίου που μόλις ξεπερνά τα πενήντα μέτρα μήκος.
Μια γενικότερη και ευρύτερη περίοδος διαρκεί τέσσερα χρόνια και δυόμισι περίπου μήνες από τις 12 Ιουλίου 1940, οπότε και ο Ωρίων δέχεται την πρώτη επίθεση από ιταλικά αεροσκάφη στον φάρο τής Γραμβούσας, ως την καταβύθιση από την RAF στον Κέδρο τής Δονούσας. Εκεί διαπιστώνουμε μια περίεργη σύμπτωση. Ο Ωρίων, ή ορθότερα οι περιπέτειές του, και τα συντρίμμια που βλέπουμε στον βυθό τού Κέδρου βρίσκονται-δρούν είτε παράλληλα, είτε λίγες μέρες νωρίτερα από την ελληνική ιστορία 1940-44. Η αλληλουχία συμπτώσεων και γεγονότων αυτή είναι συναρπαστική. Επίθεση από Ιταλία πριν τον τορπιλισμό τής ‘Έλλης’, βύθιση από Λουφτβάφφε, κατάσχεση από Γερμανούς και ένταξη στον γερμανικό στόλο, υπονόμευση από ελληνική αντιστασιακή ομάδα μέσα στο λιμάνι Πειραιά, τορπιλισμός από ελληνικό ναυτικό και τελικά βύθιση από RAF, και μάλιστα λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση Αθηνών στις 12 Οκτωβρίου, και της Νάξου στις 15, έχουν πλέον την μορφή μερικών παρατημένων μετάλλων σε έναν ερημικό όρμο! Ναι μεν οι ήρωές που διηγούνται ο Κωκιδιάς και ο Βαρχάλης είναι δημιουργήματά του συγγραφέα, οι αναφορές τους όμως στην επίθεση στην Γραμβούσα, καθώς επίσης και η υπονόμευση στο λιμάνι Πειραιά τον Αύγουστο 1943, ή στην διήγηση Κικερόπουλου, όπως τα πρόσωπα των αληθινών πρωταγωνιστών (Πεζόπουλος, Αρβανίτης και Πελτέκης) είναι ιστορικά και αληθή.
Με την λογική αυτή και όσο αφορά το πλοίο Ωρίων, οι σελίδες περιγράφουν την ιστορία του, όπως και εν μέρει την ιστορία τής Ελλάδας (σταδιακή απελευθέρωση, μάχη Ρίμινι), μαζί με τις περιγραφές για την κοινωνική ζωή στην Δονούσα και είναι ελεγμένες πληροφορίες. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αποσπασματικές πληροφορίες για την Ευρώπη το φθινόπωρο 1944.
En
